Ingezonden opiniestuk

Apostel Carlo Lansdorf is actief in de Surinaamse samenleving als bruggenbouwer, opiniemaker en pleitbezorger van nationale verzoening.

Voor uw gemak lieten wij de tekst inspreken

“De aarde onder onze voeten, Surinaamse grond roept. Niet met de stem van het verleden alleen, maar met de dringende adem van de toekomst. Opo kondreman un opo.

En toch lijken wij, kinderen van dezelfde bodem, doof voor deze roep. Verdeeldheid heeft zich als een sluier gelegd over ons geliefde land, niet geweven door het volk, maar door zij die beweren het te dienen.

Als zoon van dit land, als burger met geweten, als stem van de stille meerderheid, spreek ik uit wat velen voelen maar weinigen durven te zeggen: Suriname kan niet verder als het volk verdeeld blijft, als de wonden van haat niet worden geheeld met de balsem van vergeving.”

Het toneel van de politiek

“We zagen het: politici die gisteren nog gif spuugden, die hun opponenten voor alles en nog wat uitmaakten.  Vandaag poseren ze, hand in hand, onder één vlag van coalitie. Niet vanwege boetedoening. Niet vanwege inzicht. Maar vanwege macht. Vanwege baantjes. Vanwege postjes. Er is geen oprechte verzoening geweest. Geen schuldbelijdenis. Geen poging tot heling van het verdeelde hart van de natie.

Zo’n samenwerking is een pact zonder ziel. Een huwelijk zonder liefde. Een brug die gebouwd wordt met rot hout. En wij, het volk, zullen degenen zijn die in de afgrond storten wanneer die brug het begeeft.”

Verzoening begint niet met papier, maar met het hart

“Echte nationale ontwikkeling kan nooit plaatsvinden zonder nationale verzoening. Dat is geen vrome wens. Dat is een wetmatigheid. Een verdeeld volk blijft in cirkels ronddolen als krabben in een ton, elkaar naar beneden trekkend. Wij hebben elkander nodig: Hindostanen, Marrons, Javanen, Inheemsen, Creolen, Boeroes allemaal zijn wij een deel van de puzzel die Suriname heet.

Het is tijd dat onze leiders, niet slechts de politici maar ook de religieuze, de culturele, de maatschappelijke de moed vinden om hun fouten te erkennen. Niet met omwegen, niet in achterkamers, maar openlijk. Eerlijk. Nederig. Het volk verdient verantwoording. En het volk is ook klaar om te vergeven maar alleen als de vraag om vergeving oprecht is.”

Het koloniale script herschrijven

Verdeel en heers dat was het script van onze onderdrukkers. Zij trokken lijnen tussen ons: etnisch, sociaal, economisch. En wij, generaties later, her spelen nog steeds hun toneelstuk. Het is tijd om het doek te laten vallen voor die oude tragedie.

Suriname moet een nieuw verhaal schrijven, één waarin wij samen de pen vasthouden. Dat verhaal begint met verzoening. Niet als sentiment, maar als fundament. Niet als zwakte, maar als kracht. Want alleen wie de ander durft te omarmen, ook al dacht hij ooit in hem een vijand te zien, kan bouwen aan iets wat blijft.

Tot slot: een oproep, geen klacht

Aan u, leiders van Suriname: neem het voortouw. Laat uw daden spreken vóór uw woorden. Loop niet achter opiniepeilingen aan, maar wees moreel kompas. Buig uw hoofd niet voor macht, maar hef het op voor waarheid.

Aan het volk van Suriname: laten wij ook onze rol vervullen. Laat ons waakzaam zijn, maar niet verbitterd. Laat ons kritisch zijn, maar ook vergevingsgezind. Want een volk dat zichzelf vergeeft, bouwt een toekomst zonder ketenen.

Suriname roept. Niet om haat, niet om macht. Maar om heling.

Un opo. Sranangron e kari un.