Religie

Paasgang van Licht

Paasgang van Licht Van Palmzondag tot Pasengaat de weg van onze Heer,van jubel naar verwerping,van liefde naar het kruis,van stilte naar de morgenwaarin het leven overwon.   Palmzondag Hosanna klonk in de straten,palmtakken bewogen in de wind.Daar reed de Koning van de Vrede,zachtmoedig, nederig, heilig.Niet gedragen door aardse macht,maar door de wil van God.   Witte Donderdag Aan tafel brak Hij het brood,deelde Hij de beker rond,en gaf Hij zichzelfals teken van eeuwige liefde.De Meester knielde neeren diende met reine handen.   Goede Vrijdag Toen werd de hemel donker,en de aarde beefde stil.Aan het kruis droeg Hij de zonde,de smart, de schuld van velen.Wat mensen tot einde maakten,maakte God tot begin van genade.   Stille Zaterdag Daarna kwam de grote stilte,het zwijgen van graf en steen.De hoop lag als een zaad verborgenin de donkere schoot van de aarde.Maar in het zwijgen van die dagwerkte reeds Gods verborgen Kracht   De Paasdagen En zie, de morgen brak aan.De steen was weggewenteld.Het graf was leeg.De dood had niet het laatste woord.Christus is opgestaan,de Levende leeft.   Nieuw Licht   Nu zingt de kerk van overwinning,nu ademt de wereld nieuw licht,nu mag elk bedroefd hart weten:geen nacht duurt eeuwig,geen graf houdt stand,geen duisternis wint van God.   De eeuwige morgen   Van Palmzondag tot Pasenloopt de liefde haar heilige weg En aan het einde van die wegstaat niet de dood,maar het leven,niet het zwijgen,maar de eeuwige morgen.   Christus is opgestaan.Hij is waarlijk opgestaan! https://youtu.be/6p61lBeMxxM

Paasgang van Licht Read More »

29 jaar Stichting De Stem

Apostel Carlo Lansdorf van Kinderen van het Licht Ministries en Stichting de Stem 29 jaar Stichting De Stem De sociale zuil van Kinderen van het Licht Ministries   Op 1 april 2026 herdenkt Stichting De Stem haar 29-jarig bestaan. Daarmee gaat zij haar dertigste levensjaar in. Dat is niet slechts een datum op de kalender, maar een moment van bezinning, dankbaarheid en erkenning. Negenentwintig jaar lang heeft deze stichting haar plaats ingenomen in de Surinaamse samenleving als een instelling van opvang, begeleiding, herstel en geestelijke ondersteuning. In een wereld waarin velen verdwalen in verslaving, psychische nood, sociale ontwrichting of een gebrek aan perspectief, is Stichting De Stem uitgegroeid tot een baken van hoop.   Dit jubileummoment nodigt uit om niet alleen stil te staan bij de jaren die voorbij zijn gegaan, maar vooral bij de betekenis van het werk dat in die jaren is verricht. Achter de naam Stichting De Stem ligt immers een geschiedenis van roeping, dienstbaarheid, opoffering en geloof in de herstelkracht van de mens.   Een stichting met een roeping   Stichting De Stem is in de loop van de jaren meer geworden dan een maatschappelijke instelling. Zij is een werkplek van barmhartigheid geworden, een plaats waar mensen die door omstandigheden, verkeerde keuzes of diepe innerlijke strijd aan de rand van het leven zijn beland, opnieuw als mens worden gezien. Niet als dossier. Niet als probleemgeval. Niet als last. Maar als een mens met waardigheid, een verleden, een pijn en een toekomst.   Juist die benadering maakt Stichting De Stem bijzonder. Waar de samenleving soms geneigd is mensen af te schrijven, heeft De Stem door de jaren heen het tegenovergestelde gedaan. De stichting heeft volgehouden dat herstel mogelijk is. Dat een mens niet samenvalt met zijn diepste val. Dat wie gebroken is, niet waardeloos is. En dat begeleiding, discipline, liefde en geestelijke richting samen een weg kunnen openen naar een nieuw begin.   De geestelijke zuil van Kinderen van het Licht Ministries   In het bijzonder moet worden vermeld dat Stichting De Stem de geestelijke zuil is van Kinderen van het Licht Ministries. Daarmee is zij niet slechts een afzonderlijke hulpverleningsorganisatie, maar ook een wezenlijk onderdeel van een bredere geestelijke roeping en bediening. Waar Kinderen van het Licht Ministries staat voor geloof, verkondiging, geestelijke vorming en het uitdragen van christelijke waarden, belichaamt Stichting De Stem diezelfde waarden in de praktijk van opvang, begeleiding en herstel.   De bediening in de praktijk   De stichting geeft concrete handen en voeten aan de geestelijke opdracht van de bediening. Zij laat zien dat geloof niet alleen wordt beleden in woorden, liederen of samenkomsten, maar ook zichtbaar wordt in de zorg voor de gewonde mens, de zoekende mens en de gevallen mens. Juist daardoor heeft Stichting De Stem een bijzondere plaats gekregen: als geestelijke pijler, als werkarm van ontferming en als levend bewijs dat christelijke betrokkenheid maatschappelijke relevantie heeft.   Negenentwintig jaar dienst aan de kwetsbare mens   Wie terugkijkt op 29 jaar Stichting De Stem, ziet een geschiedenis van volharding in moeilijke omstandigheden. Het werkveld van de stichting was nooit eenvoudig. Werken met mensen die kampen met verslaving, psychische problemen, een detentieverleden of maatschappelijke ontsporing vraagt meer dan goede bedoelingen. Het vraagt om geduld, geloof, discipline, wijsheid en innerlijke kracht.   Menselijkheid niet loslaten   Door de jaren heen heeft Stichting De Stem zich gericht op mensen die elders vaak geen plaats meer vonden. Mensen die vastliepen in hun gezin, hun werk, hun sociale omgeving of in zichzelf. Mensen die door anderen dikwijls met wantrouwen of onbegrip werden bekeken. De stichting koos er bewust voor juist naar die mensen toe te gaan. Niet om hun fouten goed te praten, maar om hun menselijkheid niet los te laten.   Daarmee heeft De Stem niet alleen individuen geholpen, maar ook families geraakt, relaties hersteld en het maatschappelijk besef versterkt dat echte hulpverlening meer is dan symptoombestrijding. Werkelijk herstel vraagt om aandacht voor lichaam, geest, gedrag, omgeving en zingeving.   Een plaats van herstel en wederopbouw   Het werk van Stichting De Stem moet worden begrepen als meer dan opvang alleen. Het gaat om herstel in de volle breedte van het mens-zijn. Een mens die is vastgelopen, moet niet alleen worden beschermd tegen verder verval, maar ook worden begeleid naar innerlijke ordening, hernieuwd zelfrespect en maatschappelijke herinschakeling. Daarin ligt de waarde van het werk dat de stichting verricht.   Herstel is immers geen ogenblikkelijke gebeurtenis, maar een proces. Een weg van vallen en opstaan. Een weg waarop correctie, begeleiding, gebed, structuur en menselijke nabijheid noodzakelijk zijn. De Stem heeft in die lange periode bewezen bereid te zijn die weg samen met mensen te lopen: niet vluchtig, niet oppervlakkig, maar met toewijding.   Juist dat maakt dit 29-jarig bestaan, en de overgang naar het dertigste levensjaar, zo betekenisvol. Een instelling blijft niet bijna drie decennia bestaan op basis van toeval. Dat gebeurt alleen wanneer er overtuiging achter schuilt, wanneer er mensen zijn die het werk dragen en wanneer het bestaan van die instelling beantwoordt aan een werkelijke nood in de samenleving.   Betekenis voor Suriname   De geschiedenis van Stichting De Stem raakt aan bredere vragen over Suriname als samenleving. Hoe gaan wij om met mensen die afglijden? Hoe kijken wij naar verslaving, psychische kwetsbaarheid, detentie en sociale ontwrichting? Zijn wij bereid mensen alleen te veroordelen, of durven wij ook te investeren in hun herstel?   In dat opzicht heeft Stichting De Stem een voorbeeldfunctie vervuld. De stichting houdt de samenleving een spiegel voor. Zij laat zien dat beschaving niet alleen blijkt uit economische vooruitgang of politieke ontwikkeling, maar ook uit de manier waarop wij omgaan met de zwaksten, de gekwetsten en de ontspoorden. Een land dat ruimte maakt voor herstel, bewijst dat het zijn menselijkheid niet verloren heeft.   Daarom mag worden gezegd dat Stichting De Stem niet alleen een instelling is voor individuele hulpverlening, maar ook een morele aanwezigheid in de samenleving. Zij herinnert ons eraan dat niemand definitief mag worden opgegeven, dat barmhartigheid geen zwakte is maar een kracht, en

29 jaar Stichting De Stem Read More »

Zalig Petrus Donders de heiligste Surinamer

Zalig Petrus Donders de heiligste Surinamer Suriname spreekt veel over natievorming. Maar verbondenheid is niet enkel een politiek project. Het is een moreel proces. In het 51ste levensjaar van de Republiek Suriname is de fundamentele vraag niet hoeveel olie wij winnen, hoeveel goud wij exporteren of hoeveel begrotingsdiscipline wij bereiken. De kernvraag is: op welke waarden rust onze nationale gemeenschap? Een natie wordt niet alleen gebouwd met wetten en verkiezingen. Zij wordt gebouwd met overtuigingen. Met gedeelde ethiek. Met morele moed. En precies daar krijgt Zalig pater Petrus Nobertus donders nationale betekenis. De wand die sprak De discussie over Surinamerschap begon met een herinnering. Een student in Nederland, Runaldo Roland Venetiaan, later driemaal president van de Republiek Suriname, verfde op 1 juli 1963, honderd jaar na de emancipatie, woorden op een wand van zijn studentenflat: Want in het hart van de tiranMag de tijd de druk verlichtenDe slachtoffers blijvenVoor zover verminkt, verminktVoor zover gewond. Het was geen literaire oefening. Het was diagnose die te maken heeft met het menselijk bestaan. Die verwoordden het collectieve geheugen van een volk dat kolonialisme en slavernij heeft doorstaan. Het gesprek dat daarop volgde werd een lofzang op alaman: Inheemsen, Marrons, Hindostanen, Javanen, Chinezen, Joden. Elke groep erkend als bouwsteen van de natie. Maar de Europeanen, vooral de Hollanders werden niet genoemd als kondreman. De herinnering aan geweld, uitbuiting en vernedering was te scherp. Toch klonk er een andere stem: “Wanneer wij het verleden recht doen en het een juiste plaats geven in het heden, groeit verbondenheid.” Dat is de overgang van ras-sentiment naar verantwoordelijkheid. En dat is precies waar natievorming begint. Kerk, kolonialisme en morele ambivalentie               Met de verspreiding van het christendom via Rome over Europa ontwikkelde de Rooms Katholieke kerk zich tot een monument van geloof, kennis en stedelijke identiteit. Met de opkomst van Spanje, Portugal als wereldmachten werd christendom een exportmodel. Kerk en kroon werkten nauw samen in het zogenaamde “patronato real”, waarbij de staat kerkelijke structuren organiseerde in de koloniën. De kerk werd een zichtbaar teken van christelijke en Europese overheersing in Latijns-Amerika: geloof, onderwerping, vermenging evangelisatie en culturele onderdrukking speelden een hoofdrol. In het Caribisch gebied was deze druk minder zwaar dan in Spaans en Portugees Amerika, maar functioneel cruciaal. Ze dienden als schakel tussen kerk, koloniaal bestuur en plantage-economie. De geschiedenis van kerk en koloniale expansie is niet vrij van schaduw. In delen van Latijns-Amerika werkte de kerk nauw samen met wereldmachten. Kerstenen en overheersing liepen parallel. Het geloof werd een drager van beschaving, maar ook van culturele onderdrukking. Suriname kende eveneens slavernij, plantage-economie en koloniale hiërarchie. Dat verleden mag niet worden geromantiseerd. Maar Suriname laat ook zien dat geschiedenis uit één stuk steen gehouwen is. De rooms-katholieke aanwezigheid ontwikkelde zich hier relatief laat en kreeg vooral vorm in onderwijs, gezondheidszorg en armenzorg. De kerk werd geen triomfantelijk machtsmonument, maar een sociaal ankerpunt binnen een multi-etnische samenleving. Paramaribo groeide uit tot een stad waar christenen, joden, moslims, hindoes en aanhangers van traditionele religies naast elkaar leefden. In een wereld waar religieuze uniformiteit vaak werd afgedwongen, ontstond hier een cultuur van co-existentie. Binnen die context verschijnt Petrus Donders niet als vertegenwoordiger van een overheersende macht, maar als moreel tegenbeeld van uitsluiting. Batavia: waar heiligheid politiek werd zonder politiek te zijn In Batavia werkte Donders tussen melaatsen, mensen die niet alleen lichamelijk ziek waren, maar ook sociaal verbannen. Zij waren letterlijk aan de rand van de samenleving geplaatst. Hij bleef. Hij waste wonden. Hij luisterde. Hij bad. Hij koos nabijheid waar anderen vreesden. Hij zag geen ras, geen economische waarde.Hij zag menselijkheid. Dat is natievorming in haar zuiverste, meest radicale vorm,de erkenning dat waardigheid niet afhangt van status of afkomst. Zijn werk was geen staatsprogramma, maar het bevatte een impliciete politieke boodschap: niemand mag structureel buiten de gemeenschap worden geplaatst. Wanneer wij vandaag spreken over inclusiviteit, sociale cohesie en gedeelde verantwoordelijkheid, herhalen wij vaak zonder het te beseffen precies dit beginsel. Zaligverklaring en de naderende heiligverklaring In 1982 werd Petrus Donders zalig verklaard. De kerk erkende daarmee officieel zijn leven van uitzonderlijke deugd. In Suriname gaat zijn betekenis verder dan kerkelijke erkenning. Hij symboliseert dat binnen koloniale structuren ook mensen opstonden die het tegenovergestelde kozen van overheersing: dienstbaarheid boven dominantie, aanwezigheid boven afstand, barmhartigheid boven systeem. Zijn heiligverklaring lijkt geen verre mogelijkheid meer. De devotie leeft. Zijn morele getuigenis is consistent en historisch onderbouwd. Wanneer dat moment komt, zal het formeel een kerkelijke gebeurtenis zijn. Maar moreel mag het een nationaal moment worden. Niet omdat hij hier geboren werd, maar omdat hij hier koos te blijven.Niet omdat hij een paspoort droeg, maar omdat hij zijn leven gaf. Heiligheid is geen etnische categorie. Zij is een existentiële keuze. Natievorming als morele discipline Suriname is een Mini World dat kan fragmenteren wanneer historische pijn het laatste woord krijgt. Natievorming vraagt drie fundamentele bewegingen: Herinnering zonder verbittering. Erkenning zonder uitsluiting. Verbondenheid zonder uniformiteit. Petrus Donders belichaamt deze spanningsvolle balans. Hij was Europeaan, maar koos Suriname. Hij stond binnen een kerkelijke structuur, maar zijn menselijkheid overstijgt institutionele grenzen.Hij werkte in een koloniale context, maar zijn handelen weersprak koloniale logica. Dat maakt hem relevant voor het hedendaagse Suriname. Nationale identiteit kan niet uitsluitend rusten op gedeeld lijden. Zij moet ook rusten op gedeelde waarden. Barmhartigheid.Rechtvaardigheid.Menselijke waardigheid. Dat zijn geen zachte begrippen. Dat zijn staatsdragende principes. De heiligste Surinamer? Wanneer men spreekt over “Zalig pater Petrus Nobertus Donders, de heiligste Surinamer”, Dan is dat geen claim van bloedlijn. Het is een morele typering. En misschien, wanneer zijn heiligverklaring werkelijkheid wordt, zal Suriname niet alleen een heilige eren, maar zichzelf spiegelen.  De devotie leeft. De herinnering blijft. De morele getuigenis is consistent. Tussen slavernij en emancipatie. Tussen koloniale breuk en republikeinse hoop. Wanneer dat moment komt, zal de wereld spreken over een Surinaamse missionaris. Suriname zal spreken over een kondreman die hier zijn roeping vervulde. Hier stierf. Hier begraven ligt. Henk Doelwijt

Zalig Petrus Donders de heiligste Surinamer Read More »

Zaai zaadjes in kinderharten

Zaai zaadjes in kinderharten In het district Wanica, aan de Santopolderweg, ligt Kindercentrum Hadassah van Stichting Weid Mijn Lammeren,een plaats waar zorg, geloof en toekomst samenkomen.   Hadassah is meer dan een kindercentrum.Het is een plek waar geloof handen en voeten krijgt.   In het kader van mijn Tien Geboden-traject bracht ik: Johanna Belfor O’Brayen, de Boodschapper, een bezoek aan dit kindercentrum.Een ontmoeting die staat in het teken van interkerkelijke samenwerking, geloofsopbouw en gezamenlijke verantwoordelijkheid voor onze kinderen.   Stichting Weid Mijn Lammeren zet zich in voor het welzijn van kwetsbare kinderen in onze Republiek Suriname.Met toewijding, liefde en visie wordt hier gebouwd aan karakter, waarden en hoop.   Deze opname maakt deel uit van een breder educatief programma waarin Bijbelse principes, kindgerichte didactiek en audiovisuele ondersteuning brengt opdat de boodschap niet alleen gehoord, maar ook begrepen en doorgegeven wordt. https://youtu.be/-aDZzrv-aGI

Zaai zaadjes in kinderharten Read More »

De Tien Geboden

De Tien Geboden Licht op ons pad Interkerkelijke gedachteEeuwige richtlijnen voor mens en samenleving   Van huis uit ben ik een christen. Door de jaren heen heb ik mogen ervaren dat Gods Woord levend is, dat het volle evangelie niet alleen gesproken, maar vooral geleefd moet worden. De Tien Geboden zijn voor mij geen oude regels, maar een bron van wijsheid en richting. Ze vormen het kompas dat mij leert hoe ik God boven alles kan liefhebben en mijn naaste als mijzelf. In elk gebod schuilt een belofte: vrede, bescherming en zegen voor wie met een oprecht hart wil wandelen in gehoorzaamheid. Door de geboden te bewaren, leren wij wat het betekent om echt vrij te zijn, vrij van angst, vrij van schuld, vrij om lief te hebben. Mijn diepste verlangen is dat ieder mens opnieuw de schoonheid van Gods geboden zal ontdekken. Dat zij niet als last worden gezien, maar als sleutels tot leven en licht. Met dit werk wil ik mijn geloof delen, mijn dankbaarheid tonen en een brug slaan van Woord naar daad. Moge ieder die leest en luistert, de stem van de Eeuwige horen: zacht, liefdevol en richtinggevend.   Eeuwige richtlijnen voor mens en samenleving   De Tien Geboden behoren tot de bekendste woorden die ooit tot de mens zijn gesproken. Zij vormen een samenvatting van Gods wil, een wegwijzer voor een leven in liefde, recht en waarheid. Door de eeuwen heen hebben deze woorden hun kracht niet verloren. Ze hebben religie, cultuur en samenleving gevormd, en zijn tot vandaag een bron van wijsheid en richting.   De geestelijke basis   De eerste vier geboden spreken over onze verhouding tot God: geen andere goden, geen afgoden, eerbied voor Zijn naam en rust op de heilige dag. Hierin ligt het hart van het geloof: eerbied voor de Schepper en toewijding aan Zijn wil.   De maatschappelijke dimensie   De laatste zes geboden gaan over onze omgang met elkaar: eerbied voor ouders, trouw in relaties, eerlijkheid, respect voor bezit en leven en een hart vrij van afgunst. Ze leren ons dat ware vrijheid alleen bestaat waar verantwoordelijkheid wordt beleefd.   Fundamenten van beschaving   Door de geschiedenis heen hebben de Tien Geboden hun sporen nagelaten in wetgeving en moraal. Het verbod op moord, diefstal en valse getuigenis is niet enkel religieus, maar universeel. Zij beschermen de zwakke tegen de sterke en de gemeenschap tegen onrecht en wanorde. Waar deze waarden verdwijnen, verliest de samenleving haar ziel.   Altijd actueel   Sommigen noemen de Tien Geboden verouderd, maar juist in onze tijd blijken ze verrassend levend. Het eerste gebod waarschuwt ons om geen afgoden te maken van geld, macht of roem. Het gebod tot rust herinnert ons aan de noodzaak van stilte in een jachtige wereld. Het verbod op leugen en afgunst roept ons op tot eerlijkheid en tevredenheid, twee deugden die de moderne mens vaak ontglippen.   De geest achter de geboden   De ware waarde van de Tien Geboden ligt niet in de letter, maar in de geest, samengevat in het dubbele liefdesgebod: God liefhebben boven alles en de naaste als jezelf. Wie zo leeft, ontdekt dat Gods geboden geen ketenen zijn, maar sleutels tot vrijheid, vrede en gerechtigheid.   Een kompas voor onze Mini World Suriname   Eén van de oudste en bekendste richtlijnen in de wereld zijn de Tien Geboden uit de Bijbel. God gaf ze aan Mozes op de berg Sinaï. Maar hun betekenis gaat verder dan alleen de kerk. Ze raken ook filosofie, geschiedenis en de samenleving. En in Suriname passen ze heel goed bij ons motto op het wapen van het land: Justitia – Pietas – Fides, Gerechtigheid, Vroomheid en Trouw.   Tijdloos KompasDe Tien Geboden zijn meer dan oude regels. Ze zijn een tijdloos kompas dat richting geeft in onze Mini World Suriname. Ze passen bij ons nationale motto en leren ons gerechtigheid, vroomheid en trouw. Wie deze waarden volgt, draagt bij aan een samenleving waarin respect, liefde en vrede sterke pijlers zijn.   Mini WorldSuriname wordt een Mini World genoemd: mensen van overal ter wereld wonen hier samen:  Inheemsen, Afrikanen, Aziaten, Javanen, Chinezen, en Europeanen. We hebben verschillende talen, culturen en geloven, maar we leven in één land. Om samen in voorspoed en vrede te leven, hebben we regels nodig die iedereen kan begrijpen en volgen.   De Tien Geboden blijven een licht op ons pad, een eeuwig teken van Gods liefde voor de mens. Wie ze bewaart, vindt vrede; wie ze deelt, brengt zegen.   De Tien Geboden zijn geen oude regels, maar levende woorden vol liefde en wijsheid. In deze productie laat Apostel Johanna Belfor zien hoe Gods geboden ons de weg wijzen naar vrede, vreugde en vrijheid. Zij verkondigt het volle evangelie en deelt de zegen die zij zelf heeft ervaren. “De geboden van God zijn geen ketenen, maar sleutels tot vrijheid.” https://youtu.be/m4tdLQYcXrs

De Tien Geboden Read More »

Het licht dat niemand kan doven

Het licht dat niemand kan doven Het was een stille nacht. De sterren stonden hoog aan de hemel en verspreidden licht over de aarde.   Maria en Jozef waren onderweg. Ze verplaatsen zich langs een lange weg, zoals je samen ver reist, van de drukte naar de rust.   Maria was moe. Haar baby zou spoedig het levenslicht zien.   Toen ze in Bethlehem aankwamen, zochten ze een plek om te rusten. Jozef klopte op deuren, maar overal was het vol.   Geen huis. Geen bed.   Uiteindelijk vonden ze een eenvoudige stal. Een plek met stro, met dieren, met stilte.   Daar, in de zachte adem van de nacht, werd de baby geboren.   Maria hield Hem dicht tegen zich aan. Ze noemde Hem Jezus. Ze wikkelde Hem in doeken en legde Hem voorzichtig in een voederbak.   Geen groot huis, maar wel veel liefde.   En zo kwam baby Jezus, stil en zacht, naar de wereld.   Ver weg, in een ander land, keken drie wijze mannen naar de hemel. Hun ogen vonden een ster.   Helder. Nieuw. Bijzonder.   Ze wisten: er is een Koning geboren.   De mannen gingen op reis. Dag na dag. Nacht na nacht. Ze volgden de ster.   Ze namen geschenken mee: goud, wierook en mirre.   Geschenken voor een bijzonder Kind.   Hun weg bracht hen eerst naar het paleis van Koning Herodes. Hij luisterde aandachtig, maar in zijn hart werd het onrustig.   “Een nieuwe Koning?” dacht hij. “Ik wil zelf koning blijven.”   Herodes zei tegen de wijze mannen: “Ga het Kind zoeken en kom het mij vertellen.”   Maar zijn woorden droegen duisternis.   De ster verscheen opnieuw en ging verder. De wijze mannen volgden haar tot Bethlehem.   Daar vonden zij Maria, Jozef en baby Jezus.   Ze knielden. Ze glimlachten. En ze gaven hun geschenken: goud, wierook en mirre.   Hun harten waren vol.   Die nacht kregen de wijze mannen een droom. God zei: “Ga niet terug naar Herodes.”   Ze luisterden en gingen een andere weg.   Ook Jozef kreeg een droom. God zei: “Sta op. Breng het Kind in veiligheid.”   Jozef luisterde. Maria nam baby Jezus in haar armen. Samen gingen ze op weg.   God zorgde voor hen.   En zo groeide baby Jezus op. Niet in een paleis, maar met liefde.   De ster had het licht gebracht. En geen wereldsekoning kan dat licht doven.   Want Jezus kwam voor alle mensen. https://youtu.be/gKYqttW1bkc

Het licht dat niemand kan doven Read More »

December maand van licht, vrede en herinnering

December Maand van licht, vrede en herinnering December, de meest bijzondere maand van het jaar,waarin hemel en aarde elkaar lijken te raken.In Suriname en overal ter wereld klinken dezelfde woorden,zoals het lied zingt “Vrede op aardeeen fluistering die harten openten landen één adem laat halen. Het is de maand van bezinning en verwachting,waar plannen worden gesmeeden dromen opnieuw worden aangestoken.De maand waarin wij onszelf afvragenwat wij hebben gegeven,en wat wij nog kunnen betekenenvoor Suriname en het domein van de mensheid. Want op 3 december, de dag voor mensen met een beperking,leren wij opnieuw dat menselijkheid begintbij het zien van elkaar.Dat liefde pas werkelijk iswanneer zij de kwetsbaren meedraagt,fysiek of mentaal, zichtbaar of verborgen. En kan het toeval zijndat juist in deze maandde wereld spreekt over vrijheid,over rechten, over de waardigheid van elk mens?Dat 2 december herinnert aan de afschaffing van slavernij,en 10 december de VN roepttot de bescherming van mensenrechtendezelfde dag waarop de Nobelprijs voor de Vrede wordt uitgereikt? Misschien is het geen toeval,maar een hemels signaaldat vrede ieder jaar opnieuw begint. In Suriname en ver daarbuitenwordt ode gebracht op Vrijwilligersdag voor wie dienen zonder te vragen,op Wereld Bodem Dag voor de aarde die ons draagt,op Dierenrechtendag voor al wat ademt,op de Dag ter Voorkoming van Genocidevoor het nooit meer vergeten. En wanneer Advent zijn stille hoop verspreidt,en Maria’s Onbevlekte Ontvangenis wordt herdacht,wanneer het jodendom Chanoeka zijn kaarsen aansteekt en ons naar binnen keert,dan fluistert de wereld hetzelfde:God komt naar ons toe.Licht overwint.Liefde blijft. Op 24, en 25 december vieren wijdat het Kind van vrede geboren werdniet alleen in Bethlehem,maar in ieder hart dat kiest voor vergeving,voor harmonie,voor samenleven als broeders en zustersongeacht ras, geloof of afkomst. Mini World Suriname, land van vele volken,laat december jouw zegenmaand zijn.Denk aan wie het minder heeft,geef waar je kunt,hef elkaar op zoals licht dat doet met duisternis.Want een volk dat elkaar draagt,zal nooit vallen. Moge 2026 naderen met nieuwe kracht,moge vrede wortelen schieten als bomen in het het hele land. moge gerechtigheid stromen als de de Suriname-, Marowijne-,  Saramacca en Corantijnrivieren moge liefde ons leidentot voorbij alle grenzen. Een gezegende kerst,een zachte jaarafsluiting,en een hoopvol nieuw begin.God bless Suriname.God bless the world. https://youtu.be/l5yyoBbeVn0

December maand van licht, vrede en herinnering Read More »

Ode aan de Gepensioneerde Dominees van de Evangelische Broedergemeente Suriname

Ode aan de Gepensioneerde Dominees van de Evangelische Broedergemeente Suriname Onder het dak van de Immanuelkerk, in de straat die toepasselijk Vergeetmijniet heet, klonk op vrijdag 24 oktober 2025 de lofzang van herinnering.  Domri Dey, de dag waarop de Evangelische Broedergemeente Suriname haar gepensioneerde voorgangers in het zonlicht zette. Meer dan dertig herders, van de ongeveer vijfenzestig die verwacht werdeb, waren aanwezig. Hun gezichten straalden, hun ogen weerspiegelden jaren van trouw, van verkondiging, van nabijheid aan mens en gemeenschap. Vanuit Paramaribo en de omliggende districten kwamen zij samen. Anderen, uit de districten en het binnenland, konden er niet bij zijn, maar hun geest was voelbaar, als de echo van hun stemmen die nog naklinkt in districten, dorpen, kerken en scholen waar het Woord door hun mond weerklonk. De Broedergemeente Suriname De geschiedenis van de Evangelische Broedergemeente Suriname is verweven met het geestelijke weefsel van ons land. Vanaf 1735, toen de eerste zendelingen van de Hernhutter Broeders hun voet aan Surinaamse grond zetten, tot heden, is de EBGS een bron van licht geweest in stad en binnenland. Zij bouwden niet alleen kerken, maar ook scholen, klinieken en gemeenschappen. Zij leerden lezen, zingen, bidden, werken in het Nederlands, het Sranan, het Aucaans, het Saramaccaans, Javaans, Chinees en hondostaans. Hun prediking ging niet over woorden alleen, maar over daden van liefde en dienstbaarheid. Uit deze lijn van trouw en toewijding kwamen de dominees voort die nu in ruste zijn. Hun handen hebben gezegend, gedoopt, gehuwd, getroost. Hun voeten hebben wegen gebaand door modder, regen en zon. Hun harten hebben gebeden voor zielen in nood. Eer aan wie eer toekomt Op Domri Dey 2025 werd het Woord verkondigd door ds. Donagy Pierau, die met kracht en tederheid herinnerde aan de roeping die blijft, ook na de pensioenleeftijd. De Heer herroept Zijn roeping niet. Wie eenmaal geroepen is, blijft een licht in de wereld, ook al is het vuur rustiger, het brandt niet minder waarachtig. De praeses, ds. Runaldo Gallant, sprak namens het Provinciaal Bestuur woorden van dank en erkenning. Hij prees de levenslange inzet van de voorgangers, hun trouw aan de kerk, hun opofferingsgezindheid, hun stille kracht. En zuster Petra Pinas, die met zachte maar standvastige hand de organisatie had gedragen, zag toe hoe haar zorg en toewijding vruchten droegen in de glimlach van de aanwezige dominees. Een zegenrijk erfgoed De bijeenkomst was meer dan een ceremonie, het was een getuigenis. Een getuigenis dat geloof niet met pensioen gaat. Dat wie het Woord heeft gedragen, ook in de vooravond van het leven nog vrucht draagt. De gepensioneerde dominees van de EBGS blijven pijlers van geloof, herinnering en inspiratie. Zij zijn de levende brug tussen het zendingsverleden en de toekomst van een Surinaamse kerk die haar wortels kent. Hun leven spreekt: Van dienstbaarheid zonder eerzucht, van gemeenschap zonder grenzen, van liefde die niet telt, maar geeft. Vergeet-mij-niet In de Vergeetmijnietstraat klonk het gezang van dank. “God is getrouw, Zijn plannen falen niet.” Een dag die herinnerde dat het zaad dat eens werd gezaaid, nog altijd groeit. Aan allen die het Woord hebben verkondigd, die hebben getroost, gediend, geleerd en geleid, zij mogen nu rusten, maar hun werk leeft voort in harten en gemeenten. Domri Dey 2025 schreef opnieuw een bladzijde in de geschiedenis van de Broedergemeente: één van dankbaarheid, eerbied en liefde. https://youtu.be/EYm7LqDaomc

Ode aan de Gepensioneerde Dominees van de Evangelische Broedergemeente Suriname Read More »

Mariaprocessie Parochie Paramaribo-Noord

Mariaprocessie Parochie Paramaribo-Noord Heilige Driekoningen • Sint-Jozef • Sint-AugustinuskerkVrijdag 24 oktober 2025 Een lofzang aan de Moeder van Jezus Christus Langs de wegen van Paramaribo-Noord trok een stoet van licht,met bloemen, gebeden en zang in het gezicht.Jong en oud, hand in hand, vol geloof en vroomheid,droegen hun liefde, hun hoop en hun tijd. O Moeder Maria, gezegend ben Jij,gids van de zwakken, troost van de blij.Uw mantel van vrede bedekt Republiek Suriname,Uw glimlach geneest met moederhand. Driekoningen knielen, Sint-Jozef buigt mee,Augustinus prevelt zacht: “Ave, Ave.”Uw kinderen trekken, vol vuur in hun hart,door straten, bewogen van start. Uw naam weerklinkt,de hemel lijkt even stil te staan.Paramaribo zingt, de lucht ruikt naar bloemen,de engelen waken door U uitverkoren. O moeder van Jezus, bron van genade,leid ons door vreugde, door storm en schade.Wij dragen U hoog in geloof en in eer,Maria, gij zijt onze trooster terneer. Zegen ons volk, ons huis en ons leven,dat wij in liefde Uw voorbeeld najagen.Wees onze ster, ons hart en ons licht,Maria, Moeder  tot in eeuwigheid zicht.Met liefde en geloof, door het volk van Suriname De Mariaprocessie: tocht van geloof, hoop en liefde Op vrijdag 24 oktober trok de Parochie Paramaribo-Noord, bestaande uit de Heilige Driekoningen, Sint-Jozef en Sint-Augustinuskerk in een gezegende stoet door de straten van het noorden van Paramaribo. Jong en oud liepen samen, biddend en zingend, met Maria voorop. De Mariaprocessie is een eeuwenoude traditie, een tocht waarin gelovigen Maria eren als moeder, voorspreekster en trooster. Zij wordt ervaren als een moeder die meeloopt in het dagelijks leven, in vreugde en verdriet. In haar zien wij de tedere nabijheid van God zelf. In Suriname draagt deze processie een bijzondere betekenis. Zij weerspiegelt de schoonheid van eenheid in verscheidenheid. Creolen, Javanen, Hindoestanen, Chinezen en Inheemsen lopen samen, verbonden in geloof. Zo wordt de Mariaprocessie een levend symbool van saamhorigheid, vrede en vertrouwen. Dit jaar, terwijl ons land toeleeft naar vijftig jaar Srefidensi, plaatsen wij deze tocht in het licht van de Republiek Suriname. Wij bidden niet alleen voor onze gezinnen, maar voor het hele land — om vrede, wijsheid en voorspoed. De Mariaprocessie blijft een herinnering dat geloof niet opgesloten is in kerkmuren, maar leeft op straat, in de gemeenschap, in de harten van mensen. Maria, Moeder van Jezus, wijst ons steeds opnieuw de weg van liefde, hoop en geloof, de weg naar vrede op aarde. https://youtu.be/wO8q1_gWXbA

Mariaprocessie Parochie Paramaribo-Noord Read More »

Openingsvergadering Werkjaar 2025-2026 Parochie Paramaribo-Noord

Openingsvergadering Werkjaar 2025-2026 Parochie Paramaribo-Noord Zondag 19 oktober 2025 – De opening van het nieuwe werkjaar van de Rooms-Katholieke Parochie Paramaribo-Noord vond plaats op het complex van de Heilige Driekoningenkerk aan de Verlengde Mahonylaan, gelegen tussen de Prins Hendrikstraat en de Costerstraat.De bijeenkomst kende een dynamisch en inspirerend verloop.Naast de Heilige Driekoningenkerk maken ook de Sint-Jozefkerk en de Sint-Augustinuskerk deel uit van de parochie. Parochieraad De vergadering van de Parochieraad werd geleid door de voorzitter, pastoor Urbain Ngoy wa Dyanda, een geestelijke afkomstig uit Congo.In zijn openingswoord herinnerde hij de aanwezigen eraan dat de parochianen de eigenaren van de parochie zijn en dat de kerk niet enkel een gebouw is, maar een levendige en zorgzame gemeenschap die geloof, educatie en sociale betrokkenheid met elkaar verbindt. Onderlinge verbondenheid  De sfeer tijdens de bijeenkomst was warm, opbouwend en vol onderlinge verbondenheid.De parochie kijkt met vertrouwen uit naar een vruchtbaar werkjaar waarin geloof, dienstbaarheid en gemeenschap centraal staan.De geloofsgemeenschap benadrukt dat het verkondigen van het geloof niet alleen bidden of zieltjes winnen is, maar ook betekent: verantwoordelijkheid nemen, samenwerken en offers brengen voor de gemeenschap.Geloofsverkondiging vraagt niet enkel om gebed of evangelisatie, maar ook om goede organisatie, discipline en loyaliteit. Werkplan  Voor het werkjaar 2025–2026 heeft de parochie zich ten doel gesteld om: het spirituele leven te verdiepen; de kennis van de Bijbel te vergroten; en drie-daagse retraites te organiseren onder het thema:“Van Huisbezoek naar Kerkbank – Een Reis in Geloof.” Projecten en activiteiten  In het jaarplan zijn verschillende initiatieven opgenomen, waaronder: Maria-processie – coördinatie: Kurt Ramdin; Zonpaneelproject van de Driekoningenkerk – coördinatie: Joyce Olmtak; Overzicht sacramenten en overledenen – samenstelling: Erwin Dikoen; Kwartaalbijeenkomsten van groepsleiders – leiding: Pater Urbain Ngoy wa Dyanda. Vermeldenswaard is dat de Heilige Driekoningenkerk in maart 2026 haar 60-jarig bestaan zal vieren.De voorbereidingen voor dit jubileum zijn reeds in volle gang en beloven een bijzonder feestelijk gebeuren te worden.De coördinatie van het jubileumproject is toevertrouwd aan Astrid Bottse. Werkgroepen Parochie Noord bestaat uit verschillende werkgroepen en commissies tw:• Bouwcommissie• Financieel-Economische Raad (FER)• Financiële commissie• Technische Ploeg• Kindernevendienst Werkgroep• Werkgroep Volwassenen Catechese• Werkgroep Kindercatechese• Vormsel Plus Groep)• Kinderclub• Salvator Volwassenkoor• Salvator Jeugd/Tienerkoor• Koor en cantor• Koster• Welzijnsgroep • Zieken & Bejaardenzorg • Versiergroep• Uitvaartgroep• Werkgroep Communie-uitreikers• Werkgroep Cantors• Lectoren Groep• Misdienaars• Voorbidders• Organisten/Muzikanten• Studiefonds Noord• Feest en fundraising• Schoonmaak commissie• Verantwoordelijke van de Sacristie https://youtu.be/DKBtJtebiEs

Openingsvergadering Werkjaar 2025-2026 Parochie Paramaribo-Noord Read More »

U kunt de inhoud van deze pagina niet kopiëren