Vaderdagemoties uit de pen van een man, voorgedragen door een vrouw

Deze emoties zijn geen aanklacht tegen de man.
Het is een spiegel, door een man zelf geschreven.
Een beetje zelfspot, een beetje schaamte,
maar vooral een oproep tot herstel.

En als een vrouw het vandaag voordraagt,
dan is dat niet om de man te vernederen.
Zij spreekt het uit met liefde,

Zoals een moeder haar zoon waarschuwt,
zoals een vrouw haar man wakker schudt,
zoals Eva Adam nog één keer roept:

Mannen, vaders, zonen, broeders,
Quo vadis? Waar gaat gij heen?
De wereld draait, de vrouw staat sterker,
maar menig man raakt richting kwijt.

In Suriname staan de cijfers
bijna broederlijk naast elkaar:
driehonderdzeventienduizend mannen,
driehonderdachttienduizend vrouwen daar.

Adam wordt in deze dagen
lichtjes overtroffen door Eva.
Niet alleen in aantal, maar ook in aanzien,
in zorg, gedrag en reputatie
loopt zij hem soms voorbij, ja.

Het zogenoemde zwakke geslacht
blijkt vaak sterker in de daad.
Zij spaart, zij plant, zij draagt, zij bouwt,
terwijl de man soms losser staat.

De vrouw denkt vaker aan morgen,
aan schoolgeld, eten, huis en kind.
De man denkt soms aan vandaag alleen,
en vraagt zich later af waar hij begint.

Op scholen staan vooral de vrouwen,
voor klas, collegezaal en bord.
Zij vormen kinderen, jongeren, studenten,
terwijl de man steeds minder zichtbaar wordt.

De meisjes leren, groeien, stijgen,
zij nemen plaats, zij spreken mee.
Maar jongens vallen uit de scholen,
verliezen koers.

De achterstand van mannen op vrouwen
wordt met de dag alleen maar groot.
Niet omdat vrouwen mannen breken,
maar omdat mannen zelf soms slapen
aan de rand van eigen nood.

Te veel jongens raken uit het spoor,
te veel mannen stranden in verdriet.
Te veel komen voor de rechter,
terwijl hun kind naar vaders ziet.

En toch, dit woord is niet geschreven
om mannen klein te maken vandaag.
Het is geschreven door een man zelf,
met pijn, met spot, met open vraag.

Want mannen, laten wij eerlijk wezen:
wij praten vaak met grote mond,
maar als het aankomt op dragen, blijven,
staan vrouwen vaak steviger op de grond.

Zij noemt zichzelf niet sterk uit trots,
zij wordt sterk omdat het moet.
Waar vader zwijgt of wegloopt,
doet moeder dubbel goed.

Vaderdag is meer dan een kus,
meer dan parfum, drank of schijn.
Het is de roep aan alle mannen:
word meer vader, word weer rein.

Niet heersen, maar beschermen.
Niet vluchten, maar verstaan.
Niet breken, maar herstellen.
Niet praten, maar opstaan.

Want als de vader blijft verdwijnen,
neemt moeder alles over, vroeg of laat.
Niet uit hoogmoed, niet uit wraak,
maar omdat zij niet loslaat.

Daarom spreekt vandaag een vrouw dit uit,
niet hard, maar liefdevol en klaar:
man, kom sta op je plaats in het leven,
je kind, je huis, je volk heeft je daar.

Quo vadis, vader?
Quo vadis, man?

Kijk naar plicht en liefde,
naar karakter, trouw en daad.
Want Suriname heeft geen mannen nodig
die verdwijnen uit het verhaal.

Suriname heeft vaders nodig
die blijven staan.
Vaders die bouwen.
Vaders die zegenen.
Vaders die voorgaan.

En als Eva vandaag Adam toespreekt,
dan is het niet met minachting,
maar met hoop:

Sta op, man.
Word meer vader.
Word meer mens.

Pennenvrucht

Henk Doelwijt


Voordracht

Marianne Cornet