Dit essay is een manifest voor herwaardering. Niet alleen in beleid, maar ook in beeldvorming, scholing en burgersensibilisering. Laat de ressortraad niet langer een figurant zijn op het bestuurlijke toneel. Geef hen de plek, middelen en aandacht die passen bij hun verantwoordelijkheid.

Ressortraadsleden mogen adviseren, maar zelden beslissen. Ze signaleren, maar bepalen niet. En als de landelijke media alleen de president en parlementariërs tonen, verdwijnt de rest in het geroezemoes.

Toch zijn het juist deze raden die de nood van de buurten kennen. Wie een huis bouwt, begint niet met het dak. Zij vormen het basale weefsel van de gemeenschap: aanspreekbaar, zichtbaar en onvervangbaar.

Henk Doelwijt