July 7, 2025

Volksvertegenwoordiging achter slot en grendel? In een tijd waarin de overheid streeft naar transparantie en burgerparticipatie, lijkt De Nationale Assemblee van Suriname een merkwaardige bocht te nemen. Op haar website verklaart zij met strakke formulering dat het auteursrecht op alle fotomateriaal expliciet is voorbehouden. Zelfs voor het gebruik van een simpele foto is schriftelijke toestemming vereist. De vraag die opkomt: is dit nog wel van het volk? Wat met belastinggeld wordt geproduceerd, zou toch als publiek bezit beschouwd moeten worden? Of wordt de publieke informatievoorziening letterlijk tot staatseigendom gereduceerd?   De paradox van een ‘open parlement’ De volksvertegenwoordiging hoort het kloppend hart van de democratie te zijn: open, aanspreekbaar, toegankelijk. Wie echter een foto van een DNA-vergadering wil publiceren in een educatief bericht, of een afbeelding wil gebruiken voor burgerschapslessen op school of een scriptie, stuit op een bureaucratische muur van toestemming, registratie en copyright. Het wringt. Terwijl het parlement zelf beweert namens het volk te spreken, worden de beelden van dat spreken achter slot en grendel geplaatst. Surinamers betalen voor het licht in de zaal, de microfoons, het drukwerk en de salarissen, maar mogen niet zonder toestemming delen wat er in hun naam gebeurt. Dat is geen openbaarheid. Dat is monopolie. Wiens rechten worden hier beschermd? Door de fotorechten strak te beheren, suggereert De Nationale Assemblee dat ze risico’s wil vermijden. Maar welk risico precies? Dat burgers gaan zien wat er werkelijk gebeurt in het parlement? Dat onderwijsinstellingen hun studenten actief betrekken bij parlementaire verslaggeving? Wat werkelijk beschermd wordt, is niet het auteursrecht maar een cultuur van geslotenheid. Een regering of parlement dat zichzelf als “eigenaar” van het beeldmateriaal ziet, vervreemdt zich van zijn opdracht als volksvertegenwoordiging. DNA-beelden vrij bezit van het volk Het wordt tijd dat de regering en De Nationale Assemblee zich bezinnen. In een democratie hoort informatie vrij te stromen. Het parlementaire werk, zowel in tekst als in beeld behoort tot het collectief geheugen van het volk. Alle beeldmateriaal van de plenaire vergaderingen en commissies dienen volgens velen: beschikbaar te zijn onder een open licentie vanwege de publieke domein-status. Een downloadportaal dat ingericht is met toegankelijk fotomateriaal, geschikt voor media, onderwijs en burgers. Transparantie in plaats van toestemming is nodig Want: als de beelden van het parlement niet van het volk zijn van wie zijn ze dan?