CampusEditor1

Minister Misiekaba Volksgezondheid tussen regen en zon

Minister Misiekaba Volksgezondheid tussen regen en zon https://youtu.be/0TlJBWsfElg Minister André Misiekaba van Volksgezondheid heeft in de grote regentijd, de scepter van Volksgezondheid overgenomen met nadruk op preventie. Wij hebben de werkelijkheid van de seizoenswisseling in Suriname recht in de ogen gekeken en haar verweven met poëzie over gezondheid, volkswijsheid en de moderne uitdaging van klimaatverandering. Want de wisseling van regen naar zon is niet slechts natuur, maar een spiegel van het leven zelf. Ingrijpende gebeurtenis Suriname kent twee grote ritmes: de regentijd en de droge tijd. De overgang tussen beiden is een ingrijpende gebeurtenis. Het is meer dan een verschuiving van wolken en licht: het raakt ons lichaam, onze gezondheid, en zelfs onze ziel. De regentijd Wanneer de hemel wekenlang haar sluizen opent, wordt het land zwaar van vocht. De lucht is dik, de straten vol plassen, de muggen dansen in koortsige zwermen. De regentijd schenkt vruchtbaarheid en overvloed, maar legt tegelijk haar last op ons neer. Dengue, malaria, chikungunya vinden broedplaatsen in stilstaand water. Longen hijgen onder de vochtige druk, gewrichten kreunen, schimmels kruipen over huid en muren. De regentijd is tegelijk zegen en beproeving: zij geneest, maar bedreigt ook. De droge tijd Dan keert de zon terug met een felle glimlach. De lucht klaart op, maar het stof stijgt als een sluier over stad en district. Waar het water wijkt, sluipen nieuwe gevaren binnen. Uitdroging knaagt, nieren protesteren, harten slaan moeizaam in de hitte. Gras- en vuilverbrandingen vullen de lucht met rook die ogen en longen prikkelt. Astmapatiënten weten: de droogte kent geen genade. De overgang een kritieke tijd Juist de drempel tussen regen en zon is verraderlijk. Dan wankelt de weerstand van het lichaam. Griep en verkoudheid steken de kop op, kinderen, ouderen en zieken dragen de zwaarste last. Het sterftecijfer stijgt, want de mens raakt in die schommelingen uit balans. Volkswijsheid waarschuwt: wanneer de natuur wisselt, moet de mens zich aanpassen, of hij valt.” Sibi busi de laatste bui Aan het einde van de regentijd barst vaak nog een bui los, wild en heftig, met donder en bliksem alsof de hemel zichzelf uitschudt. Dit noemt men sibi busi: het geneeskrachtige bad van de natuur. Het water van die bui wast weg wat ziek en zwaar is, en kondigt de droge maanden aan. Sommigen vangen dat water op om te bewaren, als zuiverend en helend. Zo weeft de Surinamer het wisselen van seizoenen in een tapijt van gezondheid, symboliek en spiritualiteit. De rol van klimaatverandering Maar dit oude ritme begint te wankelen. Klimaatverandering maakt de seizoenen grillig en onvoorspelbaar. Regens komen te vroeg of te laat, soms ligt, dan weer verwoestend. Muggenziekten duiken op in onverwachte tijden en verspreiden zich sneller. Droogtes duren langer, de zon brandt harder. Zelfs de sibi busi verliest haar vaste plek: het medicijn van het bos wordt onregelmatig, onbetrouwbaar. De mens moet zich aanpassen als nooit tevoren, maar nu zonder het oude houvast. Levenslessen uit de seizoenen Seizoenen schenken ook wijsheid. Het lichaam dat telkens wordt getest door regen en zon, wordt sterker. De samenleving die zich steeds opnieuw schikt, leert veerkracht, creativiteit en zorgzaamheid. De oude gewoonte blijft waar: eet wat het seizoen biedt, drink zuiver water, bescherm je huid, en let goed op kinderen, ouderen en zij die zwak zijn.  En bovenal: leef in verbondenheid met gronmama, want wie tegen de natuur strijdt, verliest. Kwetsbaarheid en kracht De wisseling van regentijd naar droge tijd is geen gewone weersverandering. Het is een spiegel waarin wij zowel onze kwetsbaarheid als onze kracht herkennen. In de stortbui van de sibi busi horen wij de stem van de natuur: een waarschuwing en een belofte. En in deze tijd van klimaatverandering klinkt die stem luider dan ooit. Het is aan ons om te luisteren, niet alleen om te overleven, maar om in harmonie te blijven met het land dat ons voorziet. Henk Doelwijt

Minister Misiekaba Volksgezondheid tussen regen en zon Read More »

President Simons omarmt religie

President Simons omarmt religie https://youtu.be/WShhtnzKUp4 De installatie van president Jennifer Geerlings‑Simons raakte een snaar die diep in het klankbord van de Surinaamse beschaving weergalmt. Het was meer dan ceremonie of staatsrechtelijke formaliteit, het was een zinnebeeldige gebeurtenis die de ziel van Sranan beroerde. Want in onze republiek leven vele goden, en president Simons omarmde hen met open armen. Twee zegeningen, één boodschap Tijdens haar ambtsaanvaarding koos zij ervoor zich te laten zegenen door geestelijken uit twee verschillende geloofstradities: de Rooms-Katholieke Kerk en het Volle Evangelie. In dit symbolisch gebaar lag een erkenning van onze religieuze verscheidenheid besloten. Het is geen gebruik dat overal ter wereld navolging kent. Een meerstemmig Suriname Suriname is een meerstemmig land: hindoes, moslims, christenen, winti-aanhangers, boeddhisten en zij die hun goden dragen zonder naam of boek. President Simons zond met haar keuze een signaal uit: zij is geen leider van slechts één groep, maar van alle kinderen van deze natie. Door zich te laten zegenen door vertegenwoordigers uit verschillende geloofsstromingen, toonde zij eerbied voor het morele erfgoed van alle bevolkingsgroepen. Het was een daad van verbondenheid. Geen verdeling, geen afzondering, maar een gebaar van eenheid. Dromen die richting wijzen Men zou kunnen dromen. Dromen zijn in Suriname geen vlucht, maar richtingaanwijzers. Van een toekomstige beëdiging waarin ook een pandit bidt, een imam reciteert, een dominee een psalm aanhaalt en een winti-priester geurige kruiden spreidt in een zegenend gebaar. Niet als folkloristisch spektakel, maar als echo van wie wij werkelijk zijn: een natie van velen, geworteld in één bodem. Religieus en politiek geladen Was haar keuze religieus of politiek? De waarheid ligt, zoals zo vaak, in het midden. Het was religieus, want het eerde de geestelijke krachten die velen erkennen. Het was politiek, omdat het een boodschap uitzond die elke burger kon verstaan: “Ik dien u allen.” Niet slechts de kerkganger of de tempelbezoeker, maar ook de twijfelaar, de zoeker, en de kinderlijke gelovige. Een persoonlijke eed In Suriname is de zegening bij installatie van de president, ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders geen vaste vorm, maar een persoonlijke keuze. Ministers mogen kiezen voor de religieuze eed: “Zo waarlijk helpe mij God Almachtig”, met de hand op de Bijbel, de Koran of andere heilige boeken. Anderen leggen een algemene belofte af, zonder verwijzing naar religie. Christenen kiezen vaak voor de Bijbel; hindoes voor hun heilige boeken; moslims voor de Koran; sommigen voor niets anders dan hun geweten. Geloof met waardigheid gedragen Vicepresident Gregory Rusland staat bekend als protestant. Zijn geloof is geen geheim, maar hij draagt het waardig, zonder het op te dringen aan wie anders gelooft. Ook hij staat als symbool voor die Surinaamse geest van respect en vrijheid. Meervoudige zegen in het kabinet Uit de beëdigingsceremonie bleek dat de ministers in het kabinet‑Simons, ieder op persoonlijke wijze, hun eed of belofte aflegden. De eed werd afgelegd met religieuze overtuiging, in dienst van het volk. Lessen voor de toekomst Wat kunnen wij hieruit leren? Dat nationale eenheid niet ontstaat door gelijkvormigheid, maar door het respecteren van verschil. Dat de hoogste ambten van staat niet slechts juridische machtscentra zijn, maar symbolische ruimtes van nationale identiteit. En dat Suriname pas echt volwassen wordt, wanneer hij zijn veelheid niet vreest, maar viert. Suriname leeft met vele goden. En dat is geen zwakte, maar een zegen. De grens die verbindt Toch stelt deze veelheid ook vragen aan ons staatsbestel. Wat betekent secularisme in Suriname, waar geloof geen bijzaak is maar levensadem? De scheiding van kerk en staat is in ons land geen ijzeren hek, maar een moreel kompas: het voorkomt dat de ene levensbeschouwing de andere overheerst, maar sluit spiritualiteit niet uit van het publieke domein. In ons land is de staat neutraal, maar niet kil; zij sluit geen goden buiten, zolang zij elkaar niet bevechten. Secularisme in Suriname is daarom geen dogma van goddeloosheid, maar een wijze balans: de staat bestuurt met beide voeten op de grond, maar met het oor open voor de hemelse muziek van haar burgers. President Simons die zich laat zegenen door meerdere geestelijken overtreedt die grens niet. Zij eert de stemmen van het volk in hun verscheiden klank. De meergoden-zegen als staatstraditie De vraag rijst dan: kan deze “meergoden-zegen”, deze symbolische bekrachtiging van eenheidsdiversiteit, uitgroeien tot een Surinaamse staats­traditie? Het antwoord zou wel eens bevestigend kunnen zijn. Niet als verplichting, maar als spiegel van de ziel van de natie. Een ritueel waarin de geestelijke stemmen van het land zich verenigen om het leiderschap te zegenen, zou geen breuk vormen met secularisme, maar een Surinaamse vorm van het sacrale staatsbesef. Geen dogma’s, maar deugden. Geen rituele macht, maar moreel gezag. Een gezamenlijk gebed, niet tot één God, maar tot de vrede zelf. Zo’n traditie zou Suriname niet binden aan religie, maar verankeren in de geest van verdraagzaamheid. Harmonie En zo leren wij opnieuw: dat het hart van Suriname niet klopt in enkelvoud, maar in een harmonisch veelvoud. En dat in een land waar de regenboog goddelijke taal spreekt, het slechts passend is dat ook het hoogste ambt zich buigt voor de kracht van eenheid in verschil. Moge het een zegen zijn van velen, voor allen. Henk Doelwijt

President Simons omarmt religie Read More »

De Volle Evangelie en de politieke arena

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling. Hoofdstuk 6  De Volle Evangelie en de politieke arena  We verkennen hoe geloof en politiek elkaar raken. De Volle Evangeliebeweging beperkt zich niet tot de kerk. Het is actief in maatschappelijke discussies en verzoeningsinitiatieven op hoog niveau.  Het evangelie is geen politieke partij  Christus heeft geen kieslijst achtergelaten. Maar tegelijk: wie beweert dat geloof en politiek niets met elkaar te maken hebben, kent het Woord niet. Waar God heerst, daar wordt recht gedaan. Waar het evangelie klinkt, daar wordt het hart van een volk veranderd. En wat het hart vult, stroomt uit in woorden, besluiten en uiteindelijk wetten en beleid. In Suriname is dat niet anders. Sterker nog: de Volle Evangeliebeweging speelt hierin een opmerkelijke rol. Waar kerken vroeger vooral bekendstonden om hun kerkelijke activiteiten, zien we actieve deelname van Volle Evangeliegemeenten en hun leiders in het maatschappelijk en politieke leven. De Volle Evangeliebeweging is sterk in het herkennen van geestelijke strijd achter maatschappelijke problemen. Zij kent geen scheiding tussen zondag en maandag. Wat in de samenkomst wordt beleden, moet doordeweeks zichtbaar worden in het gezin, op het werk en ja, ook in de samenleving en politiek. Onze eerste identiteit  Waarom is dit in Suriname zo belangrijk? Omdat Suriname een land is waarin etnische verdeeldheid en politieke belangen vaak verweven zijn. De geschiedenis heeft laten zien dat machtsvorming vaak gepaard gaat met het mobiliseren van bevolkingsgroepen langs etnische lijnen. Dat is precies het tegenovergestelde van de boodschap die de Volle Evangeliegemeenten prediken. Daarom klinkt een duidelijke oproep: “Wij zijn één in Christus. Onze identiteit is niet eerst Creools, Hindostaans, Javaans of Chinees. Onze eerste identiteit is: kind van God.” En die boodschap blijft niet alleen binnen de muren van de kerk. Steeds vaker nemen gelovigen uit deze beweging deel aan maatschappelijke initiatieven, burgerbewegingen en politieke partijen. Niet om kerk en staat te vermengen, maar om invloed uit te oefenen in de geest van gerechtigheid, vrede en waarheid. Dat betekent dat je vandaag in Suriname volgelingen van Jezus kunt tegenkomen in allerlei politieke stromingen. Sommigen kiezen voor directe betrokkenheid, anderen voor adviserende rollen, weer anderen voor sociale projecten die indirect invloed uitoefenen op het maatschappelijke beleid. Wat is goed voor het volk Opvallend is: de inzet van deze gelovigen is niet hoofdzakelijk gericht op partijpolitiek, maar op verzoening. Terwijl politieke partijen zich inzetten op de belangen van hun achterban, klinkt vanuit de Volle Evangelie de roep om het belang van het geheel. Niet: “wat wint mijn groep?”, maar: “wat is goed voor het volk?” Een goed voorbeeld hiervan is de actieve deelname van volle evangelieleiders aan verzoeningsinitiatieven op het hoogste niveau. Terwijl politieke leiders vergaderen over nationale eenheid, zitten er geestelijke leiders, biddend, soms adviserend maar altijd gericht op het hogere doel: Suriname één volk. Jullie zijn het zout van de aarde  Is dit altijd makkelijk? Zeker niet. Er is weerstand. Er zijn misverstanden. Er zijn mensen die zeggen: “De religie moet zich niet met politiek bemoeien.” Maar die stemmen vergeten één ding: God denkt verder dan de kerkmuren. Jezus zei: “Jullie zijn het zout van de aarde.” Zout doet niets als het in het zoutvat blijft liggen. Zout moet schuren, doordringen, conserveren, smaak geven ook in de samenleving. Daarom is de actieve deelname van Volle Evangeliegemeenten in het politieke debat niet alleen opmerkelijk, maar noodzakelijk. Juist in een tijd waarin Suriname zoekt naar wegen van nationale verzoening, naar samenwerking over etnische lijnen heen, is het van levensbelang dat er stemmen klinken die verder kijken dan eigenbelang. Profetische taak De gemeenten moeten niet de plaats van de overheid innemen. Zij moet wel een profetische taak vervullen: spreken namens de rechtvaardigheid van God, namens de vrede van Christus, namens de waarheid van het Evangelie. De Volle Evangeliebeweging in Suriname doet dat steeds zichtbaarder, steeds moediger, steeds consequenter. De politieke arena mag soms modderig zijn, maar zelfs daar kan het licht van Christus schijnen. En juist in de duisternis brandt een kaars het felst. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 7: hoe geloof en politiek samenwerken in verzoeningsinitiatieven.

De Volle Evangelie en de politieke arena Read More »

Geestelijk burgerschap

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Geestelijk burgerschap Hier kijken we naar hoe media-uitingen niet alleen tot verdieping leiden, maar ook concrete stappen zetten naar geestelijke eenheid binnen en buiten de kerk.  Waar de spreekgestoelten spreken, daar gaan de voeten bewegen. Prediking zonder toepassing is als regen zonder oogst. En zo is het met de Volle Evangeliebeweging in Suriname: de woorden die tijdens de prediking klinken, vinden hun handen en voeten in de samenleving via allerlei vormen van communicatie. Wie de afgelopen jaren heeft opgelet, ziet het patroon: een bewuste inzet om met gezamenlijke evenementen de eenheid te versterken. Conferenties zijn niet meer zomaar “bijeenkomsten”, zij worden ingezet als geestelijke werkplaatsen voor eenheid en verzoening. Niet alleen theologische verdieping, maar vooral ontmoeting.   Bij zulke bijeenkomsten worden sprekers bewust gekozen uit verschillende gemeenten. Niet alleen de eigen voorganger, maar ook de ander. Niet alleen vertrouwde stemmen, maar ook verrassende gezichten. Waarom? Omdat men begrepen heeft dat eenheid begint bij ontmoeting. Geen eenheid zonder relatie. Geen relatie zonder persoonlijke investering. Barrières slechten En het werkt. Wie ooit heeft meegemaakt hoe jongeren over het hele land samen aanbidden, weet hoe dit werkt. Daar worden barrières geslecht die op andere plekken overeind blijven. Daar klinkt het evangelie niet alleen in woorden, maar in gezichten, in gebaren, in gezamenlijke vreugde. Niet alleen conferenties dragen de boodschap. Ook via communicatiemiddelen wordt deze eenheidsboodschap uitgedragen. Radiozenders met een evangelische inslag wijden uitzendingen aan het onderwerp ‘eenheid in verscheidenheid’. Sociale mediakanalen verspreiden boodschappen waarin verzoening wordt gepromoot. Eén volk, één doel, één geloof.” Het is opvallend dat de boodschap niet alleen gericht is op de kerkelijke gemeenschap, maar ook bewust naar de samenleving toe. De Volle Evangeliebeweging heeft door de jaren heen geleerd: Suriname heeft niet alleen een economische uitdaging, maar vooral een geestelijke uitdaging. Verdeeldheid op politiek en maatschappelijk niveau vindt zijn wortels in verdeeldheid in harten. Als daar vernieuwing plaatsvindt, zal dat zichtbaar worden in de samenleving als geheel. Tussen God en mens en tussen mens en mens Wij vinden onder de organisatoren van deze bijeenkomsten mensen met een sterk gevoel voor geestelijk burgerschap. Zij zien zichzelf niet alleen als leden van hun lokale gemeente, maar als burgers en daarmee ook als leggers van de morele fundamenten van Suriname. Wat hen daarbij helpt, is het besef dat geloof nooit losstaat van verantwoordelijkheid voor de samenleving. Het evangelie roept niet alleen op tot vergeving, maar ook tot verzoening. Niet alleen tussen God en mens, maar ook tussen mens en mens. In deze lijn worden maatschappelijke thema’s aangesneden: armoede, jeugdwerkloosheid, huiselijk geweld, discriminatie. Niet omdat de kerk politiek bedrijft, maar omdat het Evangelie alle terreinen van het leven raakt. Schakels in een groter geheel En zo wordt duidelijk: de Volle Evangeliebeweging in Suriname ziet haar taak niet beperkt tot de kerkmuren. Zij voelt zich geroepen tot het herstel van de hele samenleving. Communicatiemiddelen en evenementen zijn geen losse activiteiten. Het zijn schakels in een groter geheel: het herstel van een volk, door het Woord. De vraag blijft natuurlijk: hoe wordt verdergegaan met uitbreiding? Hoe wordt gezorgd dat deze beweging niet verwordt tot losse flarden enthousiasme, maar uitgroeit tot vaste waarden in de samenleving? Het antwoord is eenvoudig en tegelijk veeleisend: door vol te houden. Door keer op keer te kiezen voor samenwerking. Door telkens opnieuw het gesprek aan te gaan. Door conflicten niet te ontwijken maar op te lossen in liefde. Zoiets verrijst niet in één dag. Maar als het eenmaal staat, dan straalt het generaties lang. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 6: de invloed van het Evangelie in de politieke arena.

Geestelijk burgerschap Read More »

De brug naar morgen

De brug naar morgen Met deze veertiende en laatste aflevering sluiten we onze reeks over democratie, macht en gemeenschap af. We hebben gesproken over gesloten systemen, zwijgculturen, vergeten verhalen en morele erosie. Nu kijken we vooruit. Want zonder hoop, zonder verbeelding, zonder geloof in een betere morgen, blijft elke analyse een klacht.   Hoop is geen naïviteit In een tijd van teleurstelling, wantrouwen en stagnatie wordt hoop vaak gezien als een zwaktebod. Maar hoop is geen blind optimisme. Het is de moed om ondanks alles te blijven streven, te blijven kiezen, te blijven dromen. Hoop is een daad van verzet tegen fatalisme. Wie gelooft dat verandering mogelijk is, handelt anders. Wie zich verbeeldt dat het beter kan, begint het anders te doen. Dat is de kracht van hoop: het zet ons in beweging. De rol van verbeelding Verbeelding is de motor van toekomstgericht denken. We moeten durven voorstellen hoe een rechtvaardige samenleving eruitziet. Hoe een open overheid functioneert. Hoe gemeenschappen herstellen, samenwerken, groeien. Verbeelding geeft richting aan ons handelen. Daarom hebben we schrijvers, kunstenaars, denkers, jeugd en dromers nodig in de publieke sfeer. Niet als bijzaak, maar als kern van democratische vernieuwing. Zonder verbeelding blijven we gevangen in herhaling. Vertrouwen als wederzijdse opdracht Vertrouwen herstellen is geen project van bovenaf. Het vergt inspanning van allen: burgers, bestuurders, ambtenaren, media. Transparantie helpt, maar volstaat niet. Wat nodig is, is betrouwbaarheid, doen wat gezegd wordt, luisteren wat gevraagd wordt, erkennen wat misging. Vertrouwen groeit waar mensen elkaar weer recht aankijken. Waar fouten erkend en hersteld worden. Waar we elkaars menselijkheid opnieuw leren zien. De brug naar morgen ligt niet kant-en-klaar. Ze wordt geslagen uit dialoog, moed, herstel en samenwerking. Wat Suriname nodig heeft, is geen perfect plan, maar een betrokken volk. Geen feilloze leiders, maar mensen die durven dienen. Democratie is niet wat er elke vijf jaar op een stembiljet gebeurt. Democratie is wat wij elke dag doen of laten. De brug naar morgen ligt in onze handen.

De brug naar morgen Read More »

Het belang van herinneren

Het belang van herinneren In deze dertiende aflevering van onze reeks staan we stil bij een vaak vergeten fundament van democratische vernieuwing: collectief herinneren. Vooruitgang is niet mogelijk zonder reflectie op wat geweest is. Suriname draagt vele lagen van pijn, onrecht, verlies en ontkenning. Slavernij, contractarbeid, staatsgeweld, armoede en uitsluiting laten diepe sporen na. Maar zolang deze wonden niet collectief erkend en besproken worden, blijft genezing uit. Waarom herinneren politiek is Herinneren is nooit neutraal. Wat herdacht wordt en wat niet, vertelt iets over wie wij zijn als samenleving. De manier waarop geschiedenis verteld wordt, wie een standbeeld krijgt of juist vergeten raakt, vormt onze morele horizon. In Suriname is veel collectieve pijn nooit officieel benoemd. Er is geen nationaal ritueel van erkenning voor wat mensen hebben moeten verduren, individueel en als gemeenschap. Zonder gedeeld geheugen kan er geen gedeelde toekomst zijn. Wie niet rouwt, kan niet helen. Rouw als vorm van burgerschap Rouwen is niet alleen persoonlijk, het is ook politiek. Het is het collectief erkennen dat er geleden is. Dat fouten zijn gemaakt. Dat schade is toegebracht. Rouwen vraagt om stilstand, om ruimte en om ritueel. Maar in onze samenleving is daar weinig plek voor. We vragen slachtoffers om veerkracht, zonder hun pijn te erkennen. We praten over vooruitgang zonder het verleden te dragen. Dat is geen heling, maar verdringing. Vaak wordt gedacht dat excuses, herdenking of erkenning tekenen zijn van zwakte. Maar het tegenovergestelde is waar: pas als een samenleving haar schaduwen onder ogen ziet, kan ze echt groeien. Erkenning is de brug tussen verleden en toekomst. De kracht van herinneren ligt niet alleen in het verleden, maar in wat het heden ermee doet. Wanneer wij leren rouwen, samen, open, met moed ontstaat er ruimte voor heling, verbondenheid en wederzijds begrip. Dat is de eerste stap naar echte democratische wederopbouw.

Het belang van herinneren Read More »

De terugkeer naar gemeenschap

De terugkeer naar gemeenschap In de twaalfde aflevering van deze reeks keren we terug naar de basis: gemeenschap. Na dagen van analyses over geslotenheid, stilzwijgen en leiderschap, is het tijd om te vragen: wat kan ons weer verbinden? In een tijd van wantrouwen en fragmentatie kan alleen een hernieuwd gevoel van solidariteit de democratie nieuw leven inblazen. Gemeenschap is meer dan afkomst of locatie In Suriname wordt gemeenschap vaak gedefinieerd langs etnische, religieuze of regionale lijnen. Maar werkelijke gemeenschap gaat over gedeelde zorg, gedeelde verantwoordelijkheid en gedeelde toekomst. Het betekent niet dat we hetzelfde zijn, maar dat we erkennen dat we van elkaar afhankelijk zijn. Gemeenschap betekent: elkaar zien, horen en steunen, ook buiten verkiezingstijd, ook buiten onze directe groep. Wat verloren ging De opkomst van individualisme, politieke verdeeldheid, en economische strijd heeft veel gemeenschapsgevoel uitgehold. In buurten, districten en werkplekken zijn netwerken van onderlinge hulp afgebrokkeld. Democratie vereist echter een sociale onderlaag van verbondenheid: zonder gemeenschap geen gedeelde visie, zonder visie geen duurzame politiek. We zijn burgers geworden zonder buren. En zonder buren is er geen basis om de staat op te bouwen. Herstel begint onderaan Democratisch herstel komt zelden van bovenaf. Het begint met wederzijds vertrouwen tussen mensen die samenleven. Met concrete samenwerking op lokaal niveau. Met luisteren zonder agenda en helpen zonder voorwaarden. Een gezonde democratie rust niet op wetten alleen, maar op relaties. Niet op procedures, maar op vertrouwen. Dat vertrouwen begint niet in het parlement, maar op het erf, in de straat, op de werkplek. De terugkeer naar gemeenschap is geen nostalgie, maar noodzaak. Zonder gemeenschap is er geen democratie, slechts beheer van wantrouwen.

De terugkeer naar gemeenschap Read More »

Het geluid van de kansels: prediking als bron van verbinding

Spanningen binnen de Volle Evangeliebeweging Voorwoord De Volle Evangeliebeweging in Suriname groeit. Waar groei is, ontstaat ook spanning. In een serie beschouwingen wordt ingegaan waarom onenigheid binnen de gemeenten voorkomt, hoe tweedracht ontstaat en vooral: hoe echte eenheid bewerkstelligd zou kunnen worden. Elk hoofdstuk biedt inzicht, perspectief en een oproep tot verzoening. Niet om te oordelen, maar om wakker te maken. Verdeeldheid kan geen genezing brengen aan een verscheurde samenleving. Foto’s hebben slechts een illustratieve bedoeling.  Het geluid van de kansels: prediking als bron van verbinding In dit hoofdstuk wordt besproken hoe kerken samenwerken in gezamenlijke diensten, hulpacties en maatschappelijke projecten. Eenheid wordt zichtbaar in daden. In tijden van verdeeldheid klinkt er altijd één roep die boven het rumoer uitstijgt: het Woord van God. De preekstoel is geen plek voor persoonlijke eer, maar het platform van waaruit de waarheid wordt gesproken. Zo was het bij de profeten, zo was het bij de apostelen, zo moet het vandaag zijn. Geen koude verhandelingen, geen theologische schaduwspelen, maar oproepen tot eenheid. Het is geen toeval dat juist nu, in een tijd van sociale spanningen en politieke verdeeldheid, predikers hun roepstem verheffen om bruggen te slaan. Het besef groeit dat verdeeldheid niet alleen een zwakte is binnen de gemeenten, maar ook een blok aan het been van het hele land. Een verdeelde gemeente kan nooit een helende kracht zijn voor een verscheurde samenleving. Sociale verantwoordelijkheid Predikers leggen niet alleen de nadruk op persoonlijke heiliging, maar ook op sociale verantwoordelijkheid. “Hoe kun je zeggen God lief te hebben, als je je broeder niet liefhebt?”. Het is eenvoudiger om God in de hemel lief te hebben, dan je buurman die anders denkt of eruitziet. In Suriname, een land dat getekend is door de sporen van het koloniale verleden en etnische gevoeligheden, klinkt deze oproep als een profetisch woord. Niet alleen richting de gemeenteleden, maar ook richting de samenleving als geheel. In de preken wordt gewezen op de bijzondere roeping die rust op Suriname: een klein land, maar een geestelijk grootmacht, mits het leert wandelen in liefde en verzoening. Tijdens, bidstonden klinken teksten als: “U moet zich beijveren de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede.” Zulke woorden worden geen holle frasen als ze gepaard gaan met daden. Predikers bezigen niet alleen woorden, ze slaan ook de handen ineen met andere kerkleiders, zelfs buiten hun eigen kring. Elkaars podia delen Een bijzonder fenomeen is de toenemende samenwerking tussen verschillende Volle Evangeliegemeenten. Waar men vroeger nog weleens schuchter was om elkaars podia te delen, zie je nu voorgangers elkaar aankondigen en samen bidden. Dit is geen toeval. Het is vrucht van bewust leiderschap die mensen overtuigt dat eenheid geen luxe is, maar noodzaak. En er is meer: ook op platforms buiten de kerk klinkt de stem van deze predikers. Op radio, televisie, sociale media, overal zie je sporen van deze blijde boodschap terug. De samenleving wordt betrokken. Dit alles betekent niet dat alles al volmaakt is. Integendeel: er is nog veel te winnen. Het begin is er, het geluid is gehoord, de klank is helder. En het volk weet: de kerk zwijgt niet over verdeeldheid, zij spreekt ertegenin. De Volle Evangeliebeweging in Suriname heeft gekozen: zij zal niet zwijgen waar eenheid nodig is.  En dat begint in eigen gelederen. Niet laf, maar in de geest van waarheid en liefde. Henk Doelwijt Volgende week woensdag in hoofdstuk 5: over de kracht van conferenties en communicatie als middel om eenheid te versterken.

Het geluid van de kansels: prediking als bron van verbinding Read More »

De staat als spiegel

De staat als spiegel In deze elfde aflevering van onze reeks keren we de blik naar onszelf. Want hoewel we de afgelopen weken vooral gesproken hebben over structuren, systemen en machthebbers, is er een ongemakkelijke spiegel die we niet mogen vermijden: de samenleving zelf. Politiek leiderschap ontstaat immers niet in een vacuüm. De leiders die opstaan en vooral zij die blijven, zeggen iets over wie wij zijn, wat wij toestaan en waar wij in geloven. Leiderschap als symptoom Veel Surinamers spreken hun ongenoegen uit over politieke leiders: hun stijl, hun keuzes en hun moraal. Zelden wordt gevraagd: hoe zijn deze leiders daar gekomen? Wie heeft ze gesteund? Wie bleef zwijgen? Wie bleef trouw uit gewoonte, groepsdruk of kortetermijnbelangen? Politieke leiderschap is vaak een reflectie van collectieve waarden, angsten en verwachtingen. Wie leiderschap tolereert dat corrupt, autoritair of ondoorzichtig is, legitimeert het stilzwijgend. En wie blijft stemmen op dezelfde gezichten zonder eisen te stellen, bevestigt het patroon. De cultuur die leiders vormt Suriname kent een lange geschiedenis van persoonsverheerlijking, volgzaamheid en loyaliteit boven inhoud. Leiders worden vereerd, niet bevraagd. Machtsmisbruik wordt gebagatelliseerd met uitspraken als “ze doen het allemaal”. Zo ontstaat een politieke cultuur waarin charisma belangrijker is dan integriteit, afkomst belangrijker dan visie en belofte belangrijker dan resultaat.   Als we andere leiders willen, moeten we ook andere burgers worden. Meer eisend, meer kritisch, maar ook meer betrokken. We moeten leiderschap opnieuw definiëren: niet als positie, maar als dienstbaarheid; niet als prestige, maar als plicht, niet als macht, maar als mandaat. De staat is niet los van ons. Zij weerspiegelt wie wij kiezen, wie wij volgen, wie wij laten begaan. Als de spiegel ons niet bevalt, moeten we niet alleen het glas bekritiseren, maar ook het beeld dat wij erin projecteren.

De staat als spiegel Read More »

De winst van medeplichtigheid

De winst van medeplichtigheid In de tiende aflevering van deze reeks kijken we naar een ongemakkelijke waarheid: zwijgen loont. In bestuurskamers, ministeries, partijstructuren en zelfs maatschappelijke organisaties heerst een zwijgen dat niet voortkomt uit onwetendheid, maar uit berekening. Wie zwijgt, blijft binnen. Wie spreekt, riskeert uitsluiting. Zo ontstaat een zwijgeconomie waarin medeplichtigheid wordt beloond en integriteit afgestraft. De prijs van spreken Suriname kent genoeg mensen die weten waar het misgaat. Die documenten hebben ingezien, processen van binnenuit hebben meegemaakt of getuige waren van besluitvorming die de burger schaadt. Maar wie zijn stem verheft, verliest vaak meer dan hij wint. Zij worden geïsoleerd. Ambtenaren worden overgeplaatst of ontslagen. Journalisten worden tegengewerkt, genegeerd of onder druk gezet. Het gevolg: een collectieve zelfcensuur. Niet alleen uit angst, maar ook uit strategie. Wie zwijgt, blijft in positie. Wie meedoet, maakt carrière. Zo wordt zwijgen een valuta in het systeem. De winst van medeplichtigheid In veel gevallen is het niet de dader, maar het zwijgen van omstanders dat beleid schadelijk maakt. Als ambtenaren rapporten aanpassen om ministers te beschermen, als consultants meeschrijven aan nota’s met halve waarheden, als DNA-leden zich onthouden van kritische vragen om coalitie-afspraken niet te verstoren, dan is de verantwoordelijkheid gedeeld. Medeplichtigheid wordt beloond met toegang, projecten, reizen, functies en promoties. Zo wordt de publieke sector een systeem waarin loyaliteit belangrijker is dan waarheid. De kosten voor de samenleving Een samenleving waarin waarheid plaatsmaakt voor loyaliteit, verliest haar morele kompas. Fouten worden herhaald. Misstanden worden gecamoufleerd. Jongeren leren dat ethiek onderhandelbaar is en dat meedoen belangrijker is dan opstaan. Het leidt tot beleidsarmoede: niemand durft iets te zeggen, niemand durft risico te nemen. En dus stagneert de vernieuwing. Want echte vernieuwing begint met het benoemen van wat verkeerd gaat. Zwijgen is geen deugd wanneer het recht buigt onder de last van stilzwijgende instemming.

De winst van medeplichtigheid Read More »

Terug Naar Pagina

Social Media Kanalen

Contact ons

Abonneer
Abonneer

U kunt de inhoud van deze pagina niet kopiëren