Onderwijs

Dagboek van een Consument: De consument klem tussen prijzen en machteloosheid Deel 2   De consument klem tussen prijzen en machteloosheid Na lange tijd zag ik ze weer: mooie aardappelen in de schappen van een supermarkt. Meestal tref je er onsmakelijk uitziende aardappelen aan voor rond de SRD 40 per kilo. Dit keer zagen ze er goed uit en kostten ze SRD 25. Ik aarzelde geen moment en kocht een twee kilo.   Thuis bleek opnieuw de harde realiteit van de Surinaamse consument. Na het koken waren de aardappelen waterig en smakeloos. De vraag dringt zich op: wist de importeur dat er inferieure waar op de markt wordt gebracht?   Medicijnen plotseling twee keer zo duur Ook in de apotheken gebeuren merkwaardige dingen. Het laxeermiddel Dulcolax, dat veel wordt gebruikt bij moeilijke stoelgang, is van de een op de andere dag 100% duurder geworden. Dit middel staat bovendien op de klapper van het Staatsziekenfonds (SZF).   Als basisverzekerde bezocht ik meerdere apotheken. De reacties waren opvallend: Sommige apotheken zeiden dat het niet in voorraad was. Andere vroegen SRD 40 en meer per tablet. Weer andere SRD 45. Zelfs bij de SZF-hoofdapotheek kreeg ik te horen: “Wij hebben het niet in voorraad.”   Hoe kan een medicijn dat op de lijst van een zorgverzekeraar staat plotseling zo duur worden en tegelijkertijd nauwelijks verkrijgbaar zijn?   De consument in een kwetsbare positie De consument bevindt zich in een moeilijke positie. Prijzen veranderen snel, informatie ontbreekt en controle is nauwelijks zichtbaar. De vraag blijft: hoe weet een consument of een prijs eerlijk is?   Ooit bestonden er in Suriname een Consumentenbond en een Consumentenkring. Die organisaties wilden de burger beschermen. Vandaag zijn ze vrijwel uit het publieke leven verdwenen.   In theorie heeft de consument rechten. In de praktijk worden die rechten weinig gekend en nog minder gebruikt.   Wanneer een koelkast stuk gaat, een auto gerepareerd moet worden of een medische behandeling nodig is, heeft de consument vaak geen tijd om uitgebreid prijzen te vergelijken. Beslissingen moeten snel worden genomen, en juist dan ontstaat ruimte voor misleiding.   Gebrek aan informatie In veel sectoren ontbreekt duidelijke informatie. Er is nauwelijks prijsvergelijking, weinig transparantie en vrijwel geen garantie. De gemiddelde consument weet niet: wat een redelijke prijs is voor een reparatiie, welke onderdelen werkelijk vervangen moeten worden, welke garantie hij mag verwachten, waar hij met een klacht terecht kan. Wanneer informatie ontbreekt ontstaat een ongelijke positie tussen verkoper en koper.   Stilzwijgende acceptatie Veel consumenten melden hun ervaringen niet. Men zegt vaak: “Laat maar zo.” “Mi no wani probleem.” “Mi no abi ten fu dati.” Daardoor blijven misstanden onder de radar. Ondernemers die correct werken worden zeldzaam, terwijl malafide praktijken soms jarenlang kunnen doorgaan zonder dat iemand ze benoemt.   Zonder sterke consument geen sterke economie Een gezonde economie heeft ook sterke consumenten nodig. Dat betekent: betere voorlichting, transparante prijzen, eerlijke dienstverlening, consumenten die hun rechten kennen. Wanneer consumenten hun ervaringen delen en elkaar informeren, wordt misleiding moeilijker.   Dagboek van een Consument Uw ervaring telt.Uw stem doet ertoe. Heeft u ook een ervaring die gedeeld moet worden?Dagboek van een Consument geeft u een stem.

Dagboek van een Consument: De monteur-maffia ontmaskerd Wat begon als een eenvoudige controlebeurt bij een ogenschijnlijk professionele garage aan de Tourtonnelaan, dreigde uit te monden in een financiële ramp.   Als automobilist stond ik op het punt SRD 20.000 te betalen voor een probleem dat uiteindelijk SRD 3.000 bleek te kosten.   Het verhaal begint met een onrustbarend geluid onder de motorkap. Vertrouwend op moderne apparatuur en een verzorgde werkplaats, klopte ik aan bij een bekende garage. De diagnose volgde snel en dramatisch: “Uw motor is een tikkende tijdbom.”   Volgens de monteur was de distributieketting defect en moest deze dringend vervangen worden. De prijs: tussen SRD 15.000 en SRD 20.000.   De boodschap was duidelijk niet direct ingrijpen, riskeerde ernstige motorschade. Angst werd het verkoopargument.   Een tweede mening en de waarheid Ik besloot, tegen het advies in, een langere rit te maken naar een ander adres. Daar volgde een grondige inspectie.   De conclusie was onthutsend eenvoudig: geen kapotte distributieketting en geen motorprobleem. Wel: een versleten poelie. Totale kosten: SRD 3.000.   Structureel probleem Het verschil van ruim SRD 12.000 riep bij mij ongemakkelijke vragen op.Hoe vaak gebeurt dit? Hoeveel consumenten betalen uit angst, onwetendheid of tijdsdruk?   Dit verhaal staat niet op zichzelf. Het wijst op een zorgwekkend patroon van misleiding in delen van de autosector. Dit is niet alleen in de auto-maar in alle branche een cultuur aan het worden.   Waarschuwing aan consumenten Laat u niet intimideren door grote woorden, dure apparatuur of haastige diagnoses. Vraag door. Vraag om bewijs. Vraag een tweede en derde mening,     Heeft u een soortgelijke ervaring?   Deel uw verhaal.   Dagboek van een Consument geeft u een stem.

Ouderparticipatie: de magische driehoek binnen het onderwijs Het belang van ouderparticipatie op schoolOuderparticipatie is een essentiële pijler van goed onderwijs. Betrokken ouders hebben aantoonbare invloed op leerprestaties, gedrag, motivatie en sociale ontwikkeling van hun kinderen. In Suriname blijft deze betrokkenheid echter vaak achter bij wat wenselijk en noodzakelijk is. Het verbeteren van ouderparticipatie is een gedeelde verantwoordelijkheid. Scholen moeten ouders actief en respectvol benaderen, helder communiceren en ruimte bieden voor dialoog. Tegelijk is beleid nodig waarin ouderbetrokkenheid structureel wordt verankerd. Goed onderwijs vraagt om een sterke samenwerking tussen kind, ouder en school. Zonder die samenwerking blijft het onderwijs onder zijn mogelijkheden. https://youtu.be/MU4XWMrbfrs

Onderwijs in Suriname anno 2026: Achterstand die niet langer te ontkennen is Suriname staat in 2026 op een kruispunt. De wereld verandert razendsnel door technologie en digitalisering. In veel landen is onderwijs al volledig meegegroeid met deze ontwikkelingen. In Suriname is dat niet het geval. De realiteit is hard: wij lopen achter en die achterstand wordt elke dag groter. Waar onderwijsachterstand vroeger langzaam ontstond, voltrekt zij zich nu in hoog tempo. Wat elders in maanden wordt vernieuwd, kost bij ons jaren, als het al gebeurt. Daardoor dreigen kinderen en jongeren structureel buitenspel te worden gezet, niet alleen economisch, maar ook maatschappelijk.   Technologie staat nog in de kinderschoenen   Op veel scholen is technologie geen vanzelfsprekend onderdeel van het onderwijs. Digitale middelen zijn schaarser dat schaar, internet is niet overal betrouwbaar en veel docenten hebben nooit de kans gekregen om zich goed te scholen in moderne onderwijstechnologie. Programmeren, digitale vaardigheden en kritisch omgaan met informatie krijgen nauwelijks aandacht. Technologie wordt vaak gezien als luxe of extraatje, terwijl het wereldwijd juist de basis vormt van modern onderwijs. Zolang dat denken niet verandert, blijft vernieuwing afhankelijk van losse projecten en persoonlijke inzet, in plaats van structureel beleid.   Leren met middelen uit het verleden   Naast de technologische achterstand kampt het onderwijs met een groot tekort aan leerboeken en hulpmiddelen. Op scholen wordt gewerkt met verouderde boeken, die niet meer aansluiten bij de huidige samenleving of arbeidsmarkt. Vaak zijn er zelfs niet genoeg boeken voor alle leerlingen. De leeromgeving laat hetzelfde beeld zien. In vrijwel alle scholen wordt nog lesgegeven met krijtborden en krijt. Zelfs het whiteboard is op de meeste plaatsen nog niet beschikbaar, laat staan digitale of interactieve borden. Moderne leermiddelen zijn eerder uitzondering dan regel. nog sterker de: uitzondering die de regel bevestigt’ Dit heeft directe gevolgen voor het onderwijs: lessen blijven vooral eenrichtingsverkeer; leerlingen leren weinig zelfstandig of onderzoekend; aansluiting bij de leefwereld van jongeren ontbreekt; digitale vaardigheden worden nauwelijks ontwikkeld. Het gevolg is een groeiende kloof tussen wat leerlingen op school leren en wat zij later nodig hebben.   Geen tijdelijk probleem, maar een structurele crisis   Het gaat hier niet om losse tekorten of tijdelijke moeilijkheden. Het is een structureel probleem dat al decennia bestaat en nu steeds zichtbaarder wordt. Verouderde leerstof, gebrek aan middelen, onvoldoende bijscholing van docenten en een traag beleid versterken elkaar. Zolang onderwijsvernieuwing vooral op papier bestaat en niet zichtbaar wordt in klaslokalen, boeken en hulpmiddelen, verandert er in de praktijk weinig.   Vernieuwing is geen keuze meer   Onderwijsvernieuwing is anno 2026 geen luxe en geen beleidsoptie, maar een noodzaak. Zonder echte investeringen in: actuele leerboeken, moderne leermiddelen, digitale infrastructuur, bijscholing van leerkrachten blijft elke hervorming leeg. Investeren in onderwijs betekent investeren in concrete, zichtbare basisvoorzieningen. Zonder die basis blijven mooie plannen woorden zonder gevolg.   Tijd voor een nationale inhaalslag   Suriname heeft vaker in zijn geschiedenis voor grote uitdagingen gestaan. Telkens bleek onderwijs de sleutel tot vooruitgang. Dat is nu niet anders. Maar de tijd dringt meer dan ooit. De keuze is duidelijk: bijblijven of achterblijven. Elke dag uitstel vergroot de kloof voor de volgende generatie. Als onderwijs werkelijk de ruggengraat van nationale ontwikkeling moet zijn, dan moet het ook zo worden behandeld met visie, middelen en daadkracht. Henk Doelwijt https://youtu.be/Zgo-Px0-G2g

Het schoolbord in Suriname Een oud hulpmiddel in een nieuwe tijd   De achterstand van het Surinaamse onderwijs   In bijna elke klas in Suriname hangt het schoolbord voorin. Vaak is het een groen of zwart krijtbord. Soms een whiteboard, maar dat is eerder uitzondering dan regel. Het schoolbord is al tientallen jaren het belangrijkste hulpmiddel van de leerkracht. Het is vertrouwd, goedkoop en makkelijk in gebruik. Toch laat het schoolbord ook iets zien dat minder mooi is: de achterstand van het Surinaamse onderwijs.   Het schoolbord vroeger en nu   Het schoolbord is het hart van de klas. De leerkracht schrijft met krijt, de leerlingen schrijven mee in hun schriften. Dat systeem werkt, en het heeft generaties gevormd. Orde, discipline en aandacht stonden centraal. Vandaag is de wereld veranderd. In veel landen werken scholen met digitale borden, laptops en interactieve lessen. In Suriname gaat die ontwikkeling langzaam. Veel scholen hebben niet eens een whiteboard met markers. Het krijtbord is daarom nog steeds de baas in de klas, niet uit keuze, maar uit noodzaak.   Praktische voordelen, harde grenzen   Het schoolbord heeft voordelen. Het is goedkoop, gaat lang mee en heeft geen stroom of internet nodig. In een land waar middelen schaars zijn, is dat belangrijk. Leerkrachten kunnen er duidelijk mee uitleggen en leerlingen zien meteen wat bedoeld wordt. Maar eerlijk is eerlijk: het bord heeft ook duidelijke grenzen. Het is niet interactief. Er zijn geen video’s, geen simulaties, geen digitale oefeningen. Leerlingen missen zo moderne manieren van leren die elders normaal zijn.   Gezondheidsproblemen door krijt   Wat vaak wordt vergeten, is het gezondheidsaspect. Krijtstof komt vrij bij schrijven en wissen. Dat stof zweeft door het lokaal. Dit kan leiden tot: hoesten en benauwdheid, verergering van astma, geïrriteerde ogen, droge huid, eczeem en huiduitslag bij docenten. Deze problemen zijn al decennia bekend. Toch wordt krijt nog dagelijks gebruikt, omdat veel scholen geen alternatief hebben. Vooral kinderen zijn hier extra gevoelig voor. Dat maakt het probleem serieus, niet klein.   Wat dit zegt over het onderwijs   Het schoolbord is daardoor meer geworden dan een lesmiddel. Het is een symbool. Het laat zien dat het onderwijs kampt met een gebrek aan investering. Niet alleen digitaal, maar zelfs op het niveau van basisvoorzieningen. Leerlingen merken dat. Het kan hun motivatie verlagen. Ze voelen dat hun onderwijs achterloopt op de wereld buiten Suriname. Dat vergroot de kloof met vervolgstudies en de internationale arbeidsmarkt.   Veerkracht ondanks alles   Toch is er ook iets bewonderenswaardigs. Ondanks beperkte middelen blijven leerkrachten hun werk doen. Met krijt, met geduld en met toewijding. Het schoolbord laat dus niet alleen achterstand zien, maar ook doorzettingsvermogen. Dat verdient respect. Maar respect alleen is niet genoeg. Goede wil kan geen beleid vervangen.   Modernisering   Het schoolbord in Suriname is meer dan hout, metaal en krijt. Het vertelt een verhaal. Een verhaal over traditie, maar ook over stilstand. Over inzet, maar ook over tekort.   Modernisering begint niet met digitalisering   Ze begint met iets eenvoudigs: whiteboards, markers en gezonde klaslokalen. Pas daarna kan Suriname echt praten over digitalisering. Wie de jeugd serieus neemt, moet het onderwijs serieus nemen. En wie de toekomst wil bouwen, kan niet blijven schrijven met stof uit het verleden.    Henk Doelwijt https://youtu.be/X2dqNZFwjA8