Met de invoering van één nationale kieskring werd het stemproces eenvoudiger, maar ook afstandelijker. Uit de publieke opinie blijkt dat ressortraadsleden hun positie te vaak gebruiken als beloning voor partijloyaliteit, niet als dienst aan de gemeenschap.

De burger ziet hoe projecten, werkplaatsen en subsidies naar “vrienden van de partij” gaan. Hierdoor ontstaan cynisme en apathie. De fundamentele vraag blijft: dienen ressortraadsleden hun buurt, of hun partij?

Transparantie, integriteit en toezicht zijn geen luxe maar noodzaak. Dit vraagt om gedragscodes, onafhankelijke toetsing en een cultuur van verantwoording.

Wie de spiegel van het kiesbiljet op zichzelf durft te richten, ontdekt of hij gekozen is voor het volk – of voor de partij.

Henk Doelwijt