In het Surinaamse huis van de democratie zijn het vaak de hoogste verdiepingen die de aandacht trekken: de president, het parlement, de ministers. Maar een goed huis rust op een degelijk fundament. In Suriname vormen de ressort- en districtsraad dat fundament. Zij zijn de onzichtbare pilaren waarop lokale vertegenwoordiging en ontwikkeling rusten, het democratisch cement dat de samenleving bijeenhoudt van Nickerie tot Marowijne.

Deze raden, verankerd in de Grondwet en de Wet Regionale Organen, verkleinen de afstand tussen burger en bestuur. Ze zijn de eersten die horen wanneer de waterleiding barst of het pad onbegaanbaar wordt. Ze signaleren de problemen die voor de nationale overheid te klein lijken, maar voor de buurtbewoner van levensgroot belang zijn.

Toch blijven ze onbekend, onbemind en ondergewaardeerd. De nationale aandacht richt zich op de DNA en het kabinet, terwijl volksvertegenwoordigers op lokaal niveau nauwelijks scholing, ondersteuning of media-aandacht krijgen. Zonder middelen, stem of macht, vervagen hun contouren in het schaduwspel van bestuurlijke verwaarlozing.

Herwaardeer de ressortraden als het kloppend hart van de democratie, niet als symbolische aanwezigheid, maar als uitvoerende kracht in het veld. Want een huis zonder stevig fundament is gedoemd te bezwijken, hoe prachtig de bovenverdiepingen ook zijn.

Henk Doelwijt