CampusEditor1

In het midden op de foto: Maranathakoorzanger Wilfred Burgos geflankeerd door twee gasten die het hadden over een geslaagd manspasi optreden. Maranathakoor Manspasieconcert 2025 Een viering van ziel en natie Maranathakoor een parel in de kroon van Suriname Op een plek doordrenkt van geschiedenis,  de Grote Stadskerk van Paramaribo vond op 28 juni het Maranatha Manspasieconcert 2025 plaats. Een geestelijke viering op heilige grond. Het was precies daar waar op 1 juli 1863, de officiële afschaffing van de slavernij, onze tot slaaf gemaakte zich bijeen kwamen om de Heer te danken voor de verkregen vrijheid. Daar waar vrijheid in psalm werd omgezet weerklonk in 2025 opnieuw het loflied, een beleving in klank en gemeenschapzin, als een vorm van eer voor wie ons zijn voorgegaan. Het concert werd opgedragen aan twee groten van Surinaamse bodem: John Nelom en Eddy Snijders, componisten die de ziel van het land een stem gaven, de klank van Suriname hebben vastgelegd in notenschrift en herinnering. Het eerbetoon aan hen was symbolisch, geworteld in dankbaarheid en natievorming. Optredende koren waren onder meer: het Maranatha Mannenkoor, het Maranatha Vrouwenkoor, het Maranatha Kinderkoor, het Maranatha Gemengd Koor, het Politiekapel en het Harmoniekoor. Allen brachten, ieder op eigen wijze, stem aan het verleden en eerbied aan de toekomst. Zij zongen als wachters op de muren van Sion. Maranathakoor een parel in de kroon van Suriname  Het Maranathakoor is een gemeenschap, voortgekomen uit geestelijke drang en culturele bewustwording. Geboren in een tijd van sociale omwentelingen, is het koor sinds haar oprichting in 1946 uitgegroeid tot een nationale én internationale schatkamer van muzikale uitdrukking. Een tachtigjarige reis van klank en karakter gedragen door generaties die door zang hun strijd en hun hoop uitdrukten. Tussen de noten hoort men de adem van het volk, vanaf de tijd van Baas in Eigen Huis, tot aan het heden waarin lof opklinkt, als een erfgoed dat leeft en leidt. De naam “Maranatha”, vrij vertaald “De Heer komt!”, is een belijdenis van verwachting. Een roep uit het hart van gelovigen. De verwachting klinkt door in elk lied dat het koor zingt: profetisch van aard, Bijbelgetrouw van inhoud, en gezongen in de talen van het volk  Nederlands, Sranantongo en Engels. In muzikale stijl bevindt het koor zich tussen het traditionele kerkkoor en de moderne gospelgroep. Maar in geestelijke stijl is het tijdloos: dienstbaar, toegewijd, en zuiver van intentie. De invloed van het Maranathakoor op de Surinaamse christelijke cultuur is onmiskenbaar. De koorstructuur fungeert al generaties lang als een geestelijke leerschool,  een kweekschool voor discipline, gehoorzaamheid, toewijding en samenleven in de Geest. Wie luistert naar hun zang, hoort de geschiedenis van een volk, het gebed van een natie, en de belofte van een betere toekomst. Henk Doelwijt

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord  De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Hoofdstuk 2  De kracht en de uitdaging van de Volle Evangeliebeweging  Hier verdiepen we ons in de bijzondere roeping van het volle evangelie in een samenleving vol culturele diversiteit.  De Volle Evangeliebeweging is geen kleinigheid. Zij is een machtige stroom, niet alleen in Suriname, maar wereldwijd. Wat begon in eenvoudige samenkomsten, groeide uit tot een beweging die miljoenen harten bereikt. Velen vinden daar wat zij elders missen: echtheid, beleving en genezing. Mensen die gebroken binnenkomen, verlaten de dienst herstelt en bemoedigt. In Suriname heeft deze beweging wortel geschoten in een samenleving die behoefte heeft aan geestelijk herstel. De littekens van de slavernij, de verscheurdheid tussen bevolkingsgroepen, het wantrouwen jegens instituties.  In zo’n voedingsbodem begon het vuur te branden. Niet op afstand, niet koel en formeel, maar dichtbij, warm en levend.  Waar vuur brandt, kan ook brand ontstaan De potentie van de Volle Evangeliebeweging ligt in persoonlijke aanraking. Het is een geloof van ervaring en ontmoeting. Een gebed is niet alleen een formaliteit, het is een ontmoeting met God. Een loflied is niet slechts een lied, het is eveneens een kanaal van vreugde. Maar die opleving kent ook uitdaging. Waar vuur brandt, kan ook brand ontstaan. Waar mensen door God worden gebruikt, ligt de verleiding van persoonlijke roem op de loer. Soms ontstaan er groepen rond sterke leiders. Niet altijd vanuit kwade bedoelingen, maar omdat mensen houvast zoeken. Echter, als de leider niet waakt over zijn eigen hart, kan de bediening veranderen van een roeping in een persoonlijk imperium. Daar ligt het gevaar. Geestelijk probleem Binnen de Volle Evangeliebeweging zien we deze spanning. Enerzijds is er een oprechte inzet voor het werk van de Heer. Gemeenten organiseren evangelisatiecampagnes. Deze inzet verdient lof en dank. Tegelijk klinkt achter de schermen soms gemor. Waarom zijn er meerdere gemeenten in dezelfde wijk? Waarom kunnen gemeenten elkaar niet altijd ondersteunen? Waarom ontstaan er spanningen bij het organiseren van gezamenlijke evenementen? Dit is niet slechts een organisatorisch probleem, het is een geestelijk vraagstuk. De gemeente dient te waken tegen tweedracht omdat dit het doel van het Evangelie ondermijnt. Verdeeldheid is als een klein barstje in een dijk: het lijkt niets, totdat het hele systeem het begeeft. Gezamenlijk optrekken In de hoopvolle kant zien we een groeiend besef van die uitdaging. In preken klinkt de oproep tot eenheid. Er worden bijeenkomsten georganiseerd met het doel om samenwerking te bewerkstelligen tussen verschillende gemeenten. Leiders zoeken elkaar op, ook al verschillen zij in stijl of achtergrond. De Volle Evangeliebeweging in Suriname staat op een kruispunt: kiezen ze voor persoonlijke belangen of voor het Koninkrijk van God? Kiezen ze voor eer en status of voor gezamenlijk optrekken? Het antwoord op die vraag bepaalt of de ziel van deze beweging blijft wat het is of nog veel sterker wordt. Suriname, met al haar culturen is bij uitstek het land waar de Volle Evangeliebeweging kan laten zien wat eenheid betekent. Niet als slogan, maar als werkelijkheid. Als de gemeente het niet voordoet, wie dan wel? Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 3: de cruciale rol van leiderschap in het bewaren van de eenheid.

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord  De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Hoofdstuk 1 Een bezinnende blik op een verscheurd lichaam  In dit hoofdstuk wordt verkend waarom spanningen en verdeeldheid ook binnen de Volle Evangelie Gemeenten voorkomen. Er wordt bloot gelegd hoe menselijke zwakheden als trots en misverstanden verdeeldheid veroorzaken in gemeenschappen die streven naar liefde en verzoening. De mens is geschapen naar Gods beeld, maar bewoont een wereld waarin het stof voortdurend wordt opgeschud door verdeeldheid. Waar twee of drie samenkomen in Zijn Naam, is Christus in hun midden. Waar mensen samenkomen, komen ook meningen, karakters, ambities en zonde bijeen. Zo is het ook binnen de Volle Evangeliebeweging, zowel in Suriname als wereldwijd. Het ideaal van eenheid is prachtig en verheven. De praktijk is vaak een ander verhaal. Wie de geschiedenis van de Volle Evangeliebeweging kent, weet dat zij geboren werd uit vernieuwing. Uit het verlangen terug te keren naar de wortels van het christelijk geloof. Het is een beweging die sterk op beleving en charisma drijft. Het risico op scheuring is groot binnen in de gelederen. Achter de schermen  Wij horen in Suriname de lofzangen luid en zien vurige gebedssamenkomsten. Achter de schermen borrelen spanningen. Leiderschap is soms niet dienstbaar maar heerszuchtig. Geestelijke gaven worden soms verheven boven het Woord. En waar persoonlijke eerzucht zich mengt met geestelijk vuur, ontstaat een gevaarlijke cocktail. Het is een strijd van vlees en geest. Het vlees begeert tegen de Geest in, en de Geest tegen het vlees in. Deze strijd speelt zich niet alleen af in het hart van de gelovige, maar ook binnen de geloofsgemeenschappen. Er is: rivaliteit tussen gemeenten, conflicten over leerstellingen, botsingen over leiderschap, financiële ondoorzichtigheid en karaktermoord en roddel in de wandelgangen, van wat een huis van vrede zou moeten zijn. Sleutel tot eenheid  Is het land verloren? Allerminst. Juist het besef van de menselijke gebrokenheid opent de weg naar herstel. De Bijbel roept op tot verontmoediging. Niet met de vinger naar de ander, maar met de blik naar binnen. Als de leiders zouden knielen en zeggen: “Heere, laat het bij mij beginnen,” zou er al iets breken van de muur van verdeeldheid. De oplossing ligt niet in regels, structuren of titels, maar in nederigheid. De Zoon van God waste de voeten van Zijn leerlingen. Hij, de hoogste, boog het diepst. Daar, in die houding ligt de sleutel tot eenheid. Ouderen zouden jongeren de ruimte moeten geven om fouten te maken en te groeien. Jongeren zouden ouderen moeten eren en luisteren naar hun levenswijsheid. Leiders zouden moeten afleren zichzelf te zien als bezitters van de Waarheid en leren elkaar als broeders te begroeten, ook al denken zij verschillend over zaken. Verzoening is goddelijk De omgang met elkaar moet geen geest van verwarring zijn, maar van orde en vrede. De kracht van de Volle Evangeliebeweging was nooit het perfecte leiderschap of de foutloze leer, maar het verlangen om God te ontmoeten. Als dat vuur behouden blijft en men tegelijk bereid is het eigen ik te kruisigen, is er hoop op herstel. Scheuringen zijn menselijk, verzoening is goddelijk. Het evangelie dat beleden wordt is het Woord van verzoening. Laat de gemeenten dat centraal stellen. In essentiële zaken eenheid, in onbelangrijke zaken vrijheid, en in alles liefde. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 2: hoe de Volle Evangeliebeweging in Suriname eenheid zoekt in de multiculturele samenleving.