Onder het dak van de Immanuelkerk, in de straat die toepasselijk Vergeetmijniet heet, klonk op vrijdag 24 oktober 2025 de lofzang van herinnering.  Domri Dey, de dag waarop de Evangelische Broedergemeente Suriname haar gepensioneerde voorgangers in het zonlicht zette. Meer dan dertig herders, van de ongeveer vijfenzestig die verwacht werdeb, waren aanwezig. Hun gezichten straalden, hun ogen weerspiegelden jaren van trouw, van verkondiging, van nabijheid aan mens en gemeenschap.

Vanuit Paramaribo en de omliggende districten kwamen zij samen. Anderen, uit de districten en het binnenland, konden er niet bij zijn, maar hun geest was voelbaar, als de echo van hun stemmen die nog naklinkt in districten, dorpen, kerken en scholen waar het Woord door hun mond weerklonk.

De Broedergemeente Suriname

De geschiedenis van de Evangelische Broedergemeente Suriname is verweven met het geestelijke weefsel van ons land. Vanaf 1735, toen de eerste zendelingen van de Hernhutter Broeders hun voet aan Surinaamse grond zetten, tot heden, is de EBGS een bron van licht geweest in stad en binnenland.

Zij bouwden niet alleen kerken, maar ook scholen, klinieken en gemeenschappen. Zij leerden lezen, zingen, bidden, werken in het Nederlands, het Sranan, het Aucaans, het Saramaccaans, Javaans, Chinees en hondostaans. Hun prediking ging niet over woorden alleen, maar over daden van liefde en dienstbaarheid.

Uit deze lijn van trouw en toewijding kwamen de dominees voort die nu in ruste zijn. Hun handen hebben gezegend, gedoopt, gehuwd, getroost. Hun voeten hebben wegen gebaand door modder, regen en zon. Hun harten hebben gebeden voor zielen in nood.

Eer aan wie eer toekomt

Op Domri Dey 2025 werd het Woord verkondigd door ds. Donagy Pierau, die met kracht en tederheid herinnerde aan de roeping die blijft, ook na de pensioenleeftijd. De Heer herroept Zijn roeping niet. Wie eenmaal geroepen is, blijft een licht in de wereld, ook al is het vuur rustiger, het brandt niet minder waarachtig.

De praeses, ds. Runaldo Gallant, sprak namens het Provinciaal Bestuur woorden van dank en erkenning. Hij prees de levenslange inzet van de voorgangers, hun trouw aan de kerk, hun opofferingsgezindheid, hun stille kracht.

En zuster Petra Pinas, die met zachte maar standvastige hand de organisatie had gedragen, zag toe hoe haar zorg en toewijding vruchten droegen in de glimlach van de aanwezige dominees.

Een zegenrijk erfgoed

De bijeenkomst was meer dan een ceremonie, het was een getuigenis.

Een getuigenis dat geloof niet met pensioen gaat. Dat wie het Woord heeft gedragen, ook in de vooravond van het leven nog vrucht draagt.

De gepensioneerde dominees van de EBGS blijven pijlers van geloof, herinnering en inspiratie. Zij zijn de levende brug tussen het zendingsverleden en de toekomst van een Surinaamse kerk die haar wortels kent. Hun leven spreekt: Van dienstbaarheid zonder eerzucht, van gemeenschap zonder grenzen, van liefde die niet telt, maar geeft.

Vergeet-mij-niet

In de Vergeetmijnietstraat klonk het gezang van dank. “God is getrouw, Zijn plannen falen niet.” Een dag die herinnerde dat het zaad dat eens werd gezaaid, nog altijd groeit. Aan allen die het Woord hebben verkondigd, die hebben getroost, gediend, geleerd en geleid, zij mogen nu rusten, maar hun werk leeft voort in harten en gemeenten.

Domri Dey 2025 schreef opnieuw een bladzijde in de geschiedenis van de Broedergemeente: één van dankbaarheid, eerbied en liefde.