CampusEditor1

Vrijwillig, niet vrijblijvend

Vrijwillig, niet vrijblijvend Over de roeping en selectie van vrijwilligers Dit essay is geschreven naar aanleiding van een terugkerend en verontrustend fenomeen dat tijdens een diepgaande gedachtewisseling tussen maatschappelijk werkers met jarenlange ervaring aan het licht kwam. Allen, werkzaam in verschillende sectoren van de samenleving, herkenden dezelfde worsteling: de betekenis van het woord vrijwilliger wordt te vaak verkeerd geĆÆnterpreteerd. Dag in, dag uit vertrouwen hulpbehoevenden, ouderen, kinderen en kwetsbare groepen op de inzet van vrijwilligers. En hoewel velen zich met een warm hart aanmelden, blijkt in de praktijk regelmatig dat afspraken niet worden nagekomen, vrijwilligers onverwacht wegblijven of zich nauwelijks verantwoordelijk voelen voor hun rol. Deze ervaring heeft geleid tot een dringende behoefte om het onderwerp onder de loep te nemen. Niet om te ontmoedigen, integendeel. Dit essay is bedoeld om het vrijwilligerswerk te versterken, door eerlijke verwachtingen te scheppen, duidelijke richtlijnen te bieden, en recht te doen aan het onmisbare belang van goed geselecteerde en gemotiveerde vrijwilligers. De ware betekenis van ā€˜vrijwilliger’ Suriname kent een warme traditie van samenleven en samen helpen. De bereidheid om tijd, kennis en kracht te delen is groot. Velen zetten zich in zonder financiĆ«le beloning, enkel gedreven door medemenselijkheid. Maar juist omdat vrijwilligers geen loon ontvangen, sluipt er soms een misvatting in hun houding. Het woord vrijwilliger betekent: uit vrije wil. Maar dat betekent niet: vrijblijvend. Wanneer iemand zich aanmeldt als vrijwilliger, doet diegene een morele belofte. Die belofte is niet juridisch bindend, maar wel maatschappelijk doorslaggevend. Als een vrijwilliger zonder afzegging wegblijft van zijn post, terwijl een zieke wacht op verzorging of een kind rekent op begeleiding, laat men niet alleen een taak, maar een mens in de steek. Het is dan ook een vergissing te denken: ā€œIk doe dit voor niets, dus ik ben tot niets verplicht.ā€ Het tegenovergestelde is waar: juist in de vrijwilligheid ligt een grotere vorm van verantwoordelijkheid besloten. Aan welke eisen moet een vrijwilliger voldoen? Een warm hart is een prachtig begin. Maar een goed georganiseerde organisatie vraagt mƩƩr. Vrijwilligers vormen het fundament van vele projecten. Zonder betrouwbaarheid en toewijding wankelt dat fundament. Daarom zijn er duidelijke kenmerken waaraan een vrijwilliger idealiter voldoet: Verantwoordelijkheidsgevoel Doet wat beloofd is, komt afspraken na en communiceert tijdig bij verhindering. Betrouwbaarheid Zorgt voor continuĆÆteit, houdt zich aan regels en gaat vertrouwelijk om met informatie. Inzetbaarheid Is op vaste, afgesproken momenten beschikbaar, niet ā€˜wanneer het uitkomt’. Basisvaardigheden Afhankelijk van de rol: kunnen luisteren, begeleiden, organiseren of rapporteren. Teamgeest Kan samenwerken, toont respect voor collega’s en leidinggevenden. Leerbereidheid Staat open voor begeleiding, feedback en persoonlijke ontwikkeling. Ā  Het belang van een selectieprocedure Een stichting of organisatie is geen toevallige optelsom van goede bedoelingen. Zij heeft een missie, een structuur, en vaak een kwetsbare doelgroep die bescherming verdient. Daarom is het niet alleen verstandig, maar zelfs noodzakelijk om een lichte, doch gerichte selectieprocedure te hanteren voor vrijwilligers. Een goede selectieprocedure voorkomt: Onbegrip over taken en verwachtingen. Kennismakingsgesprek Onveilige situaties voor hulpvragers en collega’s. Zo’n procedure kan bestaan uit: kennismakingsgesprek om motivatie, vaardigheden en beschikbaarheid te peilen. Toetsing van inzetbaarheid Is de vrijwilliger werkelijk beschikbaar zoals nodig is? Achtergrondcheck (indien nodig), zeker bij werk met kinderen, ouderen of vertrouwelijke informatie. Proefperiode Laat de vrijwilliger meedraaien met begeleiding, zodat wederzijdse verwachtingen helder worden. Vrijwilligersovereenkomst Een schriftelijke afspraak waarin staat wat men van elkaar verwacht, geen juridisch contract, maar een morele leidraad. Moet iedereen worden toegelaten? Het antwoord is eenvoudig: nee. Het is geen kwestie van discrimineren, maar van zorgvuldig bouwen aan een werkzame gemeenschap. Niet iedereen past bij elke taak. Goede bedoelingen zijn waardevol, maar niet altijd voldoende. Een vrijwilliger zonder verantwoordelijkheidsgevoel, hoe vriendelijk ook, kan mƩƩr schade aanrichten dan iemand die eerlijk zegt: ā€œDit is niets voor mij.ā€ Een team zonder selectie werkt als een orkest zonder dirigent: ieder speelt zijn eigen deuntje, maar de harmonie ontbreekt. Door duidelijk te zijn aan de poort, beschermt men niet alleen de organisatie, men beschermt ook de vrijwilliger tegen overbelasting, misverstanden en teleurstelling. Een zaak van hart en hoofd Vrijwilligerswerk is geen invuloefening, geen veredelde hobby. Het is dienstbaarheid met waardigheid. De vrijwilliger is geen loonslaaf, maar ook geen vrijblijvende passant. Hij of zij is een roepingsfiguur, een mens die bewust kiest om er voor een ander te zijn, op vaste tijden, in een gedeelde opdracht. Daarom mogen we het niet lichtvaardig behandelen. Wie een vrijwilliger wil worden, moet beseffen: men stapt in een keten van vertrouwen. En wie verantwoordelijk is voor vrijwilligers, moet met zorg waken over die keten. Een warm hart is een goed begin maar een stevig kompas maakt de tocht vol houdbaar. Vrijwillig is niet vrijblijvend. Het is trouw aan een belofte die men uit eigen wil heeft uitgesproken. In het hart van de Surinaamse samenleving klopt een eeuwenoude traditie van solidariteit. Van het helpen van de buurvrouw zonder tegenprestatie, tot het organiseren van kinderactiviteiten in het weekend: Surinamers hebben een goed hart. Dat staat buiten kijf. Het vrijwilligerswerk is daarvan het levende bewijs. Velen zetten hun kennis, krachten en tijd in om anderen bij te staan. Zij kiezen ervoor om te dienen zonder loon, maar met liefde. En toch, in die edele wereld van goede bedoelingen dreigt een sluipend misverstand: het woord ā€œvrijwilligerā€ wordt vaak verkeerd geĆÆnterpreteerd. De ware betekenis van ‘vrijwilliger’ Vrijwillig betekent: uit eigen vrije wil, zonder dwang. Maar het betekent niet: vrijblijvend. Daar wringt de schoen. Te vaak leeft de gedachte dat wie vrijwilliger is, ook zomaar kan ā€œwegblijven.ā€ Wegblijven zonder bericht, zonder gevolgen. Men bedoelt het niet slecht. Men denkt simpelweg: ā€œIk doe dit voor niets, dus ik ben tot niets verplicht.ā€ Maar die gedachte is onjuist. En gevaarlijk. Want een vrijwilliger krijgt misschien geen salaris, maar hij of zij draagt wel verantwoordelijkheid. Soms zelfs mƩƩr dan wie voor loon werkt. Want zonder contract of toezicht is er slechts ƩƩn kompas: het innerlijk plichtsgevoel. Stel je voor: je hebt je opgegeven om op een zieke te passen. De familie vertrouwt op jouw komst. De patiĆ«nt wacht. En jij verschijnt niet. Geen bericht. Geen vervanging. Wat achterblijft is onzekerheid, angst,

Vrijwillig, niet vrijblijvend Read More Ā»

ā€œIk was ziek en gij hebt Mij bezochtā€

Apostel Carlo Lansdorf:ā€œIk was ziek en gij hebt Mij bezochtā€ Tori-Collectief essayreeks Deel 2: Barmhartigheid als stille kracht van de samenleving In dit tweede essay verleggen we de focus van de macht naar de mens. Barmhartigheid, zo leert het Evangelie, is geen optionele deugd, maar het hart van ware godsdienst. Christus identificeert zich met de zieke, de gevangene, de verworpene. Suriname zal niet worden geoordeeld op haar begroting, maar op haar bewogenheid. Wie een wond verbindt, heeft het Koninkrijk dichterbij gebracht. Middernacht Ā Wanneer de eerste onder de gelijken van het Tori Collectief een ander belt, is dat zelden een alledaags moment. Zo ook die nacht, diep in het uur waarin engelen waken en mensen slapen. Het was middernacht toen ik Apostel Lansdorf belde. Hij nam op en sprak, zonder omhaal: ā€œIk kan nu niet praten, ik ben op het Kabinet van President Santokhi. Wij zijn aan het bidden voor het welzijn van Suriname.ā€ Uit dat korte, geladen antwoord ontsproot deze bespiegeling. Indien het eerste deel handelde over de verhouding tussen God en de macht, dan richt dit tweede deel zich op radicale kracht: barmhartigheid. Geen wapen, geen wapenfeit, maar de verborgen politiek van de liefde voor de verworpene, de zieke, de verwaarloosde, het zogenaamd ā€˜gespuis’. Zorg voor de zieken een heilige plicht Ā ā€œIk was ziek, en gij hebt Mij bezocht.ā€ In deze woorden van Christus, uitgesproken in het licht van het Laatste Oordeel, klinkt geen poĆ«zie maar profetie. Hij zegt niet: zij waren ziek, maar: Ik was ziek. Hij vereenzelvigt Zich met de lijdende mens. Wie voor hen zorgt, zorgt voor Hem. Wie hen mijdt, keert zich van Hem af. En Hij gebiedt Zijn volgelingen, zonder slag of stoot: ā€œGenees de zieken, reinig melaatsen, wek doden op, drijf demonen uit. Om niet hebt gij ontvangen, om niet moet gij geven.ā€ Niet als het u schikt. Niet als het politiek uitkomt. Maar altijd. Onvoorwaardelijk. Met vrijmoedigheid en vuur. De FarizeeĆ«n vroom van kleed, maar koud van hart fronsten hun voorhoofden toen Jezus aan tafel ging met tollenaars en hoeren. Maar Hij sprak: ā€œDe gezonde heeft geen dokter nodig, maar de zieke wel.ā€ Zijn genade overspant de afgrond van onze oordelen. Zijn liefde schrijft wetten waar mensenwetten zwijgen. Toen men een vrouw bij Hem bracht, betrapt op overspel, schreef Hij in het zand en sprak: ā€œWie zonder zonde is, werp de eerste steen.ā€ De stenen bleven liggen. De oordelen verstomden. Alleen de genade bleef staan. Barmhartigheid de kern van ware godsdienst Ā De profeet Micha spreekt als een klok in de nacht: ā€œWat eist de HEERE van u dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God?ā€ Jakobus schrijft: ā€œDe zuivere en onbevlekte godsdienst voor God, de Vader is: omzien naar wezen en weduwen in hun verdrukking, en zichzelf onbesmet van de wereld bewaren.ā€ Ware godsdienst is geen leer zonder leven. Geen lofzang zonder liefde. Geen dogma zonder daden. Geen eredienst zonder erbarmen. De Barmhartige Samaritaan Een man ligt halfdood aan de kant van de weg. Een priester passeert haastig, op weg naar de tempel. Een tempeldienaar kijkt, maar keert zich af. Dan komt een Samaritaan, verworpen en veracht, en knielt. Hij verzorgt. Draagt. Betaalt. Redt. ā€œWie van deze drie,ā€ vraagt Jezus, ā€œis de naaste geweest?ā€ En Hij besluit: ā€œGa heen, en doe gij evenzo.ā€ Ziedaar het gebod. Geen theorie, maar praktijk. Geen idee, maar opdracht. Het hart van God klopt nabij de verworpene Ā ā€œDe HEERE is nabij de gebrokene van hart,ā€ zegt de psalm. Hij woont niet in paleizen, noch in de bladzijden van beleidsnota’s, maar in de kreet van een verslaafde, het gebed van een dakloze, het stille verdriet van een vergeten kind. Wie hen ā€œgespuisā€ noemt, verzaakt het gelaat van Christus in hun ogen. Wie hen veracht, veracht de Heer Zelf. Want God meet een volk niet naar haar macht, maar naar haar mildheid. Niet naar haar torens, maar naar haar tranen. De maat van een volk Ā Suriname zal niet worden geoordeeld op slogans of cijfers, maar op de vraag: Wat deed gij voor de minste onder u? Apostel Lansdorf, biddend in de wandelgangen van het kabinet, toont dat geloof geen ivoren toren is. Geloof is voeten op aarde en ogen op de hemel. Geloof is niet alleen knielen bij de president, maar ook bukken bij de krakkemikkige op de straathoek. Moge deze woorden niet blijven hangen in inkt, maar vlees en bloed worden in het doen van hen die durven geloven. Want wie een wond verbindt, heeft het Koninkrijk dichterbij gebracht.

ā€œIk was ziek en gij hebt Mij bezochtā€ Read More Ā»

Gij zijt het zout der aarde

Apostel Carlo Lansdorf:Gij zijt het zout der aarde Tori-Collectief essayreeks Een bijbels essay over geloof en politiek (Deel 1) Dit eerste artikel benadert de verhouding tussen politiek en geloof vanuit christelijk perspectief, als spiegel en toetssteen, niet als partijprogramma. De Bijbel wordt belicht als een boek van verbond en geweten, waarin profeten niet zwijgen en macht wordt getoetst aan gerechtigheid en barmhartigheid. Inleiding In deze reeks van zes essays behandelen wij plaatsen, gebeurtenissen en perspectieven die Suriname tekenen. Van Fort Zeelandia als symbool van onderdrukking tot het visioen van een bestuur geleid door principes. Elk essay is een stem in het koor dat zingt: Suriname, sta op in waarheid. De aanleiding tot het vijfde essay werd gevormd door een ontmoeting met pastoor VL van de Volle Evangeliebeweging, die met het Tori-Collectief sprak over de groei en geestelijke kracht van deze beweging. Hij sprak de overtuiging uit dat gelovigen, ongeacht hun partijpolitieke kleur, vanuit hun geloofsovertuiging kunnen bijdragen aan een rechtvaardig bestuur. Wat hier op papier is gezet is de aanzet tot een vurige bazuinroep, een pleidooi voor een geloof dat niet zwijgt wanneer het kwaad regeert. Srefidensi Een van de eerste leden van het Tori Collectief, ontstaan in de dagen rond het verkrijgen van Srefidensi in 1973, was Carlo Lansdorf. Hij was toen net afgestudeerd aan de Selectaschool van de Evangelische Broedergemeente. In die tijd verscheen het eerste boek dat de aanstaande onafhankelijkheid van Suriname behandelde: Heb hart voor Suriname, geschreven door Henk Doelwijt. De illustraties kwamen van leerlingen van de Nieuwe School voor Beeldende Kunst, opgericht in 1971 door de legendarische Nola Hatterman. Onder hen bevonden zich R. Polak, R. Chang, D. Soekinta, R. Jokhan en J. Brandflu. Wim Bakker, eveneens een van de eerste leden van het Tori Collectief, werd door dit boek geĆÆnspireerd tot het schrijven van het gelijknamige lied: Heb hart voor Suriname. Carlo Lansdorf, nu Apostel van de Kinderen van het Licht Ministries en nog steeds lid van het Tori Collectief richt zich, na al die jaren, op de verhouding tussen geloof en politiek. Laat ons afdalen in de diepte van Schrift en geschiedenis, waar het Woord niet fluistert, maar klinkt als een bazuin over de velden van macht en moraal. Dit eerste artikel benadert de verhouding tussen politiek en geloof vanuit christelijk perspectief, al zouden verwante gedachten evengoed ontsproten kunnen zijn aan andere geloofstradities. Tussen troon en altaar Ā In de Surinaamse samenleving klinkt steeds luider de vraag: wat is de plaats van het geloof in het rijk van wetten, bestuur en macht? Of scherper: kan een mens God dienen en tegelijk de koning gehoorzamen? De Bijbel, dat oude maar levende boek van wijsheid, poĆ«zie, recht en profetie, biedt geen partijprogramma of stemadvies. Maar het weeft door al zijn bladzijden een visie op macht, rechtvaardigheid en menselijke verantwoordelijkheid. Van Mozes tot Christus, van profeet tot apostel: de Bijbel spreekt niet over politiek als machtsspel, maar als morele toetssteen. Niet als stemwijzer, maar als spiegel. God sluit met Abraham een verbond, en later via Mozes met het volk IsraĆ«l. Hier is God Koning, en de wet is geen mensenwerk, maar heilige instructie. ā€œGij zult heilig zijn, want Ik, de HEERE, uw God, ben heilig.ā€ De profeet SamuĆ«l waarschuwt het volk wanneer het een aardse koning verlangt: “Hij zal uw zonen nemen en hen aanstellen als zijn wagenmenners… hij zal het beste van uw akkers nemen… u zult dan roepen tot de HEERE omwille van uw koning, maar de HEERE zal u niet antwoorden.ā€ Toch houdt het volk vol. Dan zegt God tot SamuĆ«l: ā€œZij hebben u niet verworpen, maar Mij, dat Ik geen koning over hen zou zijn.ā€ Vanaf dat moment ontstaat een bijbels spanningsveld: God staat boven de politiek, maar laat zich er niet uit wegschrijven. David wordt koning, een man naar Gods hart, maar tegelijk een zondaar. En de profeten? Die spreken zelden namens de macht, maar eerder als de luis in de pels van het paleis. Zij zijn de waakhonden van gerechtigheid, niet de hofpredikers van het regime. Gerechtigheid als fundament Ā ā€œGerechtigheid en recht zijn de grondslag van Uw troon,ā€ word in Psalm gezegd. In heel de Schrift zijn het niet de offers, maar het recht dat God behaagt. Het onrecht van leiders is een aanfluiting in Gods ogen, en macht zonder barmhartigheid roept Zijn gramschap op. Wie regeert, wordt getoetst aan zijn zorg voor de weduwe, de wees, de vreemdeling en de armen. Geen groter verraad dan wanneer een koning zich als roofdier gedraagt in plaats van als herder. Jezus en het keizerrijk Ā In het Nieuwe Testament wordt de politieke lading nog indringender. Jezus leeft onder Romeinse bezetting. Wanneer men Hem vraagt of het geoorloofd is belasting te betalen aan de keizer, is dat geen boekhoudkundige vraag, maar een valstrik. Zijn antwoord is messcherp: ā€œGeef dan aan de keizer wat des keizers is, en aan God wat van God is.ā€ Jezus erkent daarmee de tijdelijke orde, maar stelt Gods gezag erboven. Hij zwaait niet met een zwaard, maar ondergraaft het fundament van elke macht die zich goddelijk waant. Hij verkondigt het Koninkrijk van God, geen geografische staat, maar een geestelijke werkelijkheid. ā€œMijn Koninkrijk is niet van deze wereld,ā€ zegt Hij tegen Pilatus. En toch sterft Hij. Niet als crimineel, maar als bedreiging voor het systeem. Zijn kruis is het bewijs dat de wereld liever de waarheid kruisigt dan zich bekeert. Onderwerping of verzet? Ā Paulus schrijft dat elke overheid door God is ingesteld. Maar tegelijk roept hij op: ā€œMen moet God meer gehoorzamen dan mensen.ā€ Hier ontstaat de christelijke paradox: gehoorzaamheid aan gezag, zolang het niet in strijd is met het geweten in Christus. De Openbaring van Johannes maakt het nog scherper: de keizerlijke macht wordt daar voorgesteld als een beest, dronken van arrogantie. De gelovigen worden opgeroepen trouw te blijven aan het Lam, zelfs tot in de dood. Wie de macht verabsoluteert, stelt zich tegen God. Maar de hoop blijft: een nieuw Jeruzalem, waar gerechtigheid woont. Zout der aarde Ā De Bijbel roept niet op tot theocratie, maar ook niet tot apolitieke

Gij zijt het zout der aarde Read More Ā»

Moederdag 2025

Moederdag 2025 in het licht van strijd en liefde Een oude Javaanse wijsheid zegt: ā€œEen huis zonder vrouw is als een lamp zonder olie.ā€ Zo ook een land. Suriname heeft, stap voor stap, vrouwen in de politiek zien opstaan, van schaduw tot podium, van toeschouwer tot beslisser. Er is nog een weg te gaan, maar de voetafdrukken zijn er. Moeder, jij bent het land zelf, in vlees en geest, Met zwetend voorhoofd en ziel die nooit vreest. Je wiegt je kinderen in hangmat of bed, terwijl schulden en zorgen je tafel bezetten. Levensmiddelen zijn duur, de overige kosten nog duurder, maar jouw liefde blijft het vuur dat niet vermindert. Je loopt met onzekerheid naar de markt, terwijl politiek je hart steeds weer verhardt. O Moeder Suriname, vrouw van het volk, jouw handen zijn eeltig, je rug wordt gebogen, maar je hoofd blijft recht, je ogen bewogen door dromen die diep in de jungle ontsproten, waar rivieren fluisteren van strijd, leed en overwinning. Er wordt zoveel beloofd, maar waar maken blijft zweven in de lucht, kinderen wachten met honger en zucht. Toch geef jij les, verpleeg je, zaai je het land met tranen in je ogen en kind aan je hand. En nu, met de verkiezingen op 25 mei, roept jouw stem: ā€œHet is tijd, zie mij!ā€ Niet als schaduw van mannen met pakken, maar als leider, gereed om muren te kraken. Want waarom niet een vrouw op de troon, een moeder die weet hoe te bouwen, gewoon? Niet met loze woorden of een gladde lach, maar met moedermelk en werkkracht elke dag. Vrouw als president, nee, geen sprookje meer, maar een vuist in fluweel, een nieuwe sfeer. Want wie kent het land beter dan zij, die al generaties lang leeft met de pijn? Dus deze Moederdag, buig voor haar kracht, voor de vrouw die in duisternis licht heeft gebracht. Laat 25 mei niet een dag zijn van leugens, maar van waarheid, gerechtigheid en van de vreugde dat moederliefde óók kan regeren, en de toekomst met wijsheid zal leren. Maar mama, te yu sidon tap a sturu no gi mi syen Eerbied voor de vrouwen die de paden effenden, tegen de stroom in, in een wereld van koloniale machten, postkoloniale dromen en politieke strijd. Grace Schneiders-Howard De eerste vrouw in de Koloniale Staten fel, uitgesproken, en onverzettelijk als het ging om volksgezondheid en kinderzorg. Ze stak haar mening niet onder stoelen of banken. Elisabeth Samson Ā  Een vrije nakomeling van tot slaafgemaakte vrouw, steenrijk, die vocht voor het recht om met een witte man te trouwen, iets wat verboden was in die tijd. Geen strijder met geweer, maar met de pen, met rechtszaken, met stijl. Haar strijd was tegen de raciale en morele hypocrisie van het koloniaal recht. In de marroncultuur zijn er vrouwen die optraden als verzetsleidster. Onbekende heldinnen die in de slavernijtijd vluchtten naar het binnenland en zich aansloten bij marrongemeenschappen. Velen droegen wapens, verzamelden inlichtingen, hielpen bij de bevrijding van anderen en voedden kinderen op tot vrijheidsstrijders. Vrouwen waarschuwden opstandelingen en gaven onderdak. Vrouwelijke strijders verzorgden de gewonden en streden schouder aan schouder met mannen. Vrouwen van de contractarbeid Ook na de slavernij kwamen vrouwen in opstand, zij het op subtielere manieren: Zij zijn de moeders van de opstand, de grootmoeders van verzet. Zij waren er, naamloos soms, maar niet zielloos. Zij zijn het stof waarop de Surinaamse geschiedenis rust. Dr. Sophie Redmond, een naam die galmt door de gangen van de Surinaamse geschiedenis. Een vrouw van adel, niet door geboorte, maar door daad. Een dokteres, activiste, spreekster, toneelschrijfster, een ware dochter van het volk. Ruth Wijdenbosch Vicevoorzitter van De Nationale Assemblee en waarnemend voorzitter. Strijdvaardigheid, scherpe tong en vurige pleidooien voor vrouwenrechten. Jennifer Geerlings-Simons Invloedrijk als voorzitter van De Nationale Assemblee. Zij gaf het parlement een stevig, onafhankelijk profiel. Standvastig, rationeel, en met een ijzeren discipline. Krishnakoemarie Mathoera Minister van Defensie sinds 2020, bracht een andere wind in een ministerie dat lange tijd door mannen werd gedomineerd. Naast nationale leiders, waren er talloze vrouwen actief in dorpsbesturen, vakbonden, religieuze organisaties en vrouwenbewegingen. Bewegingen die streden voor vrouwenrechten, vaak met politieke bijbedoelingen en impact. Martelaarschap, waar vrouwen, vaak niet bezongen in de officiĆ«le geschiedschrijving zich hebben verzet tegen slavernij, onderdrukking, uitbuiting en koloniale macht. Velen zonder standbeeld, maar niet zonder eer.

Moederdag 2025 Read More Ā»

Tussen angst en aantasting van de vrijheid

Tussen angst en aantasting van de vrijheid https://youtu.be/J1mJm3htEWE Suriname, gezegend met rijke culturen en diepe wortels, wordt vandaag geteisterd door een onstuimige storm: de stijgende golf van criminaliteit. Waar men vroeger zonder zorgen onder de sterrenhemel kon wandelen, zijn nu tralies, wachters en veiligheidscamera’s de stille wachters van onze nachtrust geworden. Ongure figuren schromen er echter niet voor om op klaarlichte dag hun praktijken uit te voeren. Terwijl het volk zichzelf tracht te beschermen, duiken er nieuwe spanningen op, niet alleen op straat, maar ook tussen de muren van de samenleving zelf. Burgers trachten zich te beschermen De onveiligheid is voelbaar. Diefstal, roof, inbraak, geweld is niet langer voorbehouden aan sensatieberichten in de kranten, op TV en sociale mediakanalen. Het komt onze wijken binnen, ons erf op, onze ziel in. In reactie hierop grijpen burgers naar alles wat bescherming biedt: stalen tralies, particuliere wachtdiensten en digitale ogen die dag en nacht alles registreren. Wat eens uitzonderlijk was, is nu alledaags. Maar deze golf van zelfverdediging brengt ook nieuwe onregelmatigheden met zich mee. Noodmaatrelen Zo botsen burgerlijke vrijheden tegen de muren van noodmaatregelen. In eenvoudige volkswijken, waar gemeenschapsgevoel ooit sterk was, ontstaan spanningen. In ƩƩn van die wijken installeerde een bewoner veiligheidscamera’s die, in hun zucht naar veiligheid, ook de voordeuren van buren filmden. Elk bezoek werd vastgelegd, elk gesprek voor de poort en zelfs binnenhuis opgevangen. Buren fluisterden erover, fluisterden… maar zwegen. Niemand durfde gehaal en getrek te ontketenen die een herrie zou kunnen veroorzaken. Bang voor geruzie, voor moddergevechten, hield men zich stil. Maar van binnen groeide de vraag: ā€œWaar blijft onze privacy als al onze bewegingen worden vastgelegd, zonder toestemming, zonder overleg?ā€ Actie ondernomen En toch, op Paasdag om acht uur in de ochtend, werden hun angsten gemengd met opluchting. Een manspersoon, stil als een roof kat, sloop het erf op waar een huis als appartement ingericht verhuurd wordt. Hij keek rond, voelde aan deuren, zocht een opening. De camera, met het scherp oog als van een valk, registreerde alles. Beeld en geluid. De dreiging werd herkend, actie ondernomen, erger voorkomen. In dit geval was de inbreuk op de privacy ook een redding. En daar ligt de kern van het dilemma: hoe weegt men veiligheid op tegen vrijheid? Burgerrechten Surinaamse wetgeving, waaronder de Wet Persoonsgegevens en internationale verdragen zoals het recht op privacy (artikel 17 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten), biedt weliswaar bescherming tegen onrechtmatige observatie. Wie camera’s installeert, moet zich houden aan regels: geen opnames van openbare ruimten zonder reden, geen geluidsopnames van gesprekken die men zelf niet voert, geen schending van de persoonlijke levenssfeer van derden. Maar in praktijk wordt deze grens vaak overschreden, meestal uit onwetendheid, soms uit wanhoop. De staat, traag en stroef als altijd, loopt achter de feiten aan. Politiecapaciteit is beperkt, juridische handhaving zwak, voorlichting over privacy nauwelijks aanwezig. In dat vacuüm treden burgers zelf op met tralies, wachters en camera’s. Maar bescherming zonder begrenzing wordt al snel onderdrukking. En zo ontstaat een nieuwe vorm van onvrijheid, niet door misdaad, maar door onze eigen angst ervoor. Veiligheid en privacy De oplossing ligt niet in meer wapens, staal of meer lenzen, maar in herwonnen vertrouwen. In beleid dat veiligheid en privacy serieus neemt. In buurtorganisaties die samen afspraken maken. In wetgeving die niet alleen geschreven is, maar ook nageleefd en uitgelegd wordt. In onderwijs, dialoog en burgerzin. Want wie alleen het kwaad bestrijdt zonder de waarde van vrijheid te bewaken, riskeert een samenleving waarin niemand zich nog echt veilig voelt, zelfs niet achter zeven sloten. Laat ons waken, ja, maar ook wikken. Laat Suriname zich verdedigen, maar niet verliezen in achterdocht. Want ware veiligheid leeft niet achter tralies, maar in het hart van een verbonden gemeenschap.

Tussen angst en aantasting van de vrijheid Read More Ā»

Paasconferentie Kinderen van het Licht Ministries

Paasconferentie Kinderen van het Licht Ministries (Ingezonden) Onder het ruisen van de bomen en het kabbelende ritme van de Surinamerivier, verzamelden zich op vrijdag 18 april 2025 maar liefst 160 zielen uit Paramaribo zich voor een paasconferentie in het marrondorp Klaaskreek. Deze plek omgeven door weelderig groen werd gedurende vier dagen het toneel van bezinning en lofprijzing tijdens de jaarlijkse paasconferentie van Kinderen van het Licht Ministries. Volg MijHet decor bood een natuurlijke rust die lichaam en ziel verkwikte. Het thema: ā€œVolg Mijā€, klonk als een hemelse oproep over de rivier en het woud. Het was geen loze leus, geen klank zonder inhoud, maar een vurige uitnodiging tot navolging van Christus, ā€œde Heer is waarlijk opgestaan.ā€ GeloofsvernieuwingDe diensten tijdens het Paasfeest werden, geleid door Apostel Carlo Lansdorf en de pastoors Vincent Lansdorf, Jason Adjako, Kreasjon Zamuel en Erwin CaĆÆro. Met woord, gebed en zang werd de Heer geloofd te midden van de natuur en de rivier als doopvont. Het werd een gezegend samenzijn. DoopdienstOp maandag 21 april, alvorens de tocht terug naar de stad werd ingezet, vond een plechtige doopdienst plaats. Het was niet slechts een symbolische handeling, maar een daad van geloof: de doop door onderdompeling als teken van verrijzen tot nieuw leven in Christus. Een geloof dat leeftDe conferentie was meer dan een bijeenkomst. Het was een ervaring waar het Licht sterker bleek dan de duisternis. Waar liefde het won van haat. Waar geloof zich nestelde in het hart en uitmondde in woorden Ć©n daden. De verrezen Christus werd niet slechts herdacht, maar beleefd in de doop, in de stilte van de nacht en het morgenlicht dat elke dag opnieuw de hoop bevestigde. Vernieuwde getuigenMet dankbaarheid en lofzang op de lippen keerde het gezelschap terug naar de stad. Niet als dezelfde mensen, maar als vernieuwde getuigen van Gods liefde en kracht. De Paasconferentie 2025 zal herinnerd worden als een bron van vrede, verbondenheid en geestelijke opstanding.ā€œDe Heer is waarlijk verrezen. Hij leeft in ons Amenā€ werd getuigd.

Paasconferentie Kinderen van het Licht Ministries Read More Ā»

Vrede zij met u

Vrede zij met u (Ingezonden) Verslag van een eerste bezoek van een afgedwaalde ziel aan Harvest Time Ministries International. Er zijn momenten waarop een mens teruggeroepen wordt naar de bron waar het allemaal begon. Zo bevond ik mij op Paaszondag, als een verloren zoon in het hart van Paramaribo, aan de Prinsessestraat 138. Hier vierde de Volle Evangelie Gemeente van Harvest Time Ministries International haar Paasdienst onder leiding van Apostel Marvin Samuel. Ik, die ooit in de beginjaren van het volle evangelie in Suriname door onderdompeling werd gedoopt, maar gaandeweg verdwaalde in de woestijn van twijfel en werelds vertier, stond nu weer tussen de gelovigen. En wat ik zag, raakte mijn ziel. Een stroom van aanbiddingsliederen vulde de ruimte, als een balsem voor de vermoeide geest. Vreugde en verwachting mengden zich in de lucht. Glimlachende gezichten begroetten elkaar met een welgemeend: ā€œGezegend Pasen, broeder! Gezegend Pasen, zuster!ā€, geen lege groet, maar een getuigenis van verbondenheid. Apostel Marvin Samuel keek toe als een herder onder zijn kudde. Ā Ā Rondom hem: gezinnen, kinderen, ouderen allen samengekomen om de opstanding van Jezus Christus te vieren. Niet als een ritueel, maar als een tastbare werkelijkheid die levens verandert. “De Heer is waarlijk opgestaan” was het thema van de bijenkomst. En inderdaad, in de gezichten van de aanwezigen, in hun liederen, hun gebeden, zag ik Hem. Velen konden getuigen van overwinningen, genezing, verzoening, nieuwe kansen. Dit is Pasen, niet als folklore, maar als kracht. Als bewijs dat geen situatie hopeloos is zolang Christus leeft. Er werd een ‘liefdemaal’ genuttigd, een eenvoudige doch gezegende maaltijd waarin gemeenschap en eenheid werden bevestigd. Te midden van dit alles vonden ook doopplechtigheid plaats. Nieuwe gelovigen werden ondergedompeld, net als ik eens en kwamen weer boven als nieuwe schepselen in Christus. Het riep herinneringen op. Men sprak niet over Pasen als een verleden gebeurtenis, maar als een voortdurende realiteit. Hier werd gevierd dat Jezus leeft en omdat Hij leeft, is er toekomst. Vrede. Vreugde. Verlossing. Ik kwam als toeschouwer. Ik verliet als geroerde ziel. Dit is Pasen, zoals Jezus het bedoeld heeft: Vol liefde. Vol hoop. Vol leven. Ā Vrede zij met u. Ā 

Vrede zij met u Read More Ā»

Suriname wankelt

Suriname wankelt Van horizon tot horizon klinkt het gehuil van onrust: oorlogen, rampspoed, onzekerheid. En ook ons geliefd Suriname blijft niet gespaard. De Algemene, Vrije en Geheime Verkiezingen van 25 mei 2025 nadert als een storm op zee, iedereen staat gespannen, elk woord een lont, elk gebaar een vlam. Suriname kent al jaren zware tijden. Modder wordt gegooid alsof het een nationale sport betreft en of men nu kijkt naar de economie, de ziel van het volk, of het moreel besef, niets lijkt nog recht, alles buigt, scheeft, kraakt onder de druk. Maar tussen het geraas van stemmen, het getier van macht en het koor der klagers, staat het Tori Collectief rechtop als een bamboe in de wind. Sinds 1973 waken wij met open oren en ogen over het maatschappelijk landschap. En in die kakofonie hoorden wij iets zachters. Iets eervols. Iets zeldzaams. Barbara Lansdorf-Lont Een vrouw die niet schreeuwt, maar spreekt. Die niet zwaait met vuisten, maar wijst met wijsheid. Een kandidaat die kalmte ademt in tijden van chaos. Zonder partijpolitieke belangen, doch met scherpe blik, zet het Tori Collectief, sinds 2006 de werk arm van Stichting Pro-humaniteit haar in het licht als voorbeeld van hoe het óók kan: met waardigheid, met bezonnenheid, met hart voor het volk. Want wie oren heeft om te horen, zal horen. En wie ogen heeft om te zien, zal zien: Suriname verdient leiders die bouwen in plaats van breken. Die verbinden in plaats van verdelen. Laat ons dan tonen wat mogelijk is, wanneer hoop hand in hand gaat met wijsheid. 

Suriname wankelt Read More Ā»

De 28-jarige Stichting de Stem verinnigt vriendschap

Stichting De Stem verinnigt vriendschap https://youtu.be/INdKtO6MJ0c Wereld evangelisatie is het nobele streven om het Evangelie van Jezus Christus uit te dragen tot aan de uiteinden der aarde. Het is een goddelijke opdracht, een roeping die reikt over grenzen, culturen en talen heen. De boodschap van hoop, liefde en verlossing wordt gebracht aan hen die het nodig hebben, want het Woord van God is levend en krachtig, een licht in de duisternis. Gemeenschapsontwikkeling In deze missie neemt Stichting De Stem opgericht op 1 april 1997 een voorname plaats in. Al 28 jaar fungeert deze organisatie als de sociale zuil van Kinderen van het Licht Ministries. Vanuit deze positie ondersteunt zij evangelisatie- en hulpprojecten, zowel binnen Suriname als in de omliggende landen. De Stem onderhoudt duurzame banden met evangeliegemeenten in Guyana, Frans-Guyana en de bredere regio, waar zij actief deelneemt aan zendingswerk en gemeenschapsontwikkeling. Ā  Zendingsreizen naar Guyana Elk jaar reist Kinderen van het Licht Ministries op zending naar Guyana. Op uitnodiging bedienen zij diverse gemeenten, waarbij Bishop Phillip Ignatius van Caribbean Minister’s International de contacten onderhoudt en de afspraken coƶrdineert. In 2025 werd van 23 maart tot 1 april dit zendingsbezoek ondernomen met een groep van 16 personen waarbij zij verbleven op Camp Wesleyana. Ā  Speciale dienst Gedurende de reis werd het Woord gedeeld in gemeenten zoals Morning Star Ministries onder leiding van Apostel Johnson Veta en Kingdom Builders Breakthrough van Pastoor Malika Smith. Er werd ook bij andere gemeenten gepredikt. Daarnaast werden bestaande relaties bezocht en vond een speciale gezamenlijke dienst plaats. Het werk van Stichting de Stem dat ook wordt uitgevoerd in Guyana werd breed besproken en kwam de voortzetting en uitbreiding daarvan aan de orde. De afdelingen van De Stem Stichting De Stem is meer dan een evangelisatiebeweging; het is een weldadigheidsinstelling die zich inzet voor de samenleving. De organisatie bestaat uit verschillende afdelingen, elk met een specifieke taak en bemand door toegewijde professionals en ervaringsdeskundigen. Brasa Mi richt zich op training en opvoeding ter preventie van drugsgebruik en verslaving. Rapha Polikliniek biedt zorg aan reguliere patiĆ«nten en verslavingszorg. Het therapeutisch team bestaat uit artsen, psychologen, pedagogen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers en ervaringsdeskundigen. Naast cliĆ«ntenzorg wordt ook training en begeleiding aangeboden aan bedrijven met betrekking tot druggerelateerde kwestie. Community Development Network coƶrdineert preventieactiviteiten in de stad, districten en het binnenland. Zij verzorgt voorlichting over drugs en HIV, en voeren programma’s uit in gevangenissen. Opvang en Begeleiding wordt geboden aan vrouwelijke verslaafden, slachtoffers van huiselijk geweld en jongeren die behoefte hebben aan een veilige plek en resocialisatie. Werkervaring en Arbeidstherapie ondersteunt arbeidsrehabilitatie en begeleidt gasten bij het vinden van werk. De Broederkring is een praatgroep voor deelnemers aan het programma en voormalige gasten die ondersteuning zoeken in hun herstelproces. Toekomstvisie: renovatie en uitbreiding Om haar missie te versterken, heeft Stichting De Stem grote plannen voor de toekomst. De renovatie van het centrum staat hoog op de agenda, evenals sport- en educatiecentrum. Dit centrum zal niet alleen de cliĆ«nten van De Stem ten goede komen, maar ook de bredere gemeenschap ondersteunen in hun ontwikkeling. Met het oog op de toekomst is 2025 een bijzonder jaar, aangezien Kinderen van het Licht Ministries op 1 juli haar 30-jarig bestaan viert. Dit heuglijke feit wordt het hele jaar door gekenmerkt door stichtelijke activiteiten en vieringen ter ere van het werk dat God door deze bediening verricht. Plicht en voorrecht Wereld evangelisatie is een plicht en een voorrecht, een goddelijke opdracht die niet alleen gaat over het verkondigen van het Woord, maar ook over het dienen van de gemeenschap. Stichting De Stem vervult hierin een cruciale rol, door geestelijke en sociale ondersteuning te bieden aan de meest kwetsbaren. Terwijl de organisatie haar werk voortzet en uitbreidt, blijft haar missie onwankelbaar: het brengen van licht in de duisternis, hoop aan de hopeloze en liefde aan hen die het het meest nodig hebben.

De 28-jarige Stichting de Stem verinnigt vriendschap Read More Ā»

Ik en Wij: De kwestie van keuze en kamp

Ik en Wij: De kwestie van keuze en kamp https://youtu.be/vNvyZGjWsoU De verkiezingen naderen, en de politieke arena gonst van beloften, verwijten en sluwe tactieken. Maar wat zien we werkelijk gebeuren? Een strijd waarin ā€˜Ik’ en ā€˜Wij’ met elkaar in conflict zijn. De zwakte van de campagnes De oppositie lijkt gevangen in een reflex van kritiek. Alles wat de tegenpartij verkeerd doet, wordt breed uitgemeten. Maar een campagne die enkel drijft op wat misgaat, biedt geen perspectief. Het volk wil niet alleen weten wat er in het verleden fout is gegaan, maar ook wat wĆ©l goed was en vooral: wat beter kon. Zonder die balans is er geen geloofwaardig alternatief. De Pontius Pilatus-houding Er is een schroom om kleur te bekennen. Niemand durft expliciet uit te spreken wat voor leider Suriname nodig heeft. Iedereen weet het: een leider zonder strafblad, iemand met een heldere visie en ruggengraat. Maar uit angst om mogelijke samenwerkingspartners voor het hoofd te stoten, blijft de Srananman vaag en voorzichtig. Dit is politiek zonder lef, zonder principes. Wie geen duidelijke keuzes durft te maken, wordt door de kiezer afgestraft. De slag om consumentisme Elke partij die zichzelf profileert als de gever, de brenger van onmiddellijke genoegdoening. Wegen, bruggen, voedselpakketten – het zijn geen investeringen in de toekomst, maar tijdelijke pleisters. Dit is het vader en vrede-model: speel in op de ontevredenheid, geef cadeautjes en win de gunst van de massa. Maar waar eindigt dit? In schulden, in stagnatie, in het opofferen van duurzame ontwikkeling voor kortstondige voldoening. De groep die niet ontwaakt Met 45% van de bevolking die nog geen vierdeklasser werk- en denkniveau heeft, is het makkelijk om propaganda te herhalen en dezelfde valkuilen te laten bestaan. De vraag is: wie durft het volk wakker te schudden? Wie heeft de moed om te zeggen: ā€˜Dit pad leidt naar armoede, niet naar groei’? Consumptie boven ontwikkeling Een coalitie met een partij die consumptie boven ontwikkeling stelt, is gedoemd te mislukken. De massa kiest altijd voor de onmiddellijke beloning. Een ontwikkelingsvisie wordt verworpen als het betekent dat offers gebracht moeten worden. Het politieke veld is geen plek voor naĆÆviteit: je wint het niet van een partij die de bevolking leert te leven op schulden en leningen zonder toekomstperspectief. De politieke oneerlijkheid Als je in je campagne al geen hogere ethische eisen stelt, hoe kun je dan verwachten dat kiezers geloven in een beter Suriname? Macht en status lijken belangrijker dan principes. Maar de echte vraag is: durven we tegen de stroom in te gaan en voor integriteit te kiezen? Of laten we ons opnieuw verleiden door glitter en glamour, terwijl het land afglijdt? Op wie stemmen we? De kiezer heeft een zware keuze. Gaan we voor onmiddellijke voldoening, wetende dat de rekening later komt? Of kiezen we voor een moeilijke, maar duurzame weg? Dit is het moment waarop ā€˜Ik’ en ā€˜Wij’ botsen. De individuele verlangens versus het collectieve belang. De vraag is: wie durft ā€˜Wij’ boven ā€˜Ik’ te plaatsen?

Ik en Wij: De kwestie van keuze en kamp Read More Ā»

U kunt de inhoud van deze pagina niet kopiƫren