February 19, 2026

Naweeën van Valentijnsdag Valentijnsdag, 14 februari jongstleden: dé dag van de liefde, waarop harten sneller kloppen, geliefden elkaar overladen met tederheid en de romantiek als een warme deken over alles ligt. Vlak ervoor botsten jeugdvrienden Henk en Roy hartverscheurend samen. Roy’s stem brak van ellende: “Ik heb Magda, mijn alles, al dagen niet gezien of gehoord. Door mijn persoonlijke omstandigheden blies ik ons tortelduifjesreisje naar de Antillen af en nu is ze woest. Ze negeert mijn telefoons … Ik voel me verloren, Henk.” Getroffen door dit rauwe leed, troostte Henk zijn oude makker. Bewogen kroop hij in de pen en schreef een smeekbede voor echte, wederzijdse liefde, want Valentijn mag geen eenzijdig cadeau zijn, maar een balsem voor beide harten.   Maak liefde wederkerig Valentijnsdag wordt vaak verkocht als een feest van liefde voor iedereen. Maar wie goed kijkt naar de praktijk, ziet een scheve balans: het is in veel vriendschappen en huishoudens vooral een feest voor vrouwen, waarbij mannen eerder de gever dan de ontvanger zijn. De man schenkt bloemen, een cadeautje, een etentje, een lief bericht. De vrouw verwacht soms expliciet, soms stilzwijgend aandacht, bevestiging en een tastbaar teken. En als het uitblijft, hangt er snel een sfeer van teleurstelling: “Je bent me vergeten.” Dat patroon is niet per se kwaadaardig. Het is vooral cultureel gegroeid. Reclamecampagnes, winkelacties en social media versterken het elk jaar: hartjes, rozen, parfums, chocolade, lingerie-producten die bijna altijd op de vrouw gericht zijn. De man wordt in die beelden neergezet als degene die het goed moet maken, die zijn liefde moet bewijzen met iets dat gekocht, geregeld of gepland is. Liefde wordt daarmee ongemerkt vertaald naar prestatie: wie echt van je houdt, laat het zien met een cadeau.   De man als vanzelfsprekende gever In veel relaties is de man al gewend om te moeten leveren: zorgen, regelen, betalen, beschermen, oplossen. Valentijnsdag past moeiteloos in dat script. De vrouw krijgt aandacht; de man toont aandacht. Maar juist daardoor wordt een belangrijk deel van liefde onderbelicht: wederkerigheid. Liefde is niet alleen ontvangen; het is ook teruggeven. Als Valentijnsdag vooral gaat over wat vrouwen krijgen en niet over wat beide partners elkaar geven, dan raakt de kern van liefde zoek. En daar zit een gevoelige laag: mannen ervaren vaak ook behoefte aan waardering, zachtheid en bevestiging, maar uiten dat minder. Niet omdat ze het niet voelen, maar omdat ze geleerd hebben sterk te zijn, nuchter, niet zeuren. Een man kan dus op Valentijnsdag gewoon doorgaan, lachen, doen alsof het hem niet raakt, maar innerlijk toch denken: “En ik dan”?   Verwachtingen en teleurstellingen Het probleem is niet het cadeau. Het probleem is de verwachtingsdruk. Als aandacht een verplicht nummer wordt, verandert het van liefde naar contract: ik verwacht, jij levert. Dan wordt Valentijnsdag een meetmoment waarop relaties worden beoordeeld: hoeveel moeite deed je? Hoeveel geld gaf je uit? Heb je het op social media gezet? Voor sommige vrouwen is het ook een vorm van zekerheid: een cadeautje is een bewijs dat ze belangrijk is. Maar wanneer liefde afhankelijk wordt van rituelen en cadeaus, gaan we een gevaarlijke weg op. Dan wordt de man gereduceerd tot leverancier van romantiek en de vrouw tot beoordelaar van romantiek. Dat is geen partnerschap; dat is een rolverdeling.   Dezelfde scheefgroei bij Moederdag en Vaderdag Wat we bij Valentijn zien, zien we nog duidelijker bij Moederdag versus Vaderdag. Moederdag is groots: scholen knutselen wekenlang, winkels maken campagnes, families plannen lunches en cadeaus. Moeders krijgen bloemen, parfum, etentjes, foto’s, speeches. Vaderdag is vaak kleiner, sneller, soms bijna een nagedachte: een paar sokken, een biertje, “fijne dag” en we gaan weer door. Ook hier geldt: moeders verdienen waardering. Absoluut. Maar vaders verdienen die ook. Zeker in een tijd waarin we zeggen dat gendergelijkheid, opvoeding gedeelde verantwoordelijkheid is. Als we werkelijk geloven dat vaders belangrijk zijn voor emotionele veiligheid, discipline, humor, bescherming en warmte, waarom laten we dat dan zo zwak zien in onze feestdagen? We hoeven Valentijnsdag niet af te schaffen. We hoeven Moederdag niet kleiner te maken. De oplossing is simpeler en menselijker: maak liefde wederkerig.