Zondag 8 en maandag 9 juni vieren wij Pinksteren

Wanneer de regen neervalt op de roodbruine aarde en de bomen planten palmen fluisteren in de wind, wanneer de zang van vogels zich mengt met het geluid van kerkklokken en gebedsoproepen, dan weet je: het is Pinksteren in Suriname. Een feest vol geestdrift en genade, dat door het hart van de natie stroomt.

Een land gezegend met veelheid

Suriname – dat kleine, trotse land draagt in zijn ziel de echo van verre continenten. Hier wonen de kinderen van Afrika, Azië, Europa, andere contreien en het oorspronkelijke land zelf zij aan zij. Zij spreken hun eigen talen, bidden op hun eigen wijzen, maar groeten elkaar met dezelfde glimlach, helpen elkaar met dezelfde handen, en bouwen samen aan een bestaan dat groter is dan ieder apart.

In welk ander land viert men met evenveel eerbied Ied-Ul-Adha én Pinksteren in hetzelfde weekend? Waar elders staan moskee en kerk, mandir en tempel zo vreedzaam samen langs dezelfde straten? In Suriname is dit geen uitzondering maar gewoonte, geen politiek ideaal maar dagelijkse praktijk.

De boodschap van Pinksteren

Het Pinksterfeest herinnert aan het moment waarop de Heilige Geest als vurige tongen neerdaalde op de leerlingen van Christus. Zij spraken plots in vreemde talen, maar iedereen verstond elkaar. Geen Babylonische spraakverwarring, maar een hemelse verstaanbaarheid. Dat wonder van communicatie en gemeenschap leeft voort in de Surinaamse ziel.

Pinksteren is geen spektakel met vuurwerk en praalwagens. Het is een innerlijk feest, een beleving in de ziel. In Suriname leeft het in de verbondenheid van buren die elkanders feestmaaltijd delen. In de koorzang van kerken, bezinning, en de openheid van hart tot hart.

De geest werkt in het dagelijks leven

In marktkramen waar Javanen roti verkopen aan Creolen, in klaslokalen waar Hindostaanse en Marron-kinderen samen leren, in sportverenigingen, in buurtorganisaties, in de polikliniek en op het erf – daar werkt de geest van Pinksteren. Niet luid, niet trots, maar gestaag. Het is de geest die zegt: “Je bent anders, maar niet mijn vijand. Jij bent mijn naaste.”

Een oproep tot bezinning

Laten wij op deze Pinksterdagen stilstaan bij de heilige opdracht die ons is toevertrouwd: vrede bewaren, verbondenheid bevorderen, bruggen bouwen. Moge de Heilige Geest ons vervullen met wijsheid, mildheid en moed. Want ook in deze moderne tijden, waarin verdeeldheid soms weer de kop opsteekt, zijn wij geroepen om geestdragers te zijn – lichtdragers in donkere tijden.

Levende waarheid

Pinksteren is niet slechts een herinnering aan een wonder van lang geleden. Het is een levende waarheid die wij mogen belichamen, hier en nu. In Suriname gezegend met zijn veelkleurige weefsel leeft die waarheid in elke handdruk, elke gezamenlijke maaltijd, elke wederzijdse glimlach.

Laten we de Geest niet doven.

Laten we, met oude waarden als kompas, verder bouwen aan een samenleving waarin iedereen zich thuis voelt, geliefd, gekend en verstaan.

Zo zij het.

Henk Doelwijt