Voorwoord

De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden.

Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving.

Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.

 Het geluid van de kansels: prediking als bron van verbinding

In dit hoofdstuk wordt besproken hoe kerken samenwerken in gezamenlijke diensten, hulpacties en maatschappelijke projecten. Eenheid wordt zichtbaar in daden.

In tijden van verdeeldheid klinkt er altijd één roep die boven het rumoer uitstijgt: het Woord van God. De preekstoel is geen plek voor persoonlijke eer, maar het platform van waaruit de waarheid wordt gesproken. Zo was het bij de profeten, zo was het bij de apostelen, zo moet het vandaag zijn. Geen koude verhandelingen, geen theologische schaduwspelen, maar oproepen tot eenheid.

Het is geen toeval dat juist nu, in een tijd van sociale spanningen en politieke verdeeldheid, predikers hun roepstem verheffen om bruggen te slaan. Het besef groeit dat verdeeldheid niet alleen een zwakte is binnen de gemeenten, maar ook een blok aan het been van het hele land. Een verdeelde gemeente kan nooit een helende kracht zijn voor een verscheurde samenleving.

Sociale verantwoordelijkheid

Predikers leggen niet alleen de nadruk op persoonlijke heiliging, maar ook op sociale verantwoordelijkheid. “Hoe kun je zeggen God lief te hebben, als je je broeder niet liefhebt?”. Het is eenvoudiger om God in de hemel lief te hebben, dan je buurman die anders denkt of eruitziet.

In Suriname, een land dat getekend is door de sporen van het koloniale verleden en etnische gevoeligheden, klinkt deze oproep als een profetisch woord. Niet alleen richting de gemeenteleden, maar ook richting de samenleving als geheel. In de preken wordt gewezen op de bijzondere roeping die rust op Suriname: een klein land, maar een geestelijk grootmacht, mits het leert wandelen in liefde en verzoening.

Tijdens, bidstonden klinken teksten als: “U moet zich beijveren de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede.” Zulke woorden worden geen holle frasen als ze gepaard gaan met daden. Predikers bezigen niet alleen woorden, ze slaan ook de handen ineen met andere kerkleiders, zelfs buiten hun eigen kring.

Elkaars podia delen

Een bijzonder fenomeen is de toenemende samenwerking tussen verschillende Volle Evangeliegemeenten. Waar men vroeger nog weleens schuchter was om elkaars podia te delen, zie je nu voorgangers elkaar aankondigen en samen bidden. Dit is geen toeval. Het is vrucht van bewust leiderschap die mensen overtuigt dat eenheid geen luxe is, maar noodzaak.

En er is meer: ook op platforms buiten de kerk klinkt de stem van deze predikers. Op radio, televisie, sociale media, overal zie je sporen van deze blijde boodschap terug. De samenleving wordt betrokken.

Dit alles betekent niet dat alles al volmaakt is. Integendeel: er is nog veel te winnen. Het begin is er, het geluid is gehoord, de klank is helder. En het volk weet: de kerk zwijgt niet over verdeeldheid, zij spreekt ertegenin. De Volle Evangeliebeweging in Suriname heeft gekozen: zij zal niet zwijgen waar eenheid nodig is.  En dat begint in eigen gelederen. Niet laf, maar in de geest van waarheid en liefde.

Henk Doelwijt

Volgende week woensdag in hoofdstuk 5: over de kracht van conferenties en communicatie als middel om eenheid te versterken.