May 20, 2025

Deel 4 van 9 Het salaris van de volkswil Over vergoeding en waardering Ressortraadsleden ontvingen aanvankelijk een maandelijkse schadeloosstelling van circa SRD 1.500 tot SRD 2.000; districtsraadsleden iets meer. Een magere vergoeding, gezien de verantwoordelijkheden en tijdsinvestering. Hun werk gebeurt vaak tussen familieverplichtingen en eigen broodwinning door. Maar waardering is meer dan geld: het zit ook in erkenning, ondersteuning en vorming. Wanneer een raadslid zijn hand moet ophouden voor brandstof om een werkbezoek af te leggen, ondergraaft men het ambt en de democratie. Verbind vergoedingen aan inzet, transparantie en meetbare resultaten. Beloon prestatie, niet politieke trouw. Wie draagt, verdient ruggensteun – óók op lokaal niveau. Henk Doelwijt

Deel 3 van 9 Het kiesbiljet als spiegel Lokaal bestuur of partijkantoor? Met de invoering van één nationale kieskring werd het stemproces eenvoudiger, maar ook afstandelijker. Uit de publieke opinie blijkt dat ressortraadsleden hun positie te vaak gebruiken als beloning voor partijloyaliteit, niet als dienst aan de gemeenschap. De burger ziet hoe projecten, werkplaatsen en subsidies naar “vrienden van de partij” gaan. Hierdoor ontstaan cynisme en apathie. De fundamentele vraag blijft: dienen ressortraadsleden hun buurt, of hun partij? Transparantie, integriteit en toezicht zijn geen luxe maar noodzaak. Dit vraagt om gedragscodes, onafhankelijke toetsing en een cultuur van verantwoording. Wie de spiegel van het kiesbiljet op zichzelf durft te richten, ontdekt of hij gekozen is voor het volk – of voor de partij. Henk Doelwijt

Deel 2 van 9 Een gelijke stem voor allenDe hervorming van het kiesstelsel Tot 2020 kende Suriname een kiesstelsel waarin stemmen uit kleine districten zwaarder wogen dan die uit dichtbevolkte gebieden. Deze scheefgroei leidde ertoe dat een stem in Coronie bijvoorbeeld tientallen keren zwaarder woog dan een stem in Paramaribo. Dit was niet alleen onrechtvaardig, het was onhoudbaar. Na tussenkomst van het Constitutioneel Hof kwam de historische correctie. In 2025 werd een landelijk evenredig kiesstelsel ingevoerd. Suriname werd één kiesdistrict. Elke stem telt nu even zwaar. Dit bevordert nationale eenheid en dwingt politieke partijen tot bredere, inclusieve programma’s. Toch is er een schaduwzijde. De lokale raden verdwijnen uit de publieke aandacht. Campagnes negeren de lokale schakels. Maar als de fundamenten verwaarloosd worden, stort ook het bovenhuis vroeg of laat in. Behoud de balans. Nationale eenheid moet niet betekenen dat lokale vertegenwoordiging wordt opgeofferd. Integendeel: hun rol is belangrijker dan ooit. Henk Doelwijt

Deel 1 van 9 De onmisbare funderingRessortraden en Districtsraden in Suriname In het Surinaamse huis van de democratie zijn het vaak de hoogste verdiepingen die de aandacht trekken: de president, het parlement, de ministers. Maar een goed huis rust op een degelijk fundament. In Suriname vormen de ressort- en districtsraad dat fundament. Zij zijn de onzichtbare pilaren waarop lokale vertegenwoordiging en ontwikkeling rusten, het democratisch cement dat de samenleving bijeenhoudt van Nickerie tot Marowijne. Deze raden, verankerd in de Grondwet en de Wet Regionale Organen, verkleinen de afstand tussen burger en bestuur. Ze zijn de eersten die horen wanneer de waterleiding barst of het pad onbegaanbaar wordt. Ze signaleren de problemen die voor de nationale overheid te klein lijken, maar voor de buurtbewoner van levensgroot belang zijn. Toch blijven ze onbekend, onbemind en ondergewaardeerd. De nationale aandacht richt zich op de DNA en het kabinet, terwijl volksvertegenwoordigers op lokaal niveau nauwelijks scholing, ondersteuning of media-aandacht krijgen. Zonder middelen, stem of macht, vervagen hun contouren in het schaduwspel van bestuurlijke verwaarlozing. Herwaardeer de ressortraden als het kloppend hart van de democratie, niet als symbolische aanwezigheid, maar als uitvoerende kracht in het veld. Want een huis zonder stevig fundament is gedoemd te bezwijken, hoe prachtig de bovenverdiepingen ook zijn. Henk Doelwijt