Politiek

Landlopersbrigade De regering-Simons lijkt ernst te willen maken met de aanpak van dak- en thuisloosheid. Het veiligheidsbureau van de president heeft inmiddels de hand aan de ploeg geslagen. Als alles volgens plan verloopt, zal er in een randdistrict van Paramaribo een opvangcentrum voor mensen zonder vaste woonruimte, zonder middelen van bestaan en vaak ook zonder sociaal vangnet tot stand worden gebracht. Dit afhankelijk van financiele middelen en menskracht. Menselijkheid Een menswaardige benadering is een noodzakelijke stap. Te lang zijn deze mensen in het straatbeeld vooral gezien als overlast. Zij worden gemakkelijk weggezet als zwervers, junkies, bedelaars, schooiers, gespuis of onbetrouwbare figuren. Zulke woorden ontmenselijken. Zij maken van mensen een probleem dat moet worden opgeruimd, in plaats van een noodsituatie die moet worden aangepakt. De nieuwe aanpak lijkt bewust afstand te nemen van zulke denigrerende termen. Dat is terecht.   Landlopersbrigade Er is met voortvarendheid een Landlopersbrigade ingesteld. Deze mag geen gewone opruimbrigade worden. Tot nu toe lijkt de Landlopersbrigade vooral te steunen op politie en manschappen van gewapende diensten. Bij gevaar of ernstige overlast kan ordehandhaving nodig zijn. Maar als dit de kern van de aanpak wordt, blijft het beleid te smal. Dakloosheid is geen veiligheidsprobleem alleen. Het is ook een sociaal, medisch, psychisch en maatschappelijk vraagstuk. Naast politie zijn er ook outreachmedewerkers, maatschappelijk werkers, verpleegkundigen, verslavingsdeskundigen, psychologisch geschoolde begeleiders en ervaringsdeskundigen deel uit te maken van de aanpak.   Suriname heeft geen harde schoonmaakoperatie nodig, maar een humane veiligheidsaanpak. Ordehandhaving kan een eerste stap zijn, maar mag nooit het eindpunt worden. Straatwerk begint niet met dwang Voordat mensen in een opvangcentrum terechtkomen, moeten zij vaak eerst op straat worden benaderd. Niet iedereen gaat vrijwillig mee. Sommigen zijn wantrouwig, verward, agressief, beschaamd of bang.   Straatwerk begint daarom niet met dwang, maar met contact. Daarna komt vertrouwen. Pas daarna kan echte begeleiding beginnen.

Vrouwen staan vaak steviger dan mannen op de grond Vaderdagemoties uit de pen van een man, voorgedragen door een vrouw   Deze emoties zijn geen aanklacht tegen de man.Het is een spiegel, door een man zelf geschreven.Een beetje zelfspot, een beetje schaamte,maar vooral een oproep tot herstel.   En als een vrouw het vandaag voordraagt,dan is dat niet om de man te vernederen.Zij spreekt het uit met liefde,   Zoals een moeder haar zoon waarschuwt,zoals een vrouw haar man wakker schudt,zoals Eva Adam nog één keer roept:   Mannen, vaders, zonen, broeders,Quo vadis? Waar gaat gij heen?De wereld draait, de vrouw staat sterker,maar menig man raakt richting kwijt.   In Suriname staan de cijfersbijna broederlijk naast elkaar:driehonderdzeventienduizend mannen,driehonderdachttienduizend vrouwen daar.   Adam wordt in deze dagenlichtjes overtroffen door Eva.Niet alleen in aantal, maar ook in aanzien,in zorg, gedrag en reputatieloopt zij hem soms voorbij, ja.   Het zogenoemde zwakke geslachtblijkt vaak sterker in de daad.Zij spaart, zij plant, zij draagt, zij bouwt,terwijl de man soms losser staat.   De vrouw denkt vaker aan morgen,aan schoolgeld, eten, huis en kind.De man denkt soms aan vandaag alleen,en vraagt zich later af waar hij begint.   Op scholen staan vooral de vrouwen,voor klas, collegezaal en bord.Zij vormen kinderen, jongeren, studenten,terwijl de man steeds minder zichtbaar wordt.   De meisjes leren, groeien, stijgen,zij nemen plaats, zij spreken mee.Maar jongens vallen uit de scholen,verliezen koers.   De achterstand van mannen op vrouwenwordt met de dag alleen maar groot.Niet omdat vrouwen mannen breken,maar omdat mannen zelf soms slapenaan de rand van eigen nood.   Te veel jongens raken uit het spoor,te veel mannen stranden in verdriet.Te veel komen voor de rechter,terwijl hun kind naar vaders ziet.   En toch, dit woord is niet geschrevenom mannen klein te maken vandaag.Het is geschreven door een man zelf,met pijn, met spot, met open vraag.   Want mannen, laten wij eerlijk wezen:wij praten vaak met grote mond,maar als het aankomt op dragen, blijven,staan vrouwen vaak steviger op de grond.   Zij noemt zichzelf niet sterk uit trots,zij wordt sterk omdat het moet.Waar vader zwijgt of wegloopt,doet moeder dubbel goed.   Vaderdag is meer dan een kus,meer dan parfum, drank of schijn.Het is de roep aan alle mannen:word meer vader, word weer rein.   Niet heersen, maar beschermen.Niet vluchten, maar verstaan.Niet breken, maar herstellen.Niet praten, maar opstaan.   Want als de vader blijft verdwijnen,neemt moeder alles over, vroeg of laat.Niet uit hoogmoed, niet uit wraak,maar omdat zij niet loslaat.   Daarom spreekt vandaag een vrouw dit uit,niet hard, maar liefdevol en klaar:man, kom sta op je plaats in het leven,je kind, je huis, je volk heeft je daar.   Quo vadis, vader?Quo vadis, man?   Kijk naar plicht en liefde,naar karakter, trouw en daad.Want Suriname heeft geen mannen nodigdie verdwijnen uit het verhaal.   Suriname heeft vaders nodigdie blijven staan.Vaders die bouwen.Vaders die zegenen.Vaders die voorgaan.   En als Eva vandaag Adam toespreekt,dan is het niet met minachting,maar met hoop:   Sta op, man.Word meer vader.Word meer mens. Pennenvrucht Henk Doelwijt Voordracht Marianne Cornet https://youtu.be/PGLRVSPHKXo

Een uitnodiging tot actie In deze reeks onderzoeken wij hoe migratie, arbeid en de olie- en gassector Suriname kunnen veranderen. Elk deel belicht een ander aspect van dit vraagstuk en nodigt uit tot bezinning, dialoog en richting.   Deel 10 van 10   Naar een breed maatschappelijk pact   Na negen essays over migratie, arbeid, economie, beleid en waarden, rest geen conclusie in klassieke zin. Wat resteert is een keuze. Niet alleen voor de overheid, maar voor de samenleving als geheel. De vraag is niet langer wat Suriname moet doen, maar wie verantwoordelijkheid neemt.   De grenzen van beleid Beleid is noodzakelijk, maar niet voldoende. Wetgeving kan kaders stellen, inspecties kunnen handhaven, en plannen kunnen richting geven. Maar geen enkele maatregel slaagt zonder maatschappelijke bedding.   Migratiebeheer, arbeidsregie en sociale samenhang zijn geen technocratische dossiers. Ze raken aan dagelijkse keuzes: wie we aannemen, hoe we samenleven, wat we accepteren en waar we grenzen stellen.   Een pact, geen programma   Wat Suriname nodig heeft, is geen nieuw beleidsdocument, maar een maatschappelijk pact: een gedeeld besef dat sommige vraagstukken groter zijn dan partijpolitiek, belangengroepen of korte termijn. Zo’n pact vraagt geen uniformiteit, maar overeenstemming over kernprincipes: dat gastvrijheid samengaat met regels, dat arbeid waardigheid verdient, dat kwetsbare groepen bescherming behoeven; dat economische groei ten dienste staat van de samenleving, dat rechten en plichten onlosmakelijk verbonden zijn.   De rol van elke Schakel Een maatschappelijk pact leeft alleen wanneer iedere schakel haar rol erkent. De overheid moet helder zijn, consistent handelen en aanspreekbaar blijven. Werkgevers dragen verantwoordelijkheid voor eerlijke arbeid en naleving van regels. Onderwijsinstellingen vormen burgers, niet alleen werknemers. Religieuze en maatschappelijke organisaties bewaken waarden en dialoog. Media dragen bij aan nuance, niet aan polarisatie. Burgers spreken zich uit, maar ook elkaar aan. Geen enkele groep staat buiten dit geheel.   Jongeren als dragers van de toekomst Jongeren erven niet alleen de opbrengsten van beleid, maar ook de gevolgen van nalatigheid. Zij groeien op in een samenleving die verandert: demografisch, economisch en cultureel. Hen voorbereiden op die werkelijkheid is geen luxe, maar plicht. Participatie, vakmanschap en burgerschapszin vormen de basis waarop een duurzame toekomst rust.   Van toeschouwer naar mede-eigenaar         De grootste dreiging voor Suriname is niet migratie, olie of globalisering. Het is onverschilligheid. Wanneer burgers toeschouwers worden van hun eigen samenleving, verschuift macht naar informele structuren en kortetermijnbelangen. Een pact nodigt uit tot mede-eigenaarschap. Tot betrokkenheid. Tot het besef dat samenleven onderhoud vergt.   Suriname is meer dan een grondgebied. Het is een gemeenschap van mensen met een gedeelde geschiedenis en een gezamenlijke toekomst. Die toekomst wordt niet bepaald door één sector, één groep of één moment. De olie mag rijkdom brengen. Migratie mag dynamiek brengen. Maar alleen rechtvaardigheid, verantwoordelijkheid en verbondenheid maken die rijkdom duurzaam.   Deze bundel is geschreven vanuit noodzaak. Suriname bevindt zich in een periode van ingrijpende verandering. Economische verwachtingen, gedreven door de opkomst van de olie- en gassector, gaan gepaard met demografische verschuivingen die zich grotendeels buiten het publieke zicht hebben voltrokken. Migratie – legaal, semilegaal en illegaal – heeft zich ontwikkeld tot een structurele factor in arbeid, huisvesting, cultuur en sociale verhoudingen. Toch bleef een samenhangend nationaal gesprek hierover lange tijd uit.   Deze essayreeks is een poging dat gesprek alsnog te voeren. Niet vanuit angst of veroordeling, maar vanuit analyse, verantwoordelijkheid en betrokkenheid bij de toekomst van het land.   De teksten in deze bundel zijn ontstaan uit observatie van de dagelijkse realiteit: op de werkvloer, in buurten, in het binnenland en binnen instituties. Zij brengen in kaart hoe onbeheerde migratie, gesloten netwerken, verdringing en beleidsarmoede elkaar versterken. Tegelijk laten zij zien dat deze ontwikkelingen geen noodlot zijn, maar het gevolg van keuzes — of het uitblijven daarvan.   De bundel volgt een bewuste opbouw. Eerst wordt het probleem benoemd en geduid, vervolgens worden de mechanismen en gevolgen blootgelegd. Daarna wordt Suriname gespiegeld aan internationale ervaringen. Vanuit die analyse worden beleidsopties aangereikt, waarna de economische belofte van de olie- en gassector kritisch wordt getoetst. De reeks sluit af met bezinning, visie en een oproep tot gezamenlijke verantwoordelijkheid.   Wat deze essays bindt, is het uitgangspunt dat gastvrijheid en begrenzing geen tegenpolen zijn. Een rechtvaardige samenleving vraagt om menselijkheid én regie. Om openheid én regels. Om economische groei én sociale bescherming. Zonder die balans ontstaat geen inclusieve toekomst, maar fragmentatie.   Deze bundel pretendeert niet alle antwoorden te geven. Zij beoogt wel helderheid te scheppen, woorden te geven aan wat velen ervaren, en richting te bieden voor beleid en maatschappelijk handelen. Bovenal is zij een uitnodiging: tot eerlijk debat, tot volwassen keuzes en tot hernieuwde betrokkenheid bij het gezamenlijke project dat Suriname is.   Moge deze essays bijdragen aan een samenleving waarin niemand wordt vergeten, niemand wordt uitgesloten, en waarin vooruitgang hand in hand gaat met rechtvaardigheid.

Naar een nationale wedergeboorte In deze reeks onderzoeken wij hoe migratie, arbeid en de olie- en gassector Suriname kunnen veranderen. Elk deel belicht een ander aspect van dit vraagstuk en nodigt uit tot bezinning, dialoog en richting.   Deel 9 van 10   Van beleidsvisie tot sociale rechtvaardigheid   Een nationale wedergeboorte voltrekt zich niet via wetten alleen. Zij ontstaat wanneer een samenleving opnieuw definieert wat zij belangrijk vindt, wat zij beschermt en wat zij wil doorgeven. Dat vraagt om een gedeelde inspanning van overheid, burgers en instituties. Wij zien waar het schuurt: in arbeid, huisvesting, onderwijs, cultuur en vertrouwen. Deze domeinen hangen samen. Wie ze afzonderlijk benadert, mist het grotere geheel.   Herstel van vertrouwen       Vertrouwen is de onzichtbare infrastructuur van elke samenleving. Waar het ontbreekt, verhardt het debat en verdampt solidariteit. Burgers moeten erop kunnen vertrouwen dat regels gelden voor iedereen, dat beleid niet willekeurig is en dat offers eerlijk worden verdeeld. Migranten moeten erop kunnen vertrouwen dat registratie niet leidt tot misbruik, maar tot bescherming en perspectief. Zonder wederzijds vertrouwen blijft elk beleid fragiel.   Gelijke waardigheid, gedeelde verantwoordelijkheid Sociale rechtvaardigheid betekent niet dat iedereen hetzelfde is, maar dat iedereen telt. In een rechtvaardige samenleving zijn rechten gekoppeld aan plichten. Wie werkt, woont en onderneemt binnen Suriname, draagt bij en mag meedoen. Dit geldt voor burgers en nieuwkomers. Uitsluiting aan de ene kant en vrijblijvendheid aan de andere kant ondermijnen beiden de sociale samenhang.   Arbeid als verbindende Kracht Arbeid is meer dan inkomen; het is deelname. Een samenleving die arbeid marginaliseert, creëert afhankelijkheid en frustratie. Een samenleving die arbeid waardeert, bouwt aan eigenwaarde en gemeenschapszin. In de context van migratie en economische groei is arbeid het kruispunt waar beleid, cultuur en economie samenkomen. Daar ligt een sleutel tot wedergeboorte.   Onderwijs en vorming Geen wedergeboorte zonder investering in mensen. Onderwijs moet aansluiten bij de economie van morgen, maar ook bij de samenleving van vandaag. Technische vaardigheden, taal, burgerschap en ethiek zijn geen luxe, maar voorwaarden. Wie jongeren voorbereidt op participatie, voorkomt dat zij later toeschouwers worden.   Een moreel kompas Suriname heeft altijd geleund op waarden als verdraagzaamheid, solidariteit en menselijkheid. Die waarden zijn geen vanzelfsprekendheid; zij moeten worden onderhouden. In tijden van verandering is een moreel kompas essentieel om richting te houden. Dat kompas wijst niet naar uitsluiting, maar naar rechtvaardige ordening. Niet naar angst, maar naar verantwoordelijkheid.   Van probleemdenken naar toekomstdenken Een nationale wedergeboorte vraagt om een verschuiving in perspectief. Niet blijven hangen in wat misgaat, maar bouwen aan wat mogelijk is. Dat betekent erkennen wat fout liep, zonder daarin te blijven steken. Migratie, arbeid en olie zijn geen bedreigingen op zichzelf. Zij worden dat pas wanneer visie ontbreekt.

Tussen gastvrijheid en grenzen In deze reeks onderzoeken wij hoe migratie, arbeid en de olie- en gassector Suriname kunnen veranderen. Elk deel belicht een ander aspect van dit vraagstuk en nodigt uit tot bezinning, dialoog en richting.   Deel 8 van 10   Na zeven essays vol analyse, vergelijking en economische realiteitstoetsen, is het moment aangebroken om stil te staan. Niet om terug te blikken, maar om te wegen. Wat zeggen deze ontwikkelingen over Suriname zelf? Over wie wij zijn, en wie wij willen zijn in een tijd van snelle verandering? Deze beschouwing vormt geen afsluiting in de zin van afronding, maar een overgang: van beleid naar betekenis.   Een land gevormd door migratie             Suriname is ontstaan uit migratie. Slavernij, contractarbeid en vrijwillige vestiging hebben mensen uit verschillende werelddelen samengebracht. Die geschiedenis heeft geleid tot een samenleving die diversiteit kent als kracht, en verdraagzaamheid als kernwaarde. Juist daarom raakt het huidige migratievraagstuk aan iets fundamenteels. Niet aan de aanwezigheid van nieuwkomers op zich, maar aan de manier waarop die aanwezigheid plaatsvindt: ongecontroleerd, ongereguleerd en vaak buiten het zicht van de staat.   Wanneer gastvrijheid haar vorm verliest Gastvrijheid is geen grenzeloosheid. Zij veronderstelt wederkerigheid, respect voor regels en erkenning van de gemeenschap die ontvangt. Wanneer die elementen ontbreken, verliest gastvrijheid haar vorm en verandert zij in bestuurlijke nalatigheid. Dat is de kern van het huidige spanningsveld. Niet tussen Surinamers en migranten, maar tussen waarden en werkelijkheid. Tussen het ideaal van openheid en de noodzaak van ordening.   De morele last van vrijblijvendheid Vrijblijvendheid lijkt humaan, maar is dat zelden. Wanneer illegaliteit wordt gedoogd zonder bescherming of perspectief, ontstaat structurele kwetsbaarheid. Mensen leven en werken in onzekerheid, terwijl de samenleving profiteert zonder verantwoordelijkheid te nemen. Tegelijk ervaren burgers dat regels niet voor iedereen gelijk gelden. Dat tast het vertrouwen aan, niet alleen in beleid maar in elkaar.   Grenzen als moreel instrument Grenzen worden vaak gezien als tegenpool van menselijkheid. In werkelijkheid zijn zij een voorwaarde ervoor. Duidelijke grenzen beschermen niet alleen de gemeenschap, maar ook de migrant. Zij maken rechten afdwingbaar, plichten helder en misbruik zichtbaar. Een samenleving zonder grenzen laat de sterkste winnen. Een samenleving met rechtvaardige grenzen schept ruimte voor waardigheid.   Tussen angst en ontkenning Het publieke debat over migratie beweegt vaak tussen twee uitersten: angst en ontkenning. Angst ziet elke migrant als bedreiging. Ontkenning ziet elk probleem als verzinsel. Beide blokkeren oplossingen. Wat nodig is, is volwassenheid: het vermogen om realiteit onder ogen te zien zonder de menselijke maat te verliezen.   Een keuze die niet uitgesteld kan worden Suriname bevindt zich op een kruispunt. Economische groei, olie-inkomsten en migratie maken keuzes onvermijdelijk. Uitstel is ook een keuze, meestal de duurste. De vraag is niet of Suriname gastvrij blijft. De vraag is of het gastvrij blijft met regie.

De olie- en gassector In deze reeks onderzoeken wij hoe migratie, arbeid en de olie- en gassector Suriname kunnen veranderen. Elk deel belicht een ander aspect van dit vraagstuk en nodigt uit tot bezinning, dialoog en richting.   Deel 7 van 10   Hoop op werk, maar geen garantie   Wij richten ons op de economische motor die veel verwachtingen oproept: de olie- en gassector. In publieke discussies wordt deze sector vaak gepresenteerd als oplossing voor werkloosheid, armoede en economische stagnatie. De realiteit is genuanceerder. Olie kan kansen scheppen, maar alleen onder specifieke voorwaarden. Zonder gericht beleid dreigt zij bestaande ongelijkheden juist te verdiepen.   De belofte van olie De ontdekking van offshore olievoorraden heeft Suriname internationaal op de kaart gezet. Grote investeringen met projecten als GranMorgu in Blok 58, creëren het beeld van een economische doorbraak. Internationale conferenties en samenwerkingsverbanden versterken dat optimisme. De verwachting leeft dat olie duizenden banen zal opleveren en de staatsinkomsten structureel zal verhogen. Die verwachting is begrijpelijk, maar vraagt om realisme.   Werkgelegenheid: cijfers en context De olie- en gassector is kapitaalintensief, niet arbeidsintensief. Tijdens de bouwfase ontstaan weliswaar duizenden directe en indirecte banen, maar deze zijn grotendeels tijdelijk. In de operationele fase neemt de werkgelegenheid aanzienlijk af en verschuift zij naar hooggespecialiseerde functies.   Suriname beschikt momenteel over een beroepsbevolking waarvan het grootste deel laag- tot middelbaar opgeleid is. Slechts een beperkt percentage jongeren stroomt door naar technisch of hoger onderwijs. De mismatch tussen vraag en aanbod is dus structureel.   Zonder ingrijpende investeringen in opleiding en training zullen veel sleutelposities worden ingevuld door buitenlandse specialisten.   Buitenlandse expertise en lokale frustratie Internationale oliebedrijven werken volgens mondiale standaarden. Veiligheid, efficiëntie en ervaring zijn doorslaggevend. Dat verklaart de inzet van buitenlandse expertise, maar vergroot tegelijkertijd het risico dat Surinamers zich toeschouwers voelen in hun eigen economie.   Wanneer lokale participatie zich beperkt tot ondersteunende functies, ontstaat frustratie. Niet omdat werk benedenwaardig is, maar omdat doorgroei en kennisoverdracht uitblijven. Olie wordt dan geen hefboom voor ontwikkeling, maar een enclave-economie.   Local content: beleid of belofte? Local content wordt vaak genoemd als oplossing. In theorie kan het zorgen voor kennisoverdracht, lokale werkgelegenheid en ondernemerschap. In de praktijk blijkt local content zonder afdwinging echter kwetsbaar.   Zonder duidelijke quota, monitoring en sancties blijft local content afhankelijk van goodwill. En goodwill verdwijnt zodra tijdsdruk, kosten en risico’s toenemen. De ervaring in andere olieproducerende landen leert dat alleen verplicht en meetbaar local content-beleid resultaat oplevert.   Sociale bijwerkingen van economische groei Olie-inkomsten brengen niet alleen welvaart, maar ook bijwerkingen. Stijgende prijzen, druk op huisvesting, looninflatie en groeiende ongelijkheid zijn bekende fenomenen. In combinatie met migratie kan dit leiden tot sociale spanning: wie profiteert, wie betaalt de prijs?   Zonder herverdeling en transparantie ontstaat een kleine groep winnaars en een grote groep toeschouwers. Dat is geen economisch probleem alleen, maar een sociaal risico.   Olie vraagt meer dan economie Olie-exploitatie vraagt om bestuurlijke volwassenheid. Transparantie over contracten, publieke betrokkenheid bij besteding van inkomsten en investeringen in menselijk kapitaal zijn randvoorwaarden voor duurzaamheid. Als olie Suriname vooruit moet helpen, moet zij worden ingezet voor onderwijs, woningbouw, infrastructuur en diversificatie van de economie. Olie is een middel, geen doel.   De olie- en gassector biedt hoop, maar geen garantie. Zij kan bijdragen aan werkgelegenheid en ontwikkeling, maar alleen wanneer zij wordt ingebed in een breder nationaal beleid dat inzet op opleiding, lokale participatie en sociale rechtvaardigheid. Zonder die inbedding dreigt Suriname het klassieke grondstoffenscenario te volgen: rijk aan bronnen, arm aan regie.