Religie

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling. Hoofdstuk 6  De Volle Evangelie en de politieke arena  We verkennen hoe geloof en politiek elkaar raken. De Volle Evangeliebeweging beperkt zich niet tot de kerk. Het is actief in maatschappelijke discussies en verzoeningsinitiatieven op hoog niveau.  Het evangelie is geen politieke partij  Christus heeft geen kieslijst achtergelaten. Maar tegelijk: wie beweert dat geloof en politiek niets met elkaar te maken hebben, kent het Woord niet. Waar God heerst, daar wordt recht gedaan. Waar het evangelie klinkt, daar wordt het hart van een volk veranderd. En wat het hart vult, stroomt uit in woorden, besluiten en uiteindelijk wetten en beleid. In Suriname is dat niet anders. Sterker nog: de Volle Evangeliebeweging speelt hierin een opmerkelijke rol. Waar kerken vroeger vooral bekendstonden om hun kerkelijke activiteiten, zien we actieve deelname van Volle Evangeliegemeenten en hun leiders in het maatschappelijk en politieke leven. De Volle Evangeliebeweging is sterk in het herkennen van geestelijke strijd achter maatschappelijke problemen. Zij kent geen scheiding tussen zondag en maandag. Wat in de samenkomst wordt beleden, moet doordeweeks zichtbaar worden in het gezin, op het werk en ja, ook in de samenleving en politiek. Onze eerste identiteit  Waarom is dit in Suriname zo belangrijk? Omdat Suriname een land is waarin etnische verdeeldheid en politieke belangen vaak verweven zijn. De geschiedenis heeft laten zien dat machtsvorming vaak gepaard gaat met het mobiliseren van bevolkingsgroepen langs etnische lijnen. Dat is precies het tegenovergestelde van de boodschap die de Volle Evangeliegemeenten prediken. Daarom klinkt een duidelijke oproep: “Wij zijn één in Christus. Onze identiteit is niet eerst Creools, Hindostaans, Javaans of Chinees. Onze eerste identiteit is: kind van God.” En die boodschap blijft niet alleen binnen de muren van de kerk. Steeds vaker nemen gelovigen uit deze beweging deel aan maatschappelijke initiatieven, burgerbewegingen en politieke partijen. Niet om kerk en staat te vermengen, maar om invloed uit te oefenen in de geest van gerechtigheid, vrede en waarheid. Dat betekent dat je vandaag in Suriname volgelingen van Jezus kunt tegenkomen in allerlei politieke stromingen. Sommigen kiezen voor directe betrokkenheid, anderen voor adviserende rollen, weer anderen voor sociale projecten die indirect invloed uitoefenen op het maatschappelijke beleid. Wat is goed voor het volk Opvallend is: de inzet van deze gelovigen is niet hoofdzakelijk gericht op partijpolitiek, maar op verzoening. Terwijl politieke partijen zich inzetten op de belangen van hun achterban, klinkt vanuit de Volle Evangelie de roep om het belang van het geheel. Niet: “wat wint mijn groep?”, maar: “wat is goed voor het volk?” Een goed voorbeeld hiervan is de actieve deelname van volle evangelieleiders aan verzoeningsinitiatieven op het hoogste niveau. Terwijl politieke leiders vergaderen over nationale eenheid, zitten er geestelijke leiders, biddend, soms adviserend maar altijd gericht op het hogere doel: Suriname één volk. Jullie zijn het zout van de aarde  Is dit altijd makkelijk? Zeker niet. Er is weerstand. Er zijn misverstanden. Er zijn mensen die zeggen: “De religie moet zich niet met politiek bemoeien.” Maar die stemmen vergeten één ding: God denkt verder dan de kerkmuren. Jezus zei: “Jullie zijn het zout van de aarde.” Zout doet niets als het in het zoutvat blijft liggen. Zout moet schuren, doordringen, conserveren, smaak geven ook in de samenleving. Daarom is de actieve deelname van Volle Evangeliegemeenten in het politieke debat niet alleen opmerkelijk, maar noodzakelijk. Juist in een tijd waarin Suriname zoekt naar wegen van nationale verzoening, naar samenwerking over etnische lijnen heen, is het van levensbelang dat er stemmen klinken die verder kijken dan eigenbelang. Profetische taak De gemeenten moeten niet de plaats van de overheid innemen. Zij moet wel een profetische taak vervullen: spreken namens de rechtvaardigheid van God, namens de vrede van Christus, namens de waarheid van het Evangelie. De Volle Evangeliebeweging in Suriname doet dat steeds zichtbaarder, steeds moediger, steeds consequenter. De politieke arena mag soms modderig zijn, maar zelfs daar kan het licht van Christus schijnen. En juist in de duisternis brandt een kaars het felst. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 7: hoe geloof en politiek samenwerken in verzoeningsinitiatieven.

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Geestelijk burgerschap Hier kijken we naar hoe media-uitingen niet alleen tot verdieping leiden, maar ook concrete stappen zetten naar geestelijke eenheid binnen en buiten de kerk.  Waar de spreekgestoelten spreken, daar gaan de voeten bewegen. Prediking zonder toepassing is als regen zonder oogst. En zo is het met de Volle Evangeliebeweging in Suriname: de woorden die tijdens de prediking klinken, vinden hun handen en voeten in de samenleving via allerlei vormen van communicatie. Wie de afgelopen jaren heeft opgelet, ziet het patroon: een bewuste inzet om met gezamenlijke evenementen de eenheid te versterken. Conferenties zijn niet meer zomaar “bijeenkomsten”, zij worden ingezet als geestelijke werkplaatsen voor eenheid en verzoening. Niet alleen theologische verdieping, maar vooral ontmoeting.   Bij zulke bijeenkomsten worden sprekers bewust gekozen uit verschillende gemeenten. Niet alleen de eigen voorganger, maar ook de ander. Niet alleen vertrouwde stemmen, maar ook verrassende gezichten. Waarom? Omdat men begrepen heeft dat eenheid begint bij ontmoeting. Geen eenheid zonder relatie. Geen relatie zonder persoonlijke investering. Barrières slechten En het werkt. Wie ooit heeft meegemaakt hoe jongeren over het hele land samen aanbidden, weet hoe dit werkt. Daar worden barrières geslecht die op andere plekken overeind blijven. Daar klinkt het evangelie niet alleen in woorden, maar in gezichten, in gebaren, in gezamenlijke vreugde. Niet alleen conferenties dragen de boodschap. Ook via communicatiemiddelen wordt deze eenheidsboodschap uitgedragen. Radiozenders met een evangelische inslag wijden uitzendingen aan het onderwerp ‘eenheid in verscheidenheid’. Sociale mediakanalen verspreiden boodschappen waarin verzoening wordt gepromoot. Eén volk, één doel, één geloof.” Het is opvallend dat de boodschap niet alleen gericht is op de kerkelijke gemeenschap, maar ook bewust naar de samenleving toe. De Volle Evangeliebeweging heeft door de jaren heen geleerd: Suriname heeft niet alleen een economische uitdaging, maar vooral een geestelijke uitdaging. Verdeeldheid op politiek en maatschappelijk niveau vindt zijn wortels in verdeeldheid in harten. Als daar vernieuwing plaatsvindt, zal dat zichtbaar worden in de samenleving als geheel. Tussen God en mens en tussen mens en mens Wij vinden onder de organisatoren van deze bijeenkomsten mensen met een sterk gevoel voor geestelijk burgerschap. Zij zien zichzelf niet alleen als leden van hun lokale gemeente, maar als burgers en daarmee ook als leggers van de morele fundamenten van Suriname. Wat hen daarbij helpt, is het besef dat geloof nooit losstaat van verantwoordelijkheid voor de samenleving. Het evangelie roept niet alleen op tot vergeving, maar ook tot verzoening. Niet alleen tussen God en mens, maar ook tussen mens en mens. In deze lijn worden maatschappelijke thema’s aangesneden: armoede, jeugdwerkloosheid, huiselijk geweld, discriminatie. Niet omdat de kerk politiek bedrijft, maar omdat het Evangelie alle terreinen van het leven raakt. Schakels in een groter geheel En zo wordt duidelijk: de Volle Evangeliebeweging in Suriname ziet haar taak niet beperkt tot de kerkmuren. Zij voelt zich geroepen tot het herstel van de hele samenleving. Communicatiemiddelen en evenementen zijn geen losse activiteiten. Het zijn schakels in een groter geheel: het herstel van een volk, door het Woord. De vraag blijft natuurlijk: hoe wordt verdergegaan met uitbreiding? Hoe wordt gezorgd dat deze beweging niet verwordt tot losse flarden enthousiasme, maar uitgroeit tot vaste waarden in de samenleving? Het antwoord is eenvoudig en tegelijk veeleisend: door vol te houden. Door keer op keer te kiezen voor samenwerking. Door telkens opnieuw het gesprek aan te gaan. Door conflicten niet te ontwijken maar op te lossen in liefde. Zoiets verrijst niet in één dag. Maar als het eenmaal staat, dan straalt het generaties lang. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 6: de invloed van het Evangelie in de politieke arena.

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Het geluid van de kansels: prediking als bron van verbinding In dit hoofdstuk wordt besproken hoe kerken samenwerken in gezamenlijke diensten, hulpacties en maatschappelijke projecten. Eenheid wordt zichtbaar in daden. In tijden van verdeeldheid klinkt er altijd één roep die boven het rumoer uitstijgt: het Woord van God. De preekstoel is geen plek voor persoonlijke eer, maar het platform van waaruit de waarheid wordt gesproken. Zo was het bij de profeten, zo was het bij de apostelen, zo moet het vandaag zijn. Geen koude verhandelingen, geen theologische schaduwspelen, maar oproepen tot eenheid. Het is geen toeval dat juist nu, in een tijd van sociale spanningen en politieke verdeeldheid, predikers hun roepstem verheffen om bruggen te slaan. Het besef groeit dat verdeeldheid niet alleen een zwakte is binnen de gemeenten, maar ook een blok aan het been van het hele land. Een verdeelde gemeente kan nooit een helende kracht zijn voor een verscheurde samenleving. Sociale verantwoordelijkheid Predikers leggen niet alleen de nadruk op persoonlijke heiliging, maar ook op sociale verantwoordelijkheid. “Hoe kun je zeggen God lief te hebben, als je je broeder niet liefhebt?”. Het is eenvoudiger om God in de hemel lief te hebben, dan je buurman die anders denkt of eruitziet. In Suriname, een land dat getekend is door de sporen van het koloniale verleden en etnische gevoeligheden, klinkt deze oproep als een profetisch woord. Niet alleen richting de gemeenteleden, maar ook richting de samenleving als geheel. In de preken wordt gewezen op de bijzondere roeping die rust op Suriname: een klein land, maar een geestelijk grootmacht, mits het leert wandelen in liefde en verzoening. Tijdens, bidstonden klinken teksten als: “U moet zich beijveren de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede.” Zulke woorden worden geen holle frasen als ze gepaard gaan met daden. Predikers bezigen niet alleen woorden, ze slaan ook de handen ineen met andere kerkleiders, zelfs buiten hun eigen kring. Elkaars podia delen Een bijzonder fenomeen is de toenemende samenwerking tussen verschillende Volle Evangeliegemeenten. Waar men vroeger nog weleens schuchter was om elkaars podia te delen, zie je nu voorgangers elkaar aankondigen en samen bidden. Dit is geen toeval. Het is vrucht van bewust leiderschap die mensen overtuigt dat eenheid geen luxe is, maar noodzaak. En er is meer: ook op platforms buiten de kerk klinkt de stem van deze predikers. Op radio, televisie, sociale media, overal zie je sporen van deze blijde boodschap terug. De samenleving wordt betrokken. Dit alles betekent niet dat alles al volmaakt is. Integendeel: er is nog veel te winnen. Het begin is er, het geluid is gehoord, de klank is helder. En het volk weet: de kerk zwijgt niet over verdeeldheid, zij spreekt ertegenin. De Volle Evangeliebeweging in Suriname heeft gekozen: zij zal niet zwijgen waar eenheid nodig is.  En dat begint in eigen gelederen. Niet laf, maar in de geest van waarheid en liefde. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 5: over de kracht van conferenties en communicatie als middel om eenheid te versterken.

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord  De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Hoofdstuk 3 Eenheid in verscheidenheid  Dit hoofdstuk laat zien hoe geestelijke leiders door nederigheid en voorbeeldgedrag, verdeeldheid kunnen voorkomen en actief kunnen werken aan verzoening binnen de gemeente.  Wie Suriname kent, weet: dit land is verscheidenheid. Van het binnenland tot de kustvlakte. Het is een bonte panorama van talen, culturen, geloven en tradities. Suriname is geen smeltkroes waarin alles oplost, het is een mozaïek, waarin elk steentje zijn eigen kleur behoudt en toch samen een geheel vormt. In deze rijke, maar ook gevoelige samenleving heeft de Volle Evangeliebeweging een bijzondere plaats ingenomen.  Deze beweging begrijpt dat het Evangelie geen cultuur afschaft, maar juist vervuld. Jezus is niet gekomen om mensen tot één cultuur te maken, maar om mensen van allerlei culturen samen te brengen. Mensen zijn verschillend Je ziet dat letterlijk voor je ogen: Marrons, Hindostanen, Javanen, Creolen, Chinezen in dezelfde samenkomst, knielend voor dezelfde Heer. In een wereld die graag etiketjes plakt en groepen tegenover elkaar zet.  Deze verscheidenheid houdt niet automatisch in dat alles vlekkeloos verloopt. Verschillende achtergronden brengen verschillende manieren van denken, organiseren en communiceren met zich mee. Wat voor de één logisch is, is voor de ander vreemd. Zo ontstaan er wrijvingen, misverstanden en achterdocht. Niet uit boze wil, maar uit het eenvoudige feit dat mensen verschillend zijn. Hier komt de ware opdracht van de Volle Evangeliebeweging naar voren: eenheid zoeken zonder uniformiteit op te leggen. Verschil mag er zijn, maar het mag geen scheiding worden. Multicultureel In preken klinkt de oproep om verschillen te overbruggen, om niet te kijken naar afkomst, maar naar bestemming. De benadering is bewust multicultureel opgezet om die boodschap te onderstrepen.  Jongeren van verschillende achtergronden treden gezamenlijk op. De uitdaging is, dit niet alleen te beleven in gebedsdiensten, maar ook te vertalen naar het dagelijkse leven. Niet alleen zingen over eenheid, maar ook samen optrekken na de dienst. Eenheid begint niet bij het podium, maar in het hart. Niet vergeten mag worden dat deze eenheidsboodschap ook buiten het gebeuren in de gemeenten te zien moet zijn. In de politieke arena is ‘eenheid in verscheidenheid’ een heet hangijzer. Terwijl politici soms uit elkaar drijven over etnische of ideologische breuklijnen, kunnen de gemeenten laten zien hoe het ook kan. Roeping De Volle Evangeliebeweging heeft hier een roeping, omdat zij weet wat het is om verschillen te overbruggen in de kracht van de Geest. Als zij het niet laten zien, wie dan wel? Suriname wacht niet op nog een politiek verklaring. Suriname wacht op mensen die leven wat ze belijden. En de Volle Evangeliebeweging heeft de sleutel in handen. Henk Doelwijt   Volgende week vrijdag in hoofdstuk 4: hoe samenwerking en verzoening praktisch vorm krijgen in het dagelijks leven.

In het midden op de foto: Maranathakoorzanger Wilfred Burgos geflankeerd door twee gasten die het hadden over een geslaagd manspasi optreden. Maranathakoor Manspasieconcert 2025 Een viering van ziel en natie Maranathakoor een parel in de kroon van Suriname Op een plek doordrenkt van geschiedenis,  de Grote Stadskerk van Paramaribo vond op 28 juni het Maranatha Manspasieconcert 2025 plaats. Een geestelijke viering op heilige grond. Het was precies daar waar op 1 juli 1863, de officiële afschaffing van de slavernij, onze tot slaaf gemaakte zich bijeen kwamen om de Heer te danken voor de verkregen vrijheid. Daar waar vrijheid in psalm werd omgezet weerklonk in 2025 opnieuw het loflied, een beleving in klank en gemeenschapzin, als een vorm van eer voor wie ons zijn voorgegaan. Het concert werd opgedragen aan twee groten van Surinaamse bodem: John Nelom en Eddy Snijders, componisten die de ziel van het land een stem gaven, de klank van Suriname hebben vastgelegd in notenschrift en herinnering. Het eerbetoon aan hen was symbolisch, geworteld in dankbaarheid en natievorming. Optredende koren waren onder meer: het Maranatha Mannenkoor, het Maranatha Vrouwenkoor, het Maranatha Kinderkoor, het Maranatha Gemengd Koor, het Politiekapel en het Harmoniekoor. Allen brachten, ieder op eigen wijze, stem aan het verleden en eerbied aan de toekomst. Zij zongen als wachters op de muren van Sion. Maranathakoor een parel in de kroon van Suriname  Het Maranathakoor is een gemeenschap, voortgekomen uit geestelijke drang en culturele bewustwording. Geboren in een tijd van sociale omwentelingen, is het koor sinds haar oprichting in 1946 uitgegroeid tot een nationale én internationale schatkamer van muzikale uitdrukking. Een tachtigjarige reis van klank en karakter gedragen door generaties die door zang hun strijd en hun hoop uitdrukten. Tussen de noten hoort men de adem van het volk, vanaf de tijd van Baas in Eigen Huis, tot aan het heden waarin lof opklinkt, als een erfgoed dat leeft en leidt. De naam “Maranatha”, vrij vertaald “De Heer komt!”, is een belijdenis van verwachting. Een roep uit het hart van gelovigen. De verwachting klinkt door in elk lied dat het koor zingt: profetisch van aard, Bijbelgetrouw van inhoud, en gezongen in de talen van het volk  Nederlands, Sranantongo en Engels. In muzikale stijl bevindt het koor zich tussen het traditionele kerkkoor en de moderne gospelgroep. Maar in geestelijke stijl is het tijdloos: dienstbaar, toegewijd, en zuiver van intentie. De invloed van het Maranathakoor op de Surinaamse christelijke cultuur is onmiskenbaar. De koorstructuur fungeert al generaties lang als een geestelijke leerschool,  een kweekschool voor discipline, gehoorzaamheid, toewijding en samenleven in de Geest. Wie luistert naar hun zang, hoort de geschiedenis van een volk, het gebed van een natie, en de belofte van een betere toekomst. Henk Doelwijt

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord  De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Hoofdstuk 2  De kracht en de uitdaging van de Volle Evangeliebeweging  Hier verdiepen we ons in de bijzondere roeping van het volle evangelie in een samenleving vol culturele diversiteit.  De Volle Evangeliebeweging is geen kleinigheid. Zij is een machtige stroom, niet alleen in Suriname, maar wereldwijd. Wat begon in eenvoudige samenkomsten, groeide uit tot een beweging die miljoenen harten bereikt. Velen vinden daar wat zij elders missen: echtheid, beleving en genezing. Mensen die gebroken binnenkomen, verlaten de dienst herstelt en bemoedigt. In Suriname heeft deze beweging wortel geschoten in een samenleving die behoefte heeft aan geestelijk herstel. De littekens van de slavernij, de verscheurdheid tussen bevolkingsgroepen, het wantrouwen jegens instituties.  In zo’n voedingsbodem begon het vuur te branden. Niet op afstand, niet koel en formeel, maar dichtbij, warm en levend.  Waar vuur brandt, kan ook brand ontstaan De potentie van de Volle Evangeliebeweging ligt in persoonlijke aanraking. Het is een geloof van ervaring en ontmoeting. Een gebed is niet alleen een formaliteit, het is een ontmoeting met God. Een loflied is niet slechts een lied, het is eveneens een kanaal van vreugde. Maar die opleving kent ook uitdaging. Waar vuur brandt, kan ook brand ontstaan. Waar mensen door God worden gebruikt, ligt de verleiding van persoonlijke roem op de loer. Soms ontstaan er groepen rond sterke leiders. Niet altijd vanuit kwade bedoelingen, maar omdat mensen houvast zoeken. Echter, als de leider niet waakt over zijn eigen hart, kan de bediening veranderen van een roeping in een persoonlijk imperium. Daar ligt het gevaar. Geestelijk probleem Binnen de Volle Evangeliebeweging zien we deze spanning. Enerzijds is er een oprechte inzet voor het werk van de Heer. Gemeenten organiseren evangelisatiecampagnes. Deze inzet verdient lof en dank. Tegelijk klinkt achter de schermen soms gemor. Waarom zijn er meerdere gemeenten in dezelfde wijk? Waarom kunnen gemeenten elkaar niet altijd ondersteunen? Waarom ontstaan er spanningen bij het organiseren van gezamenlijke evenementen? Dit is niet slechts een organisatorisch probleem, het is een geestelijk vraagstuk. De gemeente dient te waken tegen tweedracht omdat dit het doel van het Evangelie ondermijnt. Verdeeldheid is als een klein barstje in een dijk: het lijkt niets, totdat het hele systeem het begeeft. Gezamenlijk optrekken In de hoopvolle kant zien we een groeiend besef van die uitdaging. In preken klinkt de oproep tot eenheid. Er worden bijeenkomsten georganiseerd met het doel om samenwerking te bewerkstelligen tussen verschillende gemeenten. Leiders zoeken elkaar op, ook al verschillen zij in stijl of achtergrond. De Volle Evangeliebeweging in Suriname staat op een kruispunt: kiezen ze voor persoonlijke belangen of voor het Koninkrijk van God? Kiezen ze voor eer en status of voor gezamenlijk optrekken? Het antwoord op die vraag bepaalt of de ziel van deze beweging blijft wat het is of nog veel sterker wordt. Suriname, met al haar culturen is bij uitstek het land waar de Volle Evangeliebeweging kan laten zien wat eenheid betekent. Niet als slogan, maar als werkelijkheid. Als de gemeente het niet voordoet, wie dan wel? Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 3: de cruciale rol van leiderschap in het bewaren van de eenheid.

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord  De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Hoofdstuk 1 Een bezinnende blik op een verscheurd lichaam  In dit hoofdstuk wordt verkend waarom spanningen en verdeeldheid ook binnen de Volle Evangelie Gemeenten voorkomen. Er wordt bloot gelegd hoe menselijke zwakheden als trots en misverstanden verdeeldheid veroorzaken in gemeenschappen die streven naar liefde en verzoening. De mens is geschapen naar Gods beeld, maar bewoont een wereld waarin het stof voortdurend wordt opgeschud door verdeeldheid. Waar twee of drie samenkomen in Zijn Naam, is Christus in hun midden. Waar mensen samenkomen, komen ook meningen, karakters, ambities en zonde bijeen. Zo is het ook binnen de Volle Evangeliebeweging, zowel in Suriname als wereldwijd. Het ideaal van eenheid is prachtig en verheven. De praktijk is vaak een ander verhaal. Wie de geschiedenis van de Volle Evangeliebeweging kent, weet dat zij geboren werd uit vernieuwing. Uit het verlangen terug te keren naar de wortels van het christelijk geloof. Het is een beweging die sterk op beleving en charisma drijft. Het risico op scheuring is groot binnen in de gelederen. Achter de schermen  Wij horen in Suriname de lofzangen luid en zien vurige gebedssamenkomsten. Achter de schermen borrelen spanningen. Leiderschap is soms niet dienstbaar maar heerszuchtig. Geestelijke gaven worden soms verheven boven het Woord. En waar persoonlijke eerzucht zich mengt met geestelijk vuur, ontstaat een gevaarlijke cocktail. Het is een strijd van vlees en geest. Het vlees begeert tegen de Geest in, en de Geest tegen het vlees in. Deze strijd speelt zich niet alleen af in het hart van de gelovige, maar ook binnen de geloofsgemeenschappen. Er is: rivaliteit tussen gemeenten, conflicten over leerstellingen, botsingen over leiderschap, financiële ondoorzichtigheid en karaktermoord en roddel in de wandelgangen, van wat een huis van vrede zou moeten zijn. Sleutel tot eenheid  Is het land verloren? Allerminst. Juist het besef van de menselijke gebrokenheid opent de weg naar herstel. De Bijbel roept op tot verontmoediging. Niet met de vinger naar de ander, maar met de blik naar binnen. Als de leiders zouden knielen en zeggen: “Heere, laat het bij mij beginnen,” zou er al iets breken van de muur van verdeeldheid. De oplossing ligt niet in regels, structuren of titels, maar in nederigheid. De Zoon van God waste de voeten van Zijn leerlingen. Hij, de hoogste, boog het diepst. Daar, in die houding ligt de sleutel tot eenheid. Ouderen zouden jongeren de ruimte moeten geven om fouten te maken en te groeien. Jongeren zouden ouderen moeten eren en luisteren naar hun levenswijsheid. Leiders zouden moeten afleren zichzelf te zien als bezitters van de Waarheid en leren elkaar als broeders te begroeten, ook al denken zij verschillend over zaken. Verzoening is goddelijk De omgang met elkaar moet geen geest van verwarring zijn, maar van orde en vrede. De kracht van de Volle Evangeliebeweging was nooit het perfecte leiderschap of de foutloze leer, maar het verlangen om God te ontmoeten. Als dat vuur behouden blijft en men tegelijk bereid is het eigen ik te kruisigen, is er hoop op herstel. Scheuringen zijn menselijk, verzoening is goddelijk. Het evangelie dat beleden wordt is het Woord van verzoening. Laat de gemeenten dat centraal stellen. In essentiële zaken eenheid, in onbelangrijke zaken vrijheid, en in alles liefde. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 2: hoe de Volle Evangeliebeweging in Suriname eenheid zoekt in de multiculturele samenleving.